jeudi 2 avril 2009

'Geloof me, Guy Verhofstadt krijg je beter niet tegen je'

VRT-journaliste volgde ex-premier een jaar lang voor en achter de schermen — VRT-journaliste Sarah De Bisschop mocht bij hoge uitzondering Guy Verhofstadt een jaar lang volgen met haar camera en zag hem evolueren van onvriendelijk tot enigszins sympathiek.

Ze weet niet zo goed wat ze ervan moet denken. Na een jaar Guy Verhofstadt blijft het mysterie, zegt Sarah De Bisschop. Een complexe persoonlijkheid met een duidelijke visie die geen tegenspraak duldt. Ze raakte zo gebiologeerd door Verhofstadt dat ze niet alleen een documentaire draaide, maar er ook meteen een boek over schreef. In de Wetstraat kijken ze met gemengde gevoelens uit naar haar werkstukken.

Door de wol geverfde Wetstraatkatten verwachten niet te veel van de documentaire. 'Een mooi en vooral gecontroleerd portret van een voluntaristische politicus', noemen ze het wat venijnig.

Sarah De Bisschop: 'Het is een mooi portret, dat klopt. (lacht) Maar het is zeker niet gecontroleerd. Verhofstadt heeft de documentaire zelfs niet gezien. Wouter Gabriëls (zijn toenmalige kabinetschef, nvdr.) en Koert Debeuf (zijn woordvoerder, nvdr.) wel. Ze hebben er twee zinnetjes uit laten knippen. Correct, achteraf bekeken. Ik had het erin proberen te smokkelen, maar het bracht niets bij.'

Verhofstadt heeft dus zelf echt nog niets gezien van de documentaire waarin hij de hoofdrol speelt?

'Straf hè, dat vertrouwen. (lacht) Er was me tijdens het filmen wel duidelijk gemaakt dat ik sommige dingen niet mocht filmen. En van het eerste moment was het zonneklaar dat zijn privéleven verboden terrein was. Zijn vrouw heeft me dat verschillende keren gezegd.'

Hoe heb je het gedaan gekregen dat je hem een jaar mocht op de huid zitten met een camera? Hij heeft daar anders een bloedhekel aan.

'Ik had nooit verwacht dat hij zou toestemmen. Ik heb veel geluk gehad. Misschien omdat ik geen politieke journaliste ben en de documentaire pas een jaar later zou worden uitgezonden. Ik zou die kennis die ik opdeed niet doorvertellen. Zeker niet aan mijn man (Stefan De Bouver, eindredacteur bij Terzake, nvdr.). In het begin hebben ze me getest hoor. Ze lieten af en toe iets vallen om te zien of het een dag later in Het Journaal of Terzake zou zitten. Niet dus.'

Je documentaire komt Verhofstadt wel erg goed uit in zijn campagne voor de verkiezingen. Na zijn passage als Vrolijke Frans in 'De laatste show' en culturele intellectueel in 'Lux' krijgt hij nu een uur durend portret. Dat is onbetaalbare reclame. 'Er was geen stilzwijgende overeenkomst dat dit nu pas op antenne zou gaan. Canvas heeft het zo beslist.' Je hebt hem een jaar gevolgd. Wie is die man?

'Eerlijk, ik vond hem in het begin een onbeleefderik. (lacht) Hij negeerde me straal. Na zes, zeven weken ontdooide hij een beetje. Tot ik begon door te krijgen dat dit de manier is waarop de mensen met elkaar omgingen. 's Morgens iedereen groeten heb ik daar niet gezien. Ze praten ook op een vreemde manier met elkaar. In halve zinnen. Het lijkt een aanfluiting van elkaars intelligentie om een zin af te maken.'

Je gebruikt in je boek een nieuwe term: Guy-o-centrisme. Wat is dat?

'Guy Verhofstadt is een van die mensen die met een bepaalde vanzelfsprekendheid met macht kunnen omgaan. Ze gaan ervan uit dat hun visie de enige goede is. Hij heeft gelijk en de rest moet dat maar begrijpen. En geloof me: als je met hem werkt, ga je maar beter akkoord met zijn visie. Dat is Guy-o-centrisme. Je wil hem écht niet tegen je krijgen. Alles moet kunnen overwonnen worden om het politieke doel te bereiken.'

Is dat noodzakelijk om het zover te schoppen? Wordt ons land geregeerd door machiavellisten die hun grote gelijk erdoor willen drukken, ten koste van alles?

'Dat moet in een land als België, denk ik. Ik heb in dat jaar een ding geleerd over de politiek: België is echt onbestuurbaar geworden. Ik had het onwaarschijnlijke geluk om de grootste politieke crisis die ons land ooit heeft gekend mee te maken van op de allereerste rij. Ik zeg je: dit land is te moeilijk. De twee culturen groeien steeds verder uit elkaar en om de haverklap zijn er verkiezingen. Altijd is er wel iemand die tegenwringt.'

Je hebt wel ongelooflijk veel geluk gehad. Verhofstadt kunnen volgen op het moment dat hij het vaderland redde met zijn derde regering.

'Dat was een heel mooi moment. Hij weigerde mordicus toe te geven dat hij trots was. Ik lijk wel een garagist, zei hij, een depanneur. Maar hij legde dat er zo dik op dat het zonneklaar was dat hij wel degelijk fier was. Alleen wilde hij dat niet gezegd hebben.'

Ook niet toen de koning hem daarvoor loofde. Je was erbij, schrijf je in je boek.

'Ik mocht mee op audiëntie. De koning zei hem letterlijk dat hij heel dankbaar was dat hij - ik citeer - België had gered. Toen moest ik de kamer verlaten. Achteraf maakte Verhofstadt zich zorgen. Je gaat dat toch niet uitzenden? Het colloque singulier. We mogen de kroon niet ontbloten. Als de koning niet wilde dat ik het hoorde, zou hij het wel niet gezegd hebben.'

Heb je veel vriendschap gemerkt bij de leiders van dit land?

'Het is vreselijk eenzaam aan de top. Buiten het kleine kransje intimi was hij vaak alleen. Maar hij kan daar blijkbaar goed mee om gaan. Ik heb zo een beeld van hem gefilmd, na zijn redding van het land. Hij zat daar helemaal alleen te eten in een zaal. Een beetje zielig.'

Heb je hem na dat jaar nog ontmoet?

'Neen. Ik heb hem niet meer gezien of gehoord. Dat is normaal. Ik heb veel kunnen filmen.

De begrotingsbesprekingen en hoe hem dat frustreerde, het verdelen van de ministerposten - een hallucinante ervaring, dat gemarchandeer met postjes. Ik ben Verhofstadt sympathiek gaan vinden. Maar ik ga daar niet in overdrijven. (lacht)'

Puur Persoonlijk. Canvas, maandag 6 april, 22.10 uur. Het boek 'Een jaar in het spoor van Guy Verhofstadt' (uitgeverij Van Halewyck) ligt vanaf zaterdag 4 april in de boekenwinkel en kost 16 euro.

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
NUMERO UNO ET LE COSMOPOLITISME
Il carracole en tête dans les sondages, en Flandre à Bruxelles et un peu moins en Wallonie. Une journaliste de la VRT a pu le suivre, caméra au poing pendant un an, il a aimé ça assez modérément. Il change plus souvent de lunettes que de gouvernement. On l’appelait Baby Thatcher du temps où il n’avait encore l’air que d’un ado agité, mèche folle et dents de lapin. Il est devenu depuis le joker permanent de la politique fédérale avec sa dégaîne de fou du roi perpétuellement agité. Il fallait le voir en Raminagrobis faisant patte de velours à Justice Hennin à l’émission culte de la VRT de “”laatste Show, on aurait dit que des deux l’intello c’était elle. Il se dit qu’il aime jouer au vigneron en toscane où il se serait retiré pour terminer un livre sur…le cosmopolitisme européen. Non c’est tout sauf un poisson d’avril. Surtout ne ratez pas ce portrait sur Canvas, le lundi 6 april à 22h.10.
MG

Aucun commentaire: