mardi 21 avril 2009

Afrekenen met de Waalse oude garde

Guido Fonteyn over de geruchtmakende dienstreis van Waalse politici naar de VS. Fonteyn is freelancejournalist, columnist en Walloniëkenner.

In de Franstalige pers werd de paasvakantie beheerst door de reis van zeven Waalse parlementsleden naar de VS. Terwijl PS-voorzitter Di Rupo de schuld in de schoenen van de politici in kwestie poogt te schuiven, lieten parlementsvoorzitter José Happart en gewezen minister-president Jean-Claude Van Cauwenberghe afgelopen weekend na hun terugkeer weten dat de PS hun reis maar moet terugbetalen. Guido Fonteyn gewaagt van 'een afrekening met een oude garde.'

De meest misbruikte uitdrukking in het hedendaagse krantenjargon is vermoedelijk "waar zijn zij (of wij) mee bezig?". Een dergelijke uitdrukking moet dus vermeden worden, maar een betere vind ik niet om het bijna wekenlange geschrijf over het 'Californiagate' van een aantal eminente leden van het Waalse parlement te omschrijven.

Ik heb het dan niet over de reis van Happart, Van Cauwenberghe en anderen zelf, maar over het gegrinnik daarover en over de overdreven reacties, zowel bij de 'zuivere' politici als bij de pers. Misschien kunnen wij straks een privédetective bij elke reis van verkozenen meesturen, om te zien wat 's avonds wordt gedronken en met wie, en hoe zacht de bedden veren in de hotels. Het Waalse parlement en Wallonië in het algemeen verdienen beter dan dit boegeroep en deze incidentenjournalistiek.

Dat verkozenen op bezoek gaan bij hun collega's in het buitenland spreekt nogal vanzelf, en net als België is de VS een op aparte staten - wij zeggen 'gewesten' en 'gemeenschappen' - gevestigde natie. Zij - Happart en Van Cau en consorten - reisden dus om te leren. Dat zij daarbij hun partners meenamen is hun zaak. Presidenten of ministers van Buitenlandse Zaken bewegen zich bijna nooit zonder gezinshulp, en dat geldt zowel voor de president van de Verenigde Staten van Amerika als voor de Belgische minister van Buitenlandse Zaken. Een gewone verkozene moet zich omzichtiger opstellen, en met Serge Kubla - MR-oppositieleider in het Waalse parlement - kan worden vastgesteld dat er vroeger meer van die reizen waren, maar dat dit wellicht de laatste in zijn genre zal zijn geweest en dat voor medereizigers voortaan zal worden betaald. "Maar geen hypocrisie", zei Kubla nog.

Hij bedoelde daarmee dat hele horden verkozenen - uit alle partijen - en journalisten - zowel Franstalige als Nederlandstalige - al jaren op zoek zijn naar een aanleiding om met voorhamers op José Happart en Jean-Claude Van Cauwenberghe te kloppen. Zij vertegenwoordigen immers het oude Wallonië. Zij staan in de weg van die nieuwe, zuivere generatie, met die van Ecolo op de eerste rij, en met een Elio Di Rupo en een Rudy Demotte die zo lastig van het imago van een potverterende PS en een potverterend Wallonië af geraken.

Wij zullen wel zien, ook dat van die nieuwe generatie. 'Californiagate' was enkel maar een aanleiding om af te rekenen met een oude garde. De verontwaardiging was selectief, en niet toevallig uitgebroken bij de aanvang van een verkiezingscampagne, en dan nog in een bij definitie nieuwsarme paasvakantie. En hoeveel 'betogers' stonden daar in Zaventem te wachten? Vijftien? De grootste fout van onze Waalse reizigers was het beschamende gebruik van de achterdeur op de luchthaven.

Incidentenberichtgeving
De Vlaamse media gaan in deze niet vrijuit. Wat mij bij deze hele campagne bijzonder verontrustte is niet zozeer de aanleiding zelf, maar het feit dat de berichtgeving over Wallonië herleid wordt tot berichtgeving over incidenten. Er was de voorbije weken ander nieuws vanuit Wallonië te melden: over het relatieve succes van het Marshallplan, over het afwezig blijven van uiterst-rechts in het politieke spectrum of over het feit dat het Wallonië van vandaag blijkbaar de crisis beter doorstaat dan Vlaanderen. In Vlaanderen stijgt nu de werkloosheid sneller dan in Wallonië en dat betekent een ommekeer van alle tendenzen. Dat kan betekenen dat de verjonging van het industriële apparaat daar verder gevorderd is dan men in Vlaanderen pleegt te denken. Wie zich blind blijft staren op incidenten, ziet immers de grote lijnen niet.

EEN LEZER DRUKT ZICH UIT
Als je dan toch een artikel wil schrijven over de "grote achterliggende waarheden" die het "fait divers"-gehalte van een snoepreis van 80.000 euro overstijgen, waarom het dan niet hebben over het verlies aan ethiek in de politiek? Is dat de bottom-line niet? Of het samengaan van particraten en de haute finance? Of de cultuurverschillen tussen Vlaanderen en Wallonië die dit land ten gronde richten? Iets in die aard?

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
OVERSCHOT VAN GELIJK
Comme toujours, Guido Fonteyn a tout compris. Il est bien certain que c’est une famille entière de vieux crocodiles que Elio est en train de massacrer comme les bolchéviks achevèrent la famille du Tsar à la mitraillette. Ici c’est à coups de medias qu’on liquide les encombrants sexagénaires. Mais attention cette génération de plus en plus décriée pèse son pesant de voix. Et ça n’est pas le tres brave et tres docile Christian Dupont qui va engranger les voix de Happart. Le plan Marshall dit Fonteyn est une mayonnaise qui prend et la Wallonie de Rudy se redresse et résiste mieux que la Flandre à la crise. So what!

Et Reynders tout à coup de déclarer qu’il s’allierait bien avec les socialistes! Que celui qui a des oreilles entende.

Mais gare au mega score que risquent de faire les verts.

Tout ceci peut se résumer à une phrase: la Wallonie enfin se redresser et risque de restaurer son économie et sa cohésion sociale dans les années qui viennent. Et c’est un Flamand qui nous l’apprend!
MG

Aucun commentaire: