mardi 13 janvier 2009

Anciaux naar vernieuwde sp.a

Bert Anciaux stapt dan toch over naar de sp.a. De partij wijzigde gisteren haar naam van 'socialistische partij anders' naar 'socialisten en progressieven anders'. 'Alles waarop ik hoopte om een overstap te kunnen doen, is gerealiseerd', zegt Anciaux in een gesprek met De Morgen.

Nadat hij vorige maand de deur van de VlaamsProgressieven achter zich had dichtgetrokken, onderhandelde Bert Anciaux met sp.a-voorzitster Caroline Gennez over een overstap. De Vlaamse minister van Cultuur, Sport en Jeugd zei eerder dat hij met de sp.a wilde werken aan een "nieuw Vlaams, sociaal en democratisch project". Na de verkiezingen hoopt hij op een groter progressief verbond met de sp.a als spil.

Dat laatste kon Gennez hem evenwel niet garanderen. Wel verandert de partij van naam. Het letterwoord sp.a blijft, maar stond het voordien voor 'socialistische partij anders', dan wordt dat nu officieel 'socialisten en progressieven anders'.

De partij boog zich gisteren over een ontwerp van Vlaams verkiezingsprogramma. In een 'koepeltekst' die aan dat programma voorafgaat, staat ook de (hernieuwde) ambitie verwoord om de partij open te gooien voor "nieuwe progressieve kandidaten".

Zijn gewezen partijgenoten van Vl.Pro, per 1 januari omgedoopt tot SLP, verwachtten al langer een overstap van Anciaux naar de vroegere kartelpartner. Volgens hen stuurde hij eerder al aan op een 'opslorpscenario' van de gewezen Spiritisten door de sp.a. Anciaux heeft zo'n agenda altijd ontkend. Wel verliet hij de partij, nadat zijn voorstel om het kartel met sp.a te versterken door een meerderheid van de VlaamsProgressieven was afgewezen. Gennez blies daarop zelf het kartel op.

Anciaux doet zijn overstap naar eigen zeggen zonder garantie op een mandaat. "Ik doe het voor de inhoud, niet voor de postjes", zegt hij. "Ik ben bescheiden. Ik ben vanaf nu sp.a'er. Punt. Ik heb niets gevraagd, men heeft mij niets aangeboden. Men doet met mij wat men wil. Ik stel mij volledig ter beschikking van de partij. Ik zal alle consequenties aanvaarden."

"Ik ben absoluut een sp.a'er. En een echte sociaaldemocraat. Zo voel ik me al mijn hele leven", zegt de ex-VU-voorzitter en oprichter van Spirit. Ook andere politici die vorige maand de Vl.Pro-stal verlieten, maken naar alle verwachting eerstdaags hun overgang naar de sp.a bekend. Het gaat dan onder meer om enkele Vlaamse parlementsleden en gewezen Vl.Pro-ondervoorzitter Fouad Ahidar.
(Filip Rogiers De Morgen)

Bert

Bert Anciaux heeft er dan toch niet zo lang over gedaan om de overstap naar sp.a te maken. Maar overloperij mag dat niet heten, want tegelijk geeft de voormalige 'socialistische partij anders' een nieuwe invulling aan haar naam. Voortaan staat het letterwoord voor 'socialisten én progressieven'. Het idee om een open netwerkpartij te maken, waar behalve stamboeksocialisten ook andere progressieven deel van kunnen uitmaken, is niet nieuw. Het past in een traditie die al ten tijde van Leo Collard en later Karel Van Miert met vallen en opstaan werd ingezet. Ook Johan Vande Lanotte probeerde bij de laatste stembusgang een kiesalliantie met ngo's en non-profitorganisaties georganiseerd te krijgen, iets waar die feestelijk voor bedankten omdat ze zich niet wilden identificeren met één partij. Ook nu zou de gedachte wel eens groter dan de praktijk kunnen blijken.

Want iedere poging om structureel samen te gaan met andere progressieve organisaties of partijen is mislukt omdat structuren de neiging hebben zichzelf belangrijker te vinden dan de ideeën waarvoor ze staan. Omdat ze zich specialiseren in uitvergroten wat hen onderscheidt in plaats van in benadrukken wat hen bindt. De mislukte pogingen om tot een rood-groene samenwerking te komen en het gesprongen kartel tussen sp.a en Spirit zijn maar twee voorbeelden. Pogingen tot verruiming van sp.a zijn nooit veel verder geraakt dan het aantrekken van individuen die als onafhankelijken de lijsten mochten bezetten, al dan niet op verkiesbare plaatsen.

Deze stap lijkt iets verder te gaan. Door zichzelf 'socialisten én progressieven' te noemen stelt de partij zich alvast semantisch open voor niet-socialisten. Of dat ook in de praktijk zo zal gaan, valt af te wachten. Bij het klassieke kader blijft de overtuiging ruim geworteld dat je om lid te worden van sp.a er eigenlijk het best al lid van bent, en dat het weigeren van de lidkaart op zich al een daad van deloyauteit inhoudt. Of je dat beeld en die praktijk geloofwaardig kunt veranderen door de overstap van een ex-stemmenkanon dat zijns ondanks toch tot het oude politieke establishment wordt gerekend, is nog maar zeer de vraag.

Maar wie niet waagt, niet wint, zal Caroline Gennez gedacht hebben, beseffend dat haar partij nog andere katten te geselen heeft om uit het diepe dal te kruipen.
(Yves Desme

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
LA FIN DU CD&V?

Donc c’est fait : Anciaux passe au Spa qui change de nom et devient 'socialisten en progressieven anders'.
What’s in a name ? Ou alors omen ist nomen, c'est-à-dire le nom est un présage, une annonce cachée. Mais encore. Qui sont les progressieven ? «Het zijn niet socialisten» (Yves Desmedt). Des «non socialistes» donc ! Dont acte ! Anciaux, le premier « gros poisson» faiseur de voix (stemkanon) pêché dans les filets s’affirme être un «social démocrate de toujours». Anciaux a un projet: “De Vlaamse minister van Cultuur, Sport en Jeugd zei eerder dat hij met de SP.A wilde werken aan een 'nieuw Vlaams, sociaal en democratisch project” (De Standaard). Mais que cache ce scénario foireux quelques six mois avant les élections. Lançons une hypothèse audacieuse. On se souviendra que le jour où Herman Van Rompuy a succédé à Yves Leterme, Inge Vervotte a démissionné de son poste. Etrange n’est-il pas ? On a parlé de tensions graves au sein du CD&V. Quelles tensions ? Entre l’aile droite qu’on retrouve au gouvernement fédéral et l’aile gauche proche des syndicats chrétiens (ACV) et dont la jeune Inge (proche de Leterme) est une figure de proue. Sommes-nous en train d’assister à un regroupement des progressistes éventuellement autour du Spa qui est au plus bas dans les sondages ? Poser la questions ce n’est pas forcément y répondre. Ce qui est sûr c’est que les Groenen semblent jusqu’ici peu séduits par la formule. Pour le reste wait and see ! Mais constatons que la gauche partout en Europe se radicalise, alors pourquoi pas en Flandre ?
MG

Aucun commentaire: