mercredi 10 juin 2009

Spelen of werken?

Yves Desmet

Bart De Wever is slim genoeg om te beseffen dat hij bijna zijn kansen verknoeid had. Als je aan onderhandelingen begint met de stelling dat het in de bedoeling ligt de federale regering te chanteren, dan is het vrij begrijpelijk dat Kris Peeters niet veel zin heeft het pistool tegen de slaap van Herman Van Rompuy te houden, en dat het zelfs een excuus zou zijn om de gesprekken onmiddellijk te staken. Dus verdwenen de straffe uitspraken nog sneller in de keel dan een fris glas pils.

Maar toch blijft daar de kernvraag van deze coalitievorming hangen. Gaan we werken of spelen?

Niets is gemakkelijker dan vanuit de Vlaamse regering de stoere Vlaming uit te hangen, en vandaaruit permanent het federale niveau te bestoken. In dat geval wacht ons opnieuw een periode van twee jaar communautair opbod, in de hoop dat we met die agenda in 2011 nogmaals langs de electorale kassa kunnen passeren. Dat is misschien strategisch goed voor de eigen partijscore, maar het brengt de staatshervorming geen stap dichterbij.

En die is wel degelijk nodig, alleen al omdat ze anders een onhoudbare hypotheek blijft leggen op iedere vorm van beleid. Dat zouden ook de Franstaligen mogen gaan beseffen, willen ze niet keer op keer met dit soort Vlaamse uitslagen geconfronteerd worden.
Maar als men daar echt werk van wil maken, moet er een sterke federale meerderheid gevormd worden, die in staat moet zijn twee derden van de stemmen in het parlement achter zich te krijgen. Als dat niet lukt, kan men blijven praten over de staatshervorming tot men een ons weegt, ze zal er niet komen. Op dit ogenblik heeft de regering Van Rompuy niet eens een meerderheid aan Vlaamse kant. Een uitbreiding daar dringt zich dan ook op, met sp.a, N-VA, of zelfs met beiden.

Het maakt de zaken bovendien niet gemakkelijker dat langs Waalse kant het lot van de MR absoluut nog niet bezegeld is, waardoor niemand kan voorspellen of de partij aan boord blijft. Bovendien heeft geen enkele Waalse partij een electoraal overschot, wat het doen van toegevingen aan de zelfverklaarde Vlaamse vijanden er absoluut niet gemakkelijker op maakt.

Ofwel staan er een aantal wijze en grote mannen en vrouwen op die deze communautaire hypotheek willen lichten, ofwel gaan we opnieuw twee jaar vol communautaire retoriek tegemoet, zonder enig resultaat.

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
NOEUD GORDIEN
Tout se tient. Pour mener à bien une bonne réforme de l’Etat, il faudrait pour bien faire que le gouvernement fédéral jouisse d’une majorité des deux tiers. On en est loin, on s’en éloignera encore aussi longtemps que le sort des libéraux flamands et francophones ne sera pas scellé. On attendant « on joue plutôt qu’on ne travaille ». En Flandre Chris Peeters joue au chat et à la souris avec Bart de Wever, en Wallonie et à Bruxelles Ecolo et CDh jouent à éviter et à taquiner MR et PS. Diversion! Ces jeux sont dangereux et risquent de paralyser un pays à l’agonie tétanisé par une crise économique aigue. Quel est l'homme d'Etat qui aura l'audace de trancher le noeud gordien. Guy Verhofstadt? Louis Michel? Les deux ensemble? Hermann Van Rompuy? Et quid du come back de Leterme? Exit Reynders? Le jeu est ouvert mais le temps presse. Tout demeure possible. Un rapprochement PS Libéral aussi "contre nature" et inattendu qu'il soit permettrait de tout résoudre. La politique n'est-elle pas l'art du possible, voire de l'impossible?
MG

Aucun commentaire: