samedi 28 mars 2009

Een nieuwe Leopold II voor Brussel 2030

Luckas Vander Taelen ziet onze hoofdstad verder verkommeren, terwijl Parijs grote plannen smeedt. Luckas Vander Taelen is freelanceregisseur. Om de twee weken schrijft hij een bijdrage voor De Gedachte.
(De Morgen)

Vorige week presenteerden tien architectenbureaus in Parijs hun plannen over hoe de Franse hoofdstad er volgens hen zou moeten uitzien in 2030: een haven in een groene corridor tot aan Le Havre, een Central Park in de banlieues, monorails boven de Périphérique en sneltrams tussen de wijken. 'Gedurfd, visionair, utopisch. Aan fantasie geen gebrek', schrijft columnist Luckas Vander Taelen. 'Allemaal creatieve antwoorden op de oproep die president Sarkozy in 2007 lanceerde om na te denken over 'le grand Paris' van de nabije toekomst.' Maar waar blijft Brussel?

Het is een Frans fenomeen van alle tijden dat de heersers een blijvende empreinte willen nalaten in wat in hun ogen de mooiste stad ter wereld is. Sarkozy's demarche is ook typisch voor iets waarover geen enkele Fransman zich ooit zal verbazen: iedereen in Frankrijk vindt het normaal dat de hoogste gezagvoerder nadenkt over de toekomst van de hoofdstad.

Dat is bij ons in België toch wel enigszins anders. Laten we het maar meteen met een boutade samenvatten: bij ons is niemand in de Brusselse politieke klasse echt bezig met het Brussel van 2030. Het Brussels Gewest mag dan wel twintig jaar bestaan in 2009, nog niet één keer heeft een minister-president blijk gegeven van enige visie op lange termijn. Dat zou natuurlijk moeilijk zijn in een stad met een parlement dat niet meer is dan een samenraapsel van lokale politici die in geen geval iets willen afgeven van de macht die zij in elk van hun negentien baronieën koesteren. En die er een erezaak van lijken te maken om niet verder te kijken dan hun eigen gemeentegrenzen.

De huidige minister-president Charles Picqué, die kandidaat is voor zijn eigen opvolging, heeft in de voorbije legislatuur alvast niet veel blijk gegeven van inspirerende ideeën voor het Brussel van de toekomst. Integendeel, het volstaat het urbanistieke monster te bekijken dat onder zijn impuls rond het Zuidstation uit de grond is gerezen om te beseffen dat er in Brussel maar weinig is veranderd sinds de Noordwijk een halve eeuw geleden tegen de vlakte is gegaan. Wie in Brussel met de Eurostar aankomt vanuit het schitterend gerenoveerde Londense Saint Pancrasstation zal zich wellicht afvragen hoe het mogelijk is dat de Brusselse politici zoveel lelijkheid, vuiligheid en onveiligheid dulden aan het Zuidstation.

Enge horizon
Ondertussen blijven de negentien Brusselse baronnen zich wel druk bezighouden met hun Conférence des Bourgmestres, waar ze solidariteitsmoties stemmen met de drie niet-benoemde FDF-burgemeesters uit de rand en eisen dat het Brussels Gewest dringend wordt uitgebreid met de faciliteitengemeenten. Het zegt alles over hun enge horizon en hun beperkte ambitie: de Brusselse burgemeesters willen er gewoon een aantal Franssprekende collega's bij om het front tegen de vermeende Vlaamse invasie van Brussel te versterken. Het besef dat Brussel de afgelopen decennia is geëvolueerd tot een multiculturele grootstad die wel erg verschilt van het kleinburgerlijke francofone Brussel van de jaren zestig, toen veel van de huidige burgemeesters hun carrière begonnen, lijkt niet doorgedrongen tot hun politieke discours.

Het zou de Brusselaars deugd doen als er eindelijk ook eens in Franstalige kringen hardop zou worden gezegd wat in vertrouwelijke gesprekken wordt toegegeven: dat het onmogelijk is geworden om deze stad met de huidige politieke structuren klaar te maken voor de uitdagingen van de toekomst. De gemeentelijke blokkades houden zo al jaren een efficiënte uitbouw van het openbaar vervoer tegen.

De minister-president zelf hield, in zijn oude functie als burgemeester van Sint-Gillis, een eigen trambedding op de Steenweg op Charleroi tegen om zijn middenstand ter wille te zijn. Net zoals hij zijn veto uitsprak tegen de ingebruikname van een bestaande tunnel onder de Fonsnylaan, die veel problemen rond het Zuidstation zou kunnen oplossen. Dit soort kleine sabotages ondermijnt elk plan om deze stad het openbaar vervoer te geven dat in andere metropolen vanzelfsprekend lijkt. Maar die tegenwerking hoeft niet echt te verbazen van een Brusselse politieke klasse die nooit is afgestapt van haar uitgesproken voorkeur voor de auto.

De minister-president zal zoals gewoonlijk de schuld bij anderen leggen en verwijzen naar het gebrek aan federale interesse voor zijn stad. Het pleit hem niet vrij, maar ongelijk heeft hij natuurlijk niet. In de federale regering wordt al evenmin nagedacht over het lot van Brussel, en het Waalse en Vlaamse Gewest praten enkel over Brussel als ze er gebruik van kunnen maken om hun eigen promotie in het buitenland te versterken.

Zo kan het gebeuren dat in dit land niemand echt bezig lijkt met wat voor een stad Brussel moet worden. Gelukkig zijn er burgerinitiatieven zoals de Staten-Generaal, die de Brusselaars samenbrengen om na te denken over de toekomst van hun stad. Want niet één politicus staat op met een opwindende visie op onze hoofdstad. Ik denk dat Leopold II zowat de laatste Belgische staatsman is geweest die wist wat hij van Brussel wilde maken: een rivaal voor Parijs met brede boulevards, schitterende monumenten en prachtige parken. Dat op zijn plannen veel aan te merken viel en dat hij ook last had van sarkoziaanse megalomanie, is voldoende bekend. Maar liever een beetje overdreven ambitie dan de huidige verdovende middelmatigheid.

COMMENTAAR VAN ENKELE LEZERS VAN DE MORGEN
Het wordt met de dag duidelijker dat men op z'n minst in Brussel gewoond moet hebben om ervan te houden. Opgepast, niet iedereen die er woont/gewoond heeft ziet de stad graag, maar Brussel heeft nu eenmaal charme dat voornamelijk haar inwoners treft. Inwoners die trachten geen oordeel te vellen op basis van oorsprong, taal of politieke kleur. Mensen wie het eigenlijk niet kan schelen hoe hun "multiculturele samenleving" genoemd wordt; ze leven er gewoon.

Brussels lot is triest en zal nog triester worden. De hoofdstad van een Europa dat nooit de US of Europe zal worden. De hoofdstad van Belgie dat nooit meer 1 zal zijn. De hoofdstad van Vlaanderen met Vlamingen als bedreigde diersoort. Arm, verdeeld. Urbanistisch een kakafonie van flauwe imitaties, of het nu het 'petit Paris' is van Leopold of het 'little Manhattan' van VDB is. En dan die o zo verrijkende multiculturaliteit, wiens vele zegeningen inderdaad tegen 2030 heel duidelijk zullen worden.

Uptown Brussel vanaf het Justitiepaleis richting Ukkel en Tervuren heeft een levenskwaliteit en culturele rijkdom die niet moet onderdoen voor hele wijken in Manhattan rond Central Park of Little Italy. Downtown Brussel daarentegen is voor Toeristen, Vlamingen en Arabieren. Zo wordt gedacht en zo is het maar niet geweten laat staan opgemerkt door de eerste twee van deze laatsten. Sprekend daarvoor is de locatie van de Vlaamse Regering op één van de meest gehate kruispunten van Brussel.

"Wie in Brussel met de Eurostar aankomt vanuit het schitterend gerenoveerde Londense Saint Pancrasstation zal zich wellicht afvragen hoe het mogelijk is dat de Brusselse politici zoveel lelijkheid, vuiligheid en onveiligheid dulden aan het Zuidstation." Als je in een tunnel onder Londen rijdt zie de lelijkheid, vuiligheid en onveiligheid natuurlijk niet van Noord-Londen. Of je zou ook eens de Thallis naar Paris-Nord kunnen nemen als vergelijkingspunt, die rijdt bovengronds.

Wat een oppervlakkig stuk. "Zoveel lelijkheid vuiligheid en onveiligheid aan het Brusselse Zuidstation..." Ook een mooie manier om promotie te maken voor onze hoofdstad. Als woonachtig Brusselaar zou ik wel eens willen weten wat er precies zo lelijk en vuil is dat dhr Van der Taelen zo tegen de borst stuit. Misschien dat het Brusselse Zuidstation iets te 'veel' in een volksbuurt ligt. Wat is dat aanstootgevend zeg. Een nieuwe Leopold II? Ja hallo, een wil u nieuwe Albert Speer ook misschien?

De lelijkste stad van West-Europa? Kom, niet overdrijven. Ik nodig iedere Brussel-kankeraar uit om eens via de statige Tervurenlaan Brussel binnen te rijden, langs schitterende parken en herenhuizen, met in de verte de Triomfboog van het Jubelpark als kroon op het werk. En om via de Vorstlaan en de Rooseveltlaan verder te rijden door Woluwe, Oudergem, Watermaal-Bosvoorde en Ukkel tot aan het Ter Kamerenbos. Als ik bezoekers dit stuk Brussel toon, zijn ze oprecht onder de indruk om zoveel pracht.

Aan megalomane projecten ook België en vooral Vlaanderen geen gebrek. De aanpak, kwaliteit en (o.m. financiële) haalbaarheid laat echter vaak te wensen over. Maar ik vermoed dat in Frankrijk niet beter zal zijn en de problemen in de banlieues blijven er ook aanslepen. Bij herhaling: we missen fierheid over wat we hebben en ambitie om te verbeteren waar nodig.

Met voorsprong de lelijkste, onaangenaamste en meest verklote stad van West-Europa. De 19 barons doen voort maar liefst niet meer met Vlaams geld. Laat die stad maar verkommeren. Op termijn gaat de NAVO er toch weg.

Grotendeels mee eens, maar niet overdrijven: wanneer ik vergelijk met bv. het Antwerps Centraal Station of Brusselse metrostations is het in Parijs zeker niet beter (integendeel: verouderd, vuil, overbevolkt). En wat de middelmatigheid van de Brusselse bestuurders betreft: ik vrees dat letterlijk elk bestuursniveau in dit land in datzelfde bedje ziek is. Dit stuk balt dan ook onze twee grootste gebreken samen: gebrek aan fierheid over wat we hebben en gebrek aan ambitie om (nog) beter te doen.

COMMENTAAR VAN DIVERCITY
INTERVIEW VAN ALAIN DE NEEF
Is de balans VAN DE STATENGENERAAL BRUSSEL volgens u tot hier toe positief. Brengt het meer informatie, getuige-
nissen voorstellen op dan u eigenlijk verwacht had. He zit de balans eigenlijk in elkaar?
Ik vind het tot hiertoe uiterst positief. Wij hebben veel volk bij elk debat. Het ene meer dan het andere maar in doorsnee 150 tot 170 deelnemers per debat. Dat lijkt me een prestatie die best meevalt. Hoe reageert de politiek?
Weinigen treden op dat was trouwens niet de bedoeling, je ziet er wel een paar in de zaal zitten maar de bedoeling is de burger zich te laten uitspreken niet waar.
Bent u tevreden et(de berichtgeving van de pers?
De pers volgt het inderdaad weliswaar van op afstand. Vanavond was er nog een artikel in Le Soir
Zijn er tot nog toe verrassingen geweest, dingen die u helemaal niet verwacht had suggesties voorstellen en zo meer?
Er zijn enkelen nieuwe en interessante ideeën in elk debat opgetreden. De nota’s van de wetenschappers zijn van een uiterst goed niveau die het debat heel goed positioneren. Wat mij echt opvalt is het ontstaan van een echte Brusselse identiteit en voorts de perfecte hoffelijkheid meer bijzonder taalhoffelijkheid . Iedereen schijnt het nu normaal te vinden iemand die zich in een andere landstaal uitdrukt te beluisteren.
De Brusselse burger blijk met de Brusselse burger te kunnen en te willen spreken. Is dat een unicum in Brussel of gebeurt dat vaker?
Dat is uiteraard geen novum. Wij hebben zeker niet de pretentie te denken dat wij de eersten zijn die zoiets teweeg brengen. Maar het gebeurt niet zo vaak op zo een grote schaal.
Wat mij echt opvalt is de grote kwaliteit van de voorbereiding in de eerste plaats maar ook van de vragen en tussenkomsten van het publiek. Is dat voor u ook een verrassing of had u dat verwacht?
De kwaliteit van de nota’s is uitmuntend. Maar de tussenkomsten van het publiek zijn veel beter dan verwacht en dit verheugt ons. In het algemeen gaat het om mensen die zeer stadsbewust zijn. Dat is niet nieuw maar eigenlijk niet in deze maat. Maar men kan ons vanzelfsprekend het verwijt maken dat hier niet de doorsnee Brussel naar dit soort debat komt maar wel de eerder verlichte burger die och al veel van de stad afweet.
Maar wij zagen hier maar zeer weinig allochtonen of migranten en migranten kinderen optreden. Waar schrijft u dat toe.?
Wij hebben er inderdaad minder dan verwacht. Misschien ligt dat aan onze communicatie zich niet genoeg op dit doelgroep gericht Maar misschien gaat het uiteraard om gemeenschappen die uiteraard op zichzelf gericht zijn. Daarom de moeilijkheid om ze te bereiken.
Misschien ligt her aan het feit dat het begrip inter culturaliteit waarmee de meeste aanwezigen blijken te dwepen niet zo aanwezig is bij de allochtonen;
Dit is moeilik te zeggen want wij leven niet in deze gemeenschappen. Het kan best zijn dat het intercuclturele in deze communauteiten nog geen begrip is.. En dit zal beslist een van de werven voor de toekomst zijn.

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
LES ETATS GENERAUX ESQUISSENT DES PERSPECTIVES POUR LES 30 ANS QUI VIENNENT
La région de Bruxelles capitale vient de fêter ses 20 ans. Fringante jeune femme, elle peut envisager l’avenir avec confiance.
Pas vraiment, les défis sont considérables. Peu de Bruxellois en sont conscients mais la capitale de l’Union européenne malgré ses multiples atouts est à la croisée des chemins. D’abord savent-ils que Bruxelles a mille ans d’âge, (c’est dire qu’elle en a surmonté des défis) et un passé prestigieux en sa qualité de capitale de l’Etat bourguignon qui dominait le centre européen au 15 ème siècle, ville résidentielle cosmopolite de Charles Quint au 16ème siècle, souverain puissant sur l’empire duquel le soleil jamais ne se couchait…Toujours elle fut une ville internationale, sous les Autrichiens, les Français, les Hollandais mais sans doute jamais autant qu’aujourd’hui en sa qualité de capitale de l’Union européenne. C’est un immense atout insuffisamment mis en valeur mais absolument essentiel au moment où une âpre concurrence faire rage entre les mégapole. Bruxelles occupe une honorable sixième place parmi les villes européennes. Les Etats Généraux de Bruxelles («les Bruxellois parlent aux Bruxellois») et les célébrations des vingt ans de Bruxelles ont braqué un projecteur cru sur les problèmes de notre région et proposé quelques pistes de réflexion.
1. Tout d’abord, Bruxelles est handicapée par un terrible problème de mobilité, d’immobilité ironiseront certains. La bagnole envahit tout avec ses 300.000 navetteurs entrant est sortant de la capitale au quotidien. Les classes moyennes et supérieurs ont déserté de puis des décennies le centre ville au profit des zones suburbaine avec ses parcs de villas quatre façades et son écrin d verdure. Cette « aire métropolitaine prospère » ou hinterland bruxellois compte 24, 31 ou 62 communes selon les évaluations. C’est que Bruxelles offre près de 600.000 emplois qualifiés, voire hautement spécialisés dont la moitié seulement bénéficie à des Bruxellois et l’autre moitié par des navetteurs qui utilisent les infrastructures urbaines sans contribuer financièrement à leur entretien. Ils en acceptent les avantages d’infrastructure sans participer à la charge fiscale. Certes un RER est en construction mais il risque d’entraîner le départ de 17.000 nouveaux ménages vers la périphérie. Certes la STIB favorise la mise en sites propres des tramways, met les bus en sens unique et prend cent autres mesures pour persuader les automobilistes de remiser leur véhicule au garage. Le succès est mitigé. Quant aux usagers faibles, piétons et cyclistes, ils sont encore bien loin de tenir le haut du pavé à Bruxelles.
2. Ensuite, il semblerait que Bruxelles ait le taux de chômage le plus élevé des villes européennes (22% et plus de trente chez les jeunes en majorité non qualifiés) et cela malgré tous les efforts de la Région pour organiser des formations diverses pour les demandeurs d’emploi et de leur enseigner le néerlandais qui leur permettrait d’occuper des milliers d’emplois vacants au-delà des 19 communes.
3. La Région de Bruxelles capitale manque cruellement de logements sociaux ou à bas prix pour sa population de plus en plus précarisée. La capitale de l’Union européenne voit désormais croître son nombre d’habitants. En attend 200.000 nouveaux Bruxellois d’ici dix ans. Un défi majeur dont on parle peu. Le drame de cette ville aux nombreux atouts, c’est que ses élites et ses cadres demeurent au-delà des 19 communes, que ses 100 à 150.000 expats qui gentrifient les quartiers précarisés et le centre sont médiocrement intégrés ni intéressés par la vie publique bruxelloise. Entre ces hyper nomades créatifs et surpayés et les infra nomades issus de l’immigration méditerranéenne, le courant passe à peine, voire pas du tout.
4. Bruxelles en effet est une mosaïque de communautés de cultures et d’origines diverses enfermés dans leurs ghettos respectifs (ghettos des riches et des pauvres, des croyants et des incroyants, des inclus et des exclus, des allochtones et autochtones, des expats et des enracinés…). Tous les efforts du monde culturel bruxellois en pleine effervescence, soucieux de lancer des ponts entre communautés ne réussissent qu’à attirer les convaincus. A Bruxelles chacun vit, travaille, crée dans sa bulle en se désintéressant superbement de la bulle voisine et de la ville où beaucoup ne font que passer en journée. Seul le monde culturel réussit à faire éclater ces bulles en jetant des passerelles entre les publics issus de diverses communautés culturelles, sociales et ethniques.
5. En matière de développement durable, Bruxelles aurait besoin d’être refondée radicalement, à l’image de Barcelone, de Marseille, Lille ou Berlin par le biais d’une culture du projet urbain cohérente et transversale aux 19 communes et partagée par les citoyens et les politiques, le secteur public et les investisseurs privés. Anvers a osé se doter d’un stadsbouwmeester, un maître architecte sorte de chef d’orchestre urbanistique qui sélectionne les meilleurs projets au moyen de concours ouverts aux plus grands architectes européens. Bruxelles a enfin pris l’initiative de créer cette fonction afin de développer à son tour des perspectives inexploitées en la matière.
6. Qu’elle le veuille ou non, Bruxelles est une mégapole de la connaissance, c'est-à-dire de la créativité, de l’innovation, de la création. Elle dispose en effet d’un potentiel trop peu mis en valeur de 90 000 enseignants supérieurs et chercheurs dont une minorité seulement travaille pour le secteur privé produisent de la connaissance. Bruxelles est une vaste ville universitaire qui sous estime sa capacité d’attirer cette classe créative que les mégapoles européennes draguent assidûment pour les attirer sur leur territoire et alimenter les « start up » et surtout les « spin off », ces entreprises situées à l’interface du monde économique et de l’université. Les étudiants flamands sont peu enclins à venir étudier à Bruxelles qui leur paraît hostile quand Gand, Louvain Anvers et même Hasselt les accueillent à bras ouverts. Quels sont les étudiants européens qui choisissent d’étudier dans une université bruxelloise ?
7. C’est que Bruxelles souffre d’un déficit en terme d’image. La ville est en effet infiniment plus dynamique que l’image qu’en donne le monde politique. C’est ce qu’a montré une enquête de City Marketing très récente qui révèle l’existence d’une identité bruxelloise insoupçonnée. En effet, selon cette étude, les Bruxellois ont une perception très positive de leur ville. Le grand défi sera de transformer cette perception en une image globale franchement attractive ? Il semble bien que la majorité des Bruxellois transforment en atout ce que quelques uns continuent à regarder comme des handicaps : la diversité, la multiculturalité, la présence d’une population jeune d’origine étrangère…Il est urgent de mieux scolariser et de mieux former ces jeunes Bruxellois par un accompagnement plus individualisé qu’on ne l’a fait jusqu’ici. L’image de Bruxelles est en pleine mutation : ville internationale, cosmopolite où selon les expats, ces hypernomades que l’Europe entière nous envient, il fait bon habiter parce que le Bruxellois, à leurs yeux, pratique un art de vivre qu’ils seraient prompts à adopter s’ils se sentaient moins rejetés par les indigènes et leurs administrations locales. Bruxelles a tous les atouts pour les attirer en grand nombre : situation centrale en Europe, excellentes liaisons aériennes et par TGV, immobilier de qualité à des prix concurrentiels par rapport à aux autres capitales, gastronomie interculturelle, offre culturelle, espaces verts, proximité de la mer et de la montagne, à l’interface du bassin méditerranéen latin et du bassin baltique plus germanique… Mais Bruxelles manque de projets et de monuments phares exprimant par exemple son ambition et son caractère foncièrement européens. C’est au peuple bruxellois tout entier, et non pas aux seuls Beulemans, Coppenolle et autre Bossemans qui comptent à peine 20 % de la population globale de s’en charger. Bruxelles cosmopolite, internationale et européenne se doit de développer avec l’aide de ses habitants, le nouveau peuple bruxellois, une image forte fondée sur la diversité, le cosmopolitisme à l’européenne, le nouvel art de vivre ensemble. Bref être et paraître toutes ces choses qui font sens et offrent à l’extérieur l’image d’un dynamisme et d’une force tranquille pour affronter la concurrence féroce à laquelle se livrent les mégapoles d’Europe et du monde. Il est urgent, comme le suggère Eric Corijn, spécialiste du City Imaging de « donner de la cohérence au sympathique bric à brac bruxellois». A cette cacophonie brouillonne et contreproductive, il est temps d’opposer une image de volontarisme cosmopolite et d’ouverture sur le monde.
8. Ceci afin d’attirer non seulement la classe créative mais aussi les investisseurs étrangers de l’économie de la connaissance ou de la troisième vague comme dirait Alvin Toffler qui se fait vieux mais dont la pensée demeure d’actualité. Bruxelles souffre d’un excès d’ethnocentrisme, de localisme et de dispersion en terme d’image. Il est indispensable de contribuer à l’émergence d’une opinion publique spécifiquement bruxelloises désireuse de se donner une image collective, structurante et dynamisante.
9. Mais ce qui de l’avis général pose le plus gros problème, c’est la détérioration de la qualité de l’enseignement au sein des 19 communes et en particulier dans le croissant pauvre. D’aucuns vont jusqu’à dénoncer un véritable apartheid scolaire que les décrets inscriptions n’ont fait qu’exacerber. L’enseignement de la Communauté qui passe pour l’un des plus cher d’Europe est surtout l’un des moins performants en particulier à Bruxelles. Une réforme en profondeur s’impose de toute urgence mais cette compétence échappe au gouvernement bruxellois, de même que celle de l’emploi qui n’est pas régionalisé. Pour inverser la tendance actuelle à la dualisation que renforce encore ce déficit d’efficacité, il faudrait renforcer également la politique de l’enfance afin de compenser les situations de pauvreté au tout début de vie. Surtout, il conviendra d’améliorer les conditions d’acquisition du langage et la maîtrise d’une seconde langue nationale et le cas échéant de l’anglais.
10. De même que Barcelone qui l’a compris il y a trente ans, de même que Marseille, Lille est toutes le mégapoles de France, que Berlin ou le Randstad, Bruxelles a besoin de créer à son tour son Agence de développement territoriale indépendante, une structure située à l’interface du secteur public et privé capable de concocter des projets sur des échelle de territoire à géométrie variable en fonction de la nature des problèmes (mobilité, énergie, eau, pollution, urbanisation, espaces publics, emploi etc). Animée par un comité d’experts et de techniciens indépendants, cette institution deviendrait l’espace de rencontres, d’échanges et de débats entre toutes les parties prenantes afin de construire en toute indépendance une vision de ce que doit devenir Bruxelles demain, c'est-à-dire au-delà de l’horizon d’une législature électorale. Il s’agit après Barcelone, Marseille ou Berlin de concevoir de construire et de développer un projet urbain sui generis.
On s’en rend compte de plus en plus, l’avenir en Europe n’est pas aux Etats nations qui de plus en plus s’affaiblissent mais bien aux régions et plus encore peut être aux mégapoles. Bruxelles que la Flandre méprise et que la Wallonie courtise a tout le potentiel nécessaire pour devenir demain un véritable New York européen. Comme aime à le répéter Eric Corijn « Bruxelles a quelque chose, un je-ne-sais quoi que la Belgique est incapable d’imaginer, voire de comprendre. » Bruxelles avec sa belle complexité est le laboratoire des mégapoles européennes comme la Belgique fut, il y a soixante ans une esquisse pour l’Europe en devenir. Saint-Gilles, véritable village mondial en est le prototype le plus abouti.

1 commentaire:

Anonyme a dit…

ROYALTY - Leopold II - "Ketens der hebzucht", SIKITIKO?

Dit kunstwerk "ketens der hebzucht",wil getuigen van een symbolische teruggave van alle door Belgen onterechte gestolen rijkdom en vermoorde levens in Kongo. Het is tevens eens aanklacht tegen de monarchie en Belgische staat, 2010 hoog tijd voor België om haar historische verantwoordelijkheid te erkennen met excuses gewenst.
De monarchie en haar kolonialen, allemaal weten zij dat ze bepaalde zaken beter niet hadden begaan: de vele slagen met de chicotte, het afhakken van handen der onwillige slaven, hun grote openheid voor de zwarte vernedering. Een blank ras, de brute macht, de vele doden, de geile blikken gericht op bloedgeld en rijkdom waarop zij verliefd waren.
Congo!!!, hun nostalische herinnering aan een kolonie waarop België zo fier is en grotendeels haar huidige bestaansvorm aan te danken heeft.
Zonder Congo, de vele doden en het vele leed der congolese bevolking had België al lang opgehouden te bestaan.
Wij spreken hier over een ZWARTE HOLOCAUST met 10 miljoen doden kortom één van de belangrijkste misdaden in de geschiedenis van de mensheid. Over het monster zelf, de" zwarte prins" die zijn eigen land het onbeduidende koninkrijk België diep minachtte zijn dochters verstootte en wiens hebzucht geen grenzen kende. Alle paleizen die hij bouwde, een groot deel van het monumentale Brussel dat we nu kennen en zijn plannen voor een oprijlaan van Laken naar zijn pompeuze badstad Oostende, het bouwen van Franse kastelen om zijn hoertjes in onder te brengen. Dat alles op de rug van miljoenen rubberslaven die als kannonenvlees figureerden in deze zwarte holocaust van Congo. De Belgische regering was en is zijn medeplichtige,
Na de canvas-collectie wil ik dit kunstwerk overhandigen aan de Republiek Congo en zal dan ook vragen dat onze Koning Alberthet meeneemt n.a.v. zijn bezoek aan Congo bij de feestelijkheden rond de 50 jarige onafhanklijkheid. Laat dit kunstwerk een spiegelbeeld zijn voor president Kabila die moet stoppen met zijn bevolking te verkrachten en te vermoorden. Succes verder toegewenst aan alle kunstenaars. (Bron: Enca Caen)
Kunstwerk te bezichtigen op http://www.canvascollectie.bedoorklikken op "ketens der hebzucht".

Met vriendelijke groeten Enca Caen,
Ambassadeur vredesgemeente Merelbeke.