lundi 5 janvier 2009

Gaza is Guernica van nu

Lucas Catherine over de ware motieven van Israël. Catherine is Midden-Oostenspecialist. Hij is auteur van onder andere Palestina, de laatste kolonie?

Na de luchtaanvallen is Israël afgelopen weekend begonnen met een grondoffensief in Gaza. De internationale gemeenschap reageert verdeeld op de escalatie van het geweld. Lucas Catherine is scherp: 'Het vredesproces is het schaamlapje waarachter Israël rustig verder koloniseert'.

Gaza doet mij onwillekeurig denken aan Guernica. In 1937 liet generaal Franco een terreurbombardement uitvoeren op de Baskische hoofdstad Guernica omdat de Baskische republikeinen fout hadden gestemd en zich niet wilden neerleggen bij de coup van de Spaanse generaal. Het was het eerste terreurbombardement tegen een civiele bevolking uit de geschiedenis.

Gaza wordt nu gebombardeerd. Dat is niet omdat Hamas fundamentalistisch is. Als Israël fundamentalistische terreur wil bevechten, dan moet het Saoedi-Arabië bombarderen, de grootste geldschieter van die terreur. Maar dat is een westerse bondgenoot, ik zie ze het niet doen. Gaza wordt ook niet platgebombardeerd omwille van de Qassamraketten. Er vallen in Israël meer doden door verkeersongevallen dan door Qassamraketten.

Neen, Gaza wordt gebombardeerd omdat zich daar het hoofdkwartier bevindt van de organisatie die voor vele Palestijnen het verzet tegen het zogeheten vredesproces belichaamt. En dat 'vredesproces' is het schaamlapje waarachter Israël rustig verder koloniseert. Sinds het proces in Oslo werd opgestart is het aantal kolonisten verdubbeld, zitten de Palestijnen opgesloten in getto's.

Gaza is er het ergst aan toe. Sinds 2006 wordt het systematisch afgegrendeld en laat Israël slechts sporadisch gas, voedsel en medicijnen toe, om daarna de schuld voor de humanitaire ramp die er op volgt aan Hamas te geven, terwijl het als bezetter volgens de Conventies van Genève verantwoordelijk is voor het welzijn van de bevolking.

En Israël is nog altijd de bezetter. Het ontruimde in 2005 wel de Joodse kolonies, maar sindsdien wordt de Gazastrook vanuit de lucht bezet, wat de Israëlische architect Eyal Weizman 'The Airborne Occupation' noemt. In plaats van checkpoints te installeren dropt de luchtmacht pamfletten waarop staat dat een bepaalde zone ontoegankelijk wordt. Al wie er zich toch waagt, wordt vanuit de lucht neergeschoten. Sinds 2004 heeft Israël daar geen piloten meer voor nodig maar beschiet men vanuit 'drones' die op 3.000 meter hoogte vliegen. In tegenstelling tot de gevechtshelikopters en de jets zijn die niet zichtbaar, ook niet voor de media. Zoals militair bevelhebber Shimon Naveh het uitdrukte: "We hebben nog weinig piloten boven Gaza, de lucht hangt er vol Golems, een leger zonder soldaten."

Het leverde veel bloedvergieten op, maar geen aanhang voor president Abbas en het 'vredesproces'.
Israël wil niet alleen Hamas breken, maar al wie zich niet neerlegt bij de verdere kolonisatie van Palestina. Zo zien de Palestijnen het, vandaar ook de betogingen op de Westoever: in Nabloes, Hebron en Ramallah, de hoofdstad van Abbas. Op 3 januari gooiden daar 3.000 mensen stenen naar hun politie. En ook in de Palestijnse steden binnen Israël: Tamra, Umm al Faham, Sakhnin... Namen die u niets zeggen, ook al hebben ze ieder dubbel zoveel inwoners als Sederot, dat u wel kent. Niemand gelooft nog in die president, noch in het 'vredesproces'.
Ondertussen bombarderen Tzipi Livni en Ehud Barak - ministers van Buitenlandse Zaken en Defensie - massaal verder, hopend dat Hamas verdwijnt, maar vooral zeker dat hun optreden hen massaal stemmen zal opleveren bij de verkiezingen volgende maand. Veel moraliteit moet je van hen niet verwachten, het zijn Oost-Europese kolonisten van de tweede generatie. Barak heet oorspronkelijk Berkovitsj en Livni heette Benozovitsj. Hij leidde in de jaren tachtig enkele Israëlische doodseskaders en zij maakte toen deel uit van een Mossadgroep die in Europa Palestijnen vermoordde. Voor hen telt een mensenleven niet, zeker niet dat van een 'inboorling'.

DEBUT DE MALAISE PERCEPTIBLE AUX ETATS-UNIS
LE MONDE (extraits)
Un début de malaise est perceptible aux Etats-Unis après une semaine d'offensive israélienne à Gaza. Les buts politiques poursuivis par Israël apparaissent en effet "flous", aux dires des experts, qui citent les déclarations contradictoires des dirigeants israéliens à ce sujet. Ce sentiment est accru par le fait que les images "de l'intérieur" dont disposent les chaînes américaines – leurs correspondants de guerre étant interdits d'entrée dans Gaza – sont celles de la télévision du Hamas. Sur les écrans, les destructions massives comme les victimes civiles viennent contredire les images diffusées par l'armée israélienne, qui visent à accréditer l'idée d'attaques "ciblées" contre des terroristes.
Steven Cook, spécialiste du Council on Foreign Relations, estime que l'offensive israélienne "affecte des intérêts américains plus vastes" dans la région. Elle place leurs alliés – Autorité palestinienne, Egypte et Arabie saoudite – "sur la défensive" et "fournit l'occasion aux Iraniens de renforcer leur position". Citant le fait que les "prometteuses" négociations syro-israéliennes sont rompues, "cette situation, conclut-il, rend plus difficile pour les Etats-Unis d'atteindre leurs objectifs régionaux. A très court terme, il n'y a pas grand-chose à faire, mais [le Proche-Orient] devra être prioritaire dans l'agenda du président lorsqu'il entrera en fonctions", le 20 janvier.
En attendant, Barack Obama peut-il garder le silence, comme il le fait depuis le début de l'opération israélienne ? Une part minoritaire mais croissante de ses partisans commence à trouver que, dans le cas israélo-palestinien, sa "nouvelle diplomatie" se résume pour le moment à laisser libre cours à la ligne du président George Bush.

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
LES SILENCES DE OBAMA 2
Tandis que certains commentateurs évoquent carrément Guernica pour décrire les bombardements de Gaza, Obama se tait et le monde tient son souffle tandis que Bush sort de son ranch et tient le crachoir.

On aimerait le voir atterrir symboliquement en Palestine et agir personnellement mais bien sûr d’aucuns lui reprocheraient une tentation sarkosyste. N’y aurait-il pas un juste milieu à trouver entre le lymphatisme du pape, le somnambulisme de Bush les silences de Obama et de Baruso et l’agitation permanente d’un Sarko.

Aucun commentaire: