lundi 18 mai 2009

Kinderen zitten moe in de klas

Het lijkt een taak even oud als de mensheid: het grootbrengen en opvoeden van kinderen. En toch. Neem deze weekendkrant. Er gaat een schokgolf door het buso omdat een leraar flipt en een weerspannige (gehandicapte) leerling uiterst gewelddadig aanpakt - zijn hoofd verdween ettelijke seconden in een bak cement.

Of neem de reportage 'Nestwarmte op afstand' in Zeno, een meer hartverwarmende maar soms ook intrieste reportage in de tijdelijke centra voor kinderzorg en gezinsondersteuning. Ouders die niet weten hoe hun kinderen op te voeden. Kinderen die ze soms 'vergeten' te leren praten. Ouders die hun gezin niet kunnen organiseren. Níét. Waar 'gezonde voeding' op nummer 470 van het prioriteitenlijstje staat. In de buurt van hygiëne en nestwarmte. Altijd uit gezinnen waar er een kant 'af' is. En soms ligt de oorzaak van die falende ouderzorg in het ruwe feit dat de ouders in hun kinderjaren evenmin enige affectie kregen van hun ouders.

Vandaag worden zulke problemen veel sneller gedetecteerd. Het net van de zorgverstrekking is immers fijnmaziger. Er is een waaier van instellingen die al die schrijnende gevolgen van kansarmoede opvangen, waar opvoeders en leerkrachten zich dubbel mogen plooien. Zij zwoegen om het kind vooruit te helpen én om de onvermijdelijke achterstand in te halen, zo mogelijk wat weg te werken. Een gelijkaardig fenomeen voltrekt zich ook in het gewone onderwijs, waar scholen en internaten ook steeds meer falende thuissituaties moeten rechttrekken, waar leraars en opvoeders steken opnemen die ouders laten vallen.

Die moeilijke omstandigheden vergoelijken niet dat bij een leerkracht de stoppen totaal doorslaan. Dat is fout en kan nooit. Maar in plaats van morele verontwaardiging te spuien over één incident is het belangrijker om de structuur van ons onderwijs en die andere vormen van jeugdzorg sterk te houden.

Dat lijkt vanzelfsprekend, maar als de overheid straks bij nakende gigabegrotingscontroles hoe dan ook geld zal moeten vinden om de rekening van de economische crisis te betalen (de dure hulp aan de banken incluis), dan is het te hopen dat hier niet gesaneerd wordt. Een verantwoorde opvoeder of leraar slaat niet op kinderen. Een zorgzame regering hakt er ook niet op in.
(de Morgen)

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
Un enseignant s’est très mal comporté vis à vis d’un ado handicapé. C’est intolérable, on ne frappe pas un enfant. Surtout, cela braque un projecteur sur un cas isolé en perdant de vue tout le travail de fond effectué au quotidien par des armées d’éducateurs et tout un dispositif de soutien aux ados en détresse victimes de problèmes au sein de la cellule parentale. Pauli s’inquiète face aux sommes astronomiques dépensées pour sauver le système bancaire notamment que des restrictions ne soient imposées au budget de l’enseignement. Ne nous braquons pas sur un incident isolé mais soyons attentifs à ce que le système ne soit pas démantelé au moment où la crise exacerbe les tensions au sein des familles le plus souvent au détriment de nos jeunes.

Aucun commentaire: