jeudi 16 juillet 2009

DANK


Morgen zal het even doorbijten zijn. Morgen eindigt een belangrijk hoofdstuk. Een nieuw komt eraan.

De voorbije 10 jaar zijn als een sneltrein voorbij gevlogen. Tien jaar heb ik de prachtigste uitdagingen mogen aangaan. Ik leerde kunst en cultuur kennen, mocht het Vlaams jeugdbeleid uit de grond stampen, net zoals destijds het eerste echte Vlaamse beleid rond ontwikkelingssamenwerking.

Ik mocht enorm veel schitterende mensen leren kennen, van ver en dichtbij. Toppers in Kunst en Cultuur, toppers in Sport, maar ook Grote mannen en vrouwen in de sociaal-culturele wereld, in de sociaal-artistieke wereld, in de film, in het jeugdwerk, in de duizenden sportclubs ten velde.

Altijd pogen mensenrechten voorop te stellen, ook tegenover het eigenbelang van industrie en machtsgroepen. Ik mocht tien jaar lang Brussel promoten in Vlaanderen en Vlaanderen in Brussel. Ons Brussel, onze enige echte grootstad. Tien jaar lang ook vechten voor het respect voor de Vlaamse Brusselaars. Tien jaar werken aan respect voor alle culturen, voor alle jongeren, voor iedereen. Respect voor de eigenheid en de diversiteit, voor de creativiteit en de solidariteit.

Het was meer dan boeiend. Ik heb veel van mijn mensen gevraagd. Heb veel van hen teruggekregen. Het zijn harde tijden geweest, nooit rust, nooit tevreden. Het kan en kon altijd beter. Met veel energie hebben we samen echt bergen verzet. Zijn we onze strijd aangegaan tegen onwetendheid en vooroordelen. Onze strijd aangegaan tegen armoede en uitsluiting. Voor respect en zelfrespect. Voor een samenleving waar mensen elkaar terug vertrouwen.

Ik mocht de mooiste sectoren ontdekken. Hun verdediger zijn, hun voorvechter. Voor de kunstenaars en de vrijwilligers, voor de sporters en de jeugd. Voor wie het moeilijk heeft en wie daarvoor verantwoordelijkheid wil opnemen.

Ik ben dankbaar dat ik deze schitterende jaren heb mogen meemaken.

Het zijn harde tijden geweest. De politieke turbulentie was groot. Eerst het einde van de Volksunie. Dan het oprichten van spirit en het zien verdwijnen van die droom. En dan het thuiskomen bij de sp.a. Ja, thuiskomen. Wat er ook allemaal gebeurd is, ik voel me meer dan ooit thuis. Ik ben een socialist, een gelovige en pluralistische socialist. Een vlaamsvoelende socialist. Een inter-nationalist, meer dan ooit. Gedreven door de strijd tegen onrecht. Gedreven door de wil om iedereen echte kansen te geven. Het waren turbulente tijden waarin ik toch tegelijkertijd grote verantwoordelijkheid mocht blijven opnemen.
Reculer pour mieux sauter. Ik voel me niet verslagen, niet gebuisd. Een nieuwe uitdaging volgt spoedig.

Er valt nog zoveel te doen om de wereld een stukje mooier te maken. Dat gaan we doen, in groep.

Het was mooi om minister te zijn. Echt mooi. Ik dank echt iedereen die me die kans heeft gegeven en me daarin heeft gesteund. Laat me nu even dienaar zijn. Straks komen er terug knappe uitdagingen.
(Bert)

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
Un grand merci à Bert pour son engagement sans faille en faveur de l’interculturel à Bruxelles. Merci de nous avoir soutenu en contribuant à subventionner ce blog et le magazine qui l’accompagne. Bert Anciaux est un des rares, si pas le seul politicien à croire dur comme fer dans l’avenir interculturel de la capitale de l’Europe, de la Belgique et de la Flandre. Gageons que le Bruxellois campinois Pascal Smet en charge du puissant ministère flamand de l’enseignement et de l’égalité des chances aura à cœur de poursuivre l’engagement de Bert. Si nous avons bien lu son livre cela ne devrait pas faire le moindre doute.

Aucun commentaire: