vendredi 24 avril 2009

Wederzijdse kennis en respect

Ik had vandaag een diepgaand gesprek met twee mooie mensen uit de Joodse Gemeenschap. Fouad was er ook bij. Een stevig gesprek, om vooroordelen en misverstanden weg te werken. In de Marokkaanse gemeenschap is er al 11 eeuwen lang een voortdurende dialoog tussen de Moslimgemeenschap en de Joodse gemeenschap. Die dialoog is broodnodig, zeker vandaag.

Fouad heeft altijd al een uitstekende band gehad met vele Marokkaanse Joden. Ook zijn grootvader komt uit een streek waar Berbers en Joden goed samenwerken en samenleven. Ook in Brussel bestaat er geen kloof tussen de verschillende Marokkaanse culturen en religies. Wederzijdse kennis en respect zijn daarbij altijd het uitgangspunt geweest.

De Joodse moeder en zoon kwamen praten, ook over de voorbije rel rond de Gaza-oorlog. Ze hadden het nog steeds moeilijk dat er vooral verontwaardiging is tegenover Israël, maar nooit tegenover gewelddaden aangedaan aan de Joodse gemeenschap in Israël. Tegelijk was er een gezonde kritische ingesteldheid tegenover Israël en beaamden ze de nood aan een Palestijnse Staat naast de Joodse Staat. Het was geen zwart-wit debat. Het ging er soms emotioneel en passioneel aan toe, maar steeds vanuit een eerlijke gedrevenheid en openheid.

Wat me vooral trof was de angst, de permanente angst binnen de Joodse gemeenschap, dat hun kinderen en kleinkinderen ooit het slachtoffer zouden worden van een racistische aanslag. Het was geen gespeelde emotie, het was echt. Die permanente dreiging, die vrees voor aanslagen of geweld, dat grijpt me naar de keel.

Geen enkele gemeenschap, geen enkele godsdienst, geen enkele bevolkingsgroep mag binnen onze Vlaamse Gemeenschap, binnen België of binnen Europa, onder psychologische terreur gebukt gaan. We mogen het dan oneens zijn over de politiek van Israël, ook al zijn we het soms wél eens, nooit mogen de daden en overtuigingen van staten afgerekend worden op bevolkingsgroepen en gemeenschappen bij ons. De gewone bevolking mag nooit het slachtoffer worden van politieke en strategische keuzes van staten. Nooit mag een kind het slachtoffer worden van nationale of internationale politiek. Wanneer bij ons een kind, of het nu Joods, Moslim of Christen is, gebukt gaan onder stress en bedreiging, dan moeten we met heel onze gemeenschap dit onrecht ongedaan maken.

Het was goed dat Fouad en ikzelf met deze voorname Joodse mensen een open en eerlijk gesprek hadden over geloof en politiek. Zolang er een dialoog is, zijn er perspectieven op goede oplossingen. Het conflict in het Midden-Oosten moet met alle mogelijke middelen echt opgelost kunnen worden. Er zijn al veel te veel onschuldige slachtoffers gevallen. Het einde van het conflict tussen Joden en Palestijnen is essentieel voor de rust, veiligheid en ontplooiing van elke Palestijn en elke Jood.

Alle kinderen, langs beide zijden van het conflict, hebben recht op vrede en geborgenheid. Enkel twee volwaardige staten naast elkaar, een Joodse Staat én een Palestijnse Staat, kunnen een structurele oplossing brengen. In afwachting moeten de twee volkeren, de twee gemeenschappen, in respect met elkaar praten. Dan kunnen ook hier de kinderen uit de verschillende gemeenschappen in vrede samenleven. Dat zijn we elkaar verschuldigd. Dat zijn we alle kinderen verschuldigd.
Bert Anciaux

Aucun commentaire: