mercredi 20 mai 2009

DE STAL IS NOG NIET UITGEMEST

Peter
Vander-
meersch

Het zou iets te gemakkelijk zijn om vanuit Vlaanderen hooghartig neer te kijken op de politieke zeden in Franstalig België. Daarvoor is de inkt van de 'afsprakennota' die twee weken geleden uitlekte, nog iets te nat. Daarvoor ligt de manier waarop de gewezen minister van Binnenlandse Zaken ging schuilen in het pluche van de fauteuil van kamervoorzitter, nog iets te vers in het geheugen. Daarvoor was de manier waarop sommige kabinetten maneuvreerden in de affaire-Fortis iets te kronkelig. En daarvoor was de aanpassing van het gemeentedecreet aan de carrièreplannen van Karel De Gucht iets te schaamteloos. Vlaanderen moet dus heel deemoedig zijn als het zich wil uitspreken over wat er aan de overkant van de taalgrens gebeurt.
Dat neemt niet weg dat je niet anders kan dan met degout reageren op de onwelriekende brij die dezer dagen naar boven borrelt uit het zuiden van het land. Hoe schrijf je over het door de belastingbetaler gefinancierde snoepreisje van José Happart en de zijnen naar de VS? Hoe moet je de lekker aantikkende financiële constructie noemen die de Waalse minister Didier Donfut had opgezet? Of hoe bestempel je de afschuw over de harde kinderporno die aangetroffen werd bij Richard Biefnot, schepen van Bergen? De laatste twee staan dicht bij de machtigste man van Wallonië, Elio Di Rupo.

Het was deze Di Rupo die enkele jaren geleden op een veelbesproken PS-congres uitriep dat hij de 'parvenu's' van de partij flink beu was. Verschillende van die parvenu's hebben intussen gemerkt dat het de voorzitter menens was. Bernard Anselme in Namen, Anne-Marie Lizin in Hoei en de Waalse minister-president Jean-Claude Van Cauwenberghe waren niet de minsten onder hen. Toch is Di Rupo er niet in geslaagd om ook maar de indruk te wekken dat de stal nu is uitgemest. Het is gewoon wachten op het volgende schandaal.

Dat kan niet anders dan stevige gevolgen hebben bij de nakende verkiezingen. Ook in Franstalig België zijn velen de strapatsen, het gekonkel en de regelrechte fraude van de PS-mandatarissen meer dan kotsbeu. Het alternatief, Ecolo, staat met open armen klaar om deze ontevredenen een politiek onderdak te bieden. De hoop op een nieuw Wallonië berust straks niet langer bij de socialisten, maar bij de Franstalige groenen.

De onmacht van Di Rupo om snel genoeg komaf te maken met de vermolmde structuren en verdorven gewoonten, dreigt ook af te stralen op de federale politiek. De PS-voorzitter en de zijnen moeten weten dat elk schandaal in Franstalig België de roep om separatisme voedt. Een overgrote meerderheid van de Vlamingen wil het federale huis samen blijven bewonen. Maar we willen dat niet met mensen die voor ons inderdaad infréquentables zijn.

Aucun commentaire: