samedi 19 juillet 2008

RIK TORFS. Belg zijn zonder er trots op te zijn


Rik Torfs
Vandaag vieren wij feest. Het is 21 juli. De Belgische nationale feestdag.

Misschien merkte u het al: het gaat de laatste tijd niet goed met dat vaderland van ons. Formateurs en premiers bieden om de haverklap hun ontslag aan, heren verleerden de kunst van het verleiden, dames zeggen non met een preutsheid die niet bij onze volksaard past. De grenzen van ons staatsmodel zijn bereikt. Alles zit muurvast.
Vieren wij daarom deze feestdag minder uitbundig dan weleer? Neen. Dat geloof ik nooit. Wij vieren vandaag niet minder uitbundig dan vroeger, omdat wij ook vroeger deze dag nooit uitbundig hebben gevierd. Want wat betekent 21 juli? Militairen defileren blijmoedig, rotsvast gelovend dat het nooit oorlog wordt. Belgische renners winnen de rit in de Ronde van Frankrijk niet, precies zoals al die andere dagen waarop niet wordt gefeest. De zon schijnt schaarse uren, de Belgen lachen weinig. Wat ons verenigt, is de drache nationale. Een regenbui als bindsegment.(...)

En toch kan het ook een valstrik zijn. Daarom zult u mij niet de lof horen zingen van alles wat klein en fijn is. Klein kan te klein worden, fijn te fijn, zuiver te zuiver. België is klein. Maar Vlaanderen en Wallonië en Brussel zijn het in nog sterkere mate. Voelen wij ons werkelijk beter thuis in een land van een geringere omvang, een land waarin wij alleen maar Vlaming of Waal of desnoods Brusselaar zijn? Misschien bij een eerste aanblik wel. De geborgenheid van het bekende lokt, zeker wanneer wij moe zijn of moedeloos.
Maar wij kunnen ook ernstig zijn als Latijnen, en frivool als Germanen, vreemde ontsporingen waarvoor je een kenner moet zijn om ze te ontdekken en te waarderen.
Vlamingen en Franstalige Belgen hebben het recht om over economie en werk, over taal en cultuur niet exact hetzelfde te denken. Ik ben ervan overtuigd dat ze minder van elkaar verschillen dan dat ze van elkaar willen verschillen. Want dat laatste willen ze allebei, nog iets wat hen bindt. Hoe dan ook, die kans om eigen wegen te bewandelen moet hun geboden worden. Alleen dan kan België weer voor vrijheid staan, en niet langer voor verleden. Daarvoor zijn verdere onderhandelingen nodig.(...)
En beste landgenoten, maak kennis met elkaar. Overschrijd de taalgrens, vergeet uw schuchterheid, verlies uzelf. Spreek tot een Vlaming. Raak hem aan. Babbel met een Brusselaar. Zoek naar zijn hart. Kus een Waals meisje. Kus het eelt op haar ziel. Bemin haar. Verlaat haar desnoods, maar niet zonder te weten wie zij werkelijk is, waarvan zij droomt, naar wie zij verlangt.

Aucun commentaire: