samedi 28 mars 2009

ZUURTJE

Op het einde van de legislatuur ontpoppen sommige ministers zich tot kleine sinterklaasjes. Natuurlijk. En wat dan nog? Wie wordt er slechter van enkele goede maatregelen voor de mensen? Het is een zeurpiet die daarom maalt. Maar dat is buiten onze vriend Gatz gerekend. Sinds hij rasliberaal is geworden, werpt Sven zich op als hoeder van alle ernst en saaiheid. Iets vrolijks is hem vreemd. (…) Nog steeds zijn er duizenden kinderen en jongeren die niet de kans hebben om deel te nemen aan culturele activiteiten. Nog steeds zijn er duizenden kinderen en jongeren die in armoede leven en geen mogelijkheid hebben om te participeren in sportclubs. Daar wil ik absoluut nog wat aan doen. En dat zal ik ook doen. Misschien zijn dit voor welgestelde mensen snoepjes, voor die kinderen zijn dat wezenlijke dingen. Ik roep de politieke wereld op meer aangename, goede dingen voor de mensen te doen. Waar mensen vrolijk van worden, gelukkiger zelfs. Ja, het zal niet voor iedereen mogelijk zijn. Zuurtjes lopen er nu eenmaal altijd rond. Alleen vreemd dat ze enkel de splinters zien in het oog van de anderen.

Gatz is een zuurtje, een snoepje, zelf het product van een gulle samenleving, van een gulle Sinterklaas. Heeft alles in de schoot geworpen gekregen. En 't is hem van harte gegund. Komt nu en dan in het nieuws met zijn kritiek op anderen, zelden door eigen voorstellen. Verwijt mensen wanneer ze van partij veranderen, maar deed niet alleen zelf een overstap, hij veranderde bovendien 100% van overtuiging. Verwijt andere partijen leuke snoepjes, maar was zelf stoere promotor van de jobkorting in Vlaanderen. Geen snoepje meer, maar een heel menu.

Soms zouden politici meer Sinterklaas mogen zijn: kindervriend met een goed hart. Ik roep Sven op zijn partijgenoten even te ondervragen over de regularisatie van gezinnen met kinderen. Een heel klein cadeautje voor mensen die al zoveel jaren op wat zekerheid wachten. Nu heeft men deze mensen één jaar wat tijd geboden. Kindervriend of een vergiftigd geschenk? Het is wat vreemd dat de vriendin van Sven nu plots met een cadeautje afkomt. Hoe zei hij het zelf ook weer? 'Wat een uiterst toevallige timing'. De gezinnen krijgen één jaar om te bewijzen dat ze in eigen onderhoud kunnen voorzien. Eén jaar, leuk als dat net in de zwaarste economische en financiële crisis valt. Lijkt een beetje een cynische grap. Maar misschien ben ik nu het zuurtje.

Zolang ik de macht en de mogelijkheden heb om mensen die het nodig hebben te helpen, zal ik me niet laten weerhouden door kankeraars die anderen het licht van de zon niet gunnen. Wanneer mensen het goed hebben, is het eenvoudig Sinterklaas te verwijten. Of hij nu behaagziek is of niet, als de maatregel maar goed is. En de kiezer, die denkt er wel het zijne van.
Bert A.

Aucun commentaire: