dimanche 31 janvier 2010

As Gandhi verstrooid voor kust Zuid-Afrika

As Gandhi verstrooid voor kust Zuid-Afrika rtr

Ruim zestig jaar na zijn dood is de as van de Indiase politicus Mohandas 'Mahatma' Gandhi verstrooid. Dat gebeurde zaterdag voor de kust van Zuid-Afrika na een korte plechtigheid.
Gandhi werkte na zijn rechtenstudie in Engeland jarenlang als advocaat in Zuid-Afrika, waarbij hij zich voor de Indiase bevolkingsgroep inzette. Hij bracht in totaal 21 jaar van zijn leven in Zuid-Afrika door.

Op zijn 46e keerde hij terug naar India, waar hij leider in de strijd voor onafhankelijkheid van Groot-Brittannië werd. Zijn principe van geweldloos verzet maakte hem beroemd en leverde hem de bijnaam 'Mahatma', Sanskriet voor 'grote ziel' op.

Gandhi geldt nog altijd was een van de grondleggers van de moderne staat India. Hij spande zich in voor verzoening tussen hindoes en moslims in India. Hij werd in 1948, een jaar na de onafhankelijkheid, in New Delhi vermoord door een extremistische hindoe die vond dat hij te veel op de hand van de moslims was.

Groen! en sp.a eisen zerotolerantie in Brussel

Groen! en sp.a eisen onmiddellijke zerotolerantie tegen geweld en jongerencriminaliteit nadat gisteren voor de tweede keer in tien dagen tijd in Brussel een politieagent is beschoten.

"Terug naar de middeleeuwen"
Luckas Vander Taelen (Groen!) zegt in een interview met Het Nieuwsblad op Zondag dat "je in Brussel opnieuw over de straat moet kunnen stappen zonder een mes op je keel te krijgen." Vander Taelen stelt dat Brussel aan de rand van een terugkeer naar de middeleeuwen staat, "toen je leven niet veilig was als je je buiten je vertrouwde buurt waagde."

Veiligheidskuur
Sp.a-volksvertegenwoordiger Renaat Landuyt vindt dat Brussel dringend aan een grote veiligheidskuur toe is en eist dat de lege plaatsen in de jeugdgevangenis van Tongeren onmiddellijk gebruikt worden om criminele Brusselse jongeren op te sluiten. (belga/tw)

Javaux, L’homo catholicus d’aujourd’hui

Ce fut pour nous une véritable surprise : Jean-Michel Javaux, coprésident d’Ecolo, apparaissant en 13e position de notre Top des catholiques belges les plus influents ! Et premier homme politique francophone de poids à émerger ! On le savait catholique, mais à ce point reconnu et, à ce titre, influent ?

Loin de minimiser, de s’offusquer ou de nier, l’homme revendique cette filiation dans l’interview-événement qu’il nous a accordée. Sans faux-fuyant, en très grande transparence, il nous parle de sa foi, de sa pratique, de sa lecture inspirante des Evangiles.

C’est en soi remarquable. Au moment où nombre de personnages publics, notamment mais pas seulement au CDH, font tout pour éviter cette étiquette qui leur serait nuisible. Et alors que, comme le note Jean-Michel Javaux, nombre de catholiques honteux n’osent plus communier en plein jour, par peur d’éventuels dégâts ultérieurs.
Comme il se décrit, Jean-Michel Javaux incarne parfaitement le catholique belge d’aujourd’hui, tel qu’il ressort de notre enquête qui se clôture ce samedi. Des chrétiens libérés, qui vivent leur foi mais sont en rupture avec les préceptes moraux de l’Eglise de Rome sur la contraception, l’euthanasie, l’avortement, l’homosexualité.

Javaux est un chrétien « à titre personnel », qui conserve son libre arbitre, ses doutes et n’impose pas ses convictions. Reste que, dans un monde de « youtubisation » galopante, où l’on cherche davantage à préserver son image qu’à dire sa vérité, ce «coming out» a des allures exemplaires. Et suscite le respect. C’est un geste fort qui brise le consensus des apparences.
Risqué ? Face à une population belge dont 60 % se dit catholique, les dégâts potentiels paraissent limités. Il se pourrait même que tactiquement, voire électoralement, cela s’avère profitable. Les jours qui suivent cette fascinante confession nous diront par contre si les militants Ecolo sont aussi décomplexés que ne l’est Jean-Michel Javaux, face à la foi.

'Anti-Belgische' clip kreeg subsidies

De Brusselse rapper Redouane La Déglingue ©

Brussel - De Brusselse rapper Redouane La Déglingue zorgt voor opschudding met zijn nieuwe gesubsidieerde clip. "Ik ga trouwen met Marokko, nadat ik België genaaid heb," rapt Redouane. Brussels parlementslid Alain Destexhe (MR) is verontwaardigd.

Het gaat om de clip 'Pour les Pilotes' die in december werd gemaakt. Daarin bejubelt Redouane snelle wagens en roekeloos rijgedrag in de typische, provocerende rapstijl.
In de clip rijden Marokkaanse jongeren door Brusselse straten, met een Marokkaanse vlag op het dak. "J'épouserai le Maroc après avoir baisé la Belgique," rapt Redouane.

samedi 30 janvier 2010

Les cathos, il y a un quart de siècle


Yvon Toussaint En 1984, Le Soir consacra aux catholiques en Belgique une première enquête en profondeur.

Lorsque, dans l'éditorial de présentation, j'écrivais «La Belgique, on peut faire une croix dessus», ce n'était pas pour exprimer un douloureux pressentiment quant à l'avenir de notre chère patrie, mais simplement pour synthétiser ce que confirmait l'ensemble des sondages, reportages et entretiens qui constituaient notre investigation.
C'est-à-dire qu'à l'époque, une croix latine majuscule restait «projetée, quoiqu'on s'en défende, sur nos habitudes et nos mœurs, notre discours et notre inconscient, nos vices et nos vertus, voire nos fièvres dogmatiques et nos dévotions partisanes».

Cette imprégnation était subliminale, mais la partie visible de l'iceberg restait impressionnante. Les Belges devaient s'accommoder en effet d'une « maille d'organisations catholiques, de réseaux catholiques, de filières catholiques, tricotée tellement serrée que des millions de nos compatriotes y enserrent chacun de leurs actes, de la naissance à la mort : naître ou ne pas naître, s'instruire, se distraire, aimer, souffrir, guérir, lutter, mourir. Ce peut être en Belgique affaire, sinon d'Eglise, du moins de catholicisme ».

Mais, constations-nous, un mouvement de fond s'amorçait qui annonçait l'émergence d'une Foi moins triomphante et moins prosélyte. Les cathos n'échappaient pas aux deux glissements progressifs les plus significatifs d'un siècle qui commençait à tirer sur sa fin : « Celui qui éloigne des institutions et celui qui prend ses distances par rapport aux certitudes. »
Bref, l'Eglise n'était peut-être pas mise en cause, mais déjà en question. Pour beaucoup de catholiques, la langue de feu s'était faite langue de bois. Et certains d'entre eux admettaient même que la religion posait parfois plus de problèmes qu'elle n'en résolvait. Au mieux, le catholicisme en Belgique, à l'instar du comte de Lampedusa, donnait l'impression de vouloir changer pour rester lui-même.

S'il y avait un domaine où se marquait une sensible prise de distance entre les sentiments des catholiques et les règles périodiquement rappelées par l'Eglise romaine, c'était bien celui des mœurs.
« Les chiffres portant sur les matières morales sont révolutionnaires, écrivait Catherine Ferrant, coordonnatrice de l'enquête. Les 53 % de pratiquants qui désapprouvent les normes contraceptives fixées par l'Eglise, les 65 % de jeunes catholiques qui ne suivent pas le pape dans son rejet absolu de l'avortement, mettent clairement en cause le message de la hiérarchie. »
En effet, ces chiffres-là méritaient d'être détaillés. Si 23 % des personnes interrogées estimaient que l'avortement « est toujours un crime », 33 % proclamaient qu'il pouvait s'agir « dans certains cas d'un acte nécessaire », 23 % d'un acte « fautif mais dans certains cas pardonnable », 14 % d'un acte « qui relève uniquement de la vie privée » et 5 % d'un acte qui « relève du droit des femmes à disposer de leur corps ». L'addition était accablante pour un clergé pourtant mobilisé.

Il faut évidemment rappeler qu'en 1984 la Belgique était le seul pays, avec l'Irlande, à ne pas avoir dépénalisé l'avortement. Et quand elle le fera enfin, à l'issue d'un bras de fer homérique, ce sera au prix d'une contorsion royale ingénieuse mais saugrenue : une abdication de 24 heures, pour raison de convenance personnelle ! Contre l'avis du Parlement. Contre une majorité de Belges. Et même – c'était la révélation – contre le gros d'une communauté catholique qui prenait nettement ses distances d'avec les bien nommés directeurs de conscience.

En tout état de cause, le cardinal Danneels, interrogé cette année-là par Le Soir, prit acte du « divorce moral » entre son Eglise et ses ouailles. A son corps défendant puisqu'il crut bon d'indiquer qu'il fallait… peut-être « changer de langage mais pas changer la doctrine » ! Car cette libéralisation n'avait à ses yeux que « des conséquences qui ne sont pas positives » !
Ce rappel devrait permettre à Mgr Léonard de proclamer qu'il n'est pas le moins du monde en rupture avec son prédécesseur lorsque aujourd'hui, à propos de l'avortement, de l'euthanasie, de la contraception ou du mariage des homosexuels, etc. il déclare à l'identique : « Je ne pense pas devoir adopter des positions plus modernes. » Et il ajoute avec élégance : « Nous servons le même plat, il n'y a que la sauce qui change ! »

Si de tels propos dans la bouche du nouvel archevêque n'ont pas de quoi surprendre, sa nomination n'aura étonné que ceux qui se refusent obstinément à prendre le pape Benoît XVI pour ce qu'il est, c'est-à-dire l'impavide et rude champion d'un catholicisme arc-bouté sur un pré carré qui rétrécit à vue d'œil. Faut-il refaire le portrait d'un Panzercadinal impavide qui, lorsqu'il était préfet de la Congrégation, crossait pêle-mêle et à tout va les « théologiens déviants » ou les rationalistes, exilant dans les caves du Vatican les tenants d'un dialogue interconfessionnel ? Faut-il rappeler que ce pape fut – et demeure – un des plus tenaces contempteurs de Darwin et de ceux qui, après lui, s'obstinent à « rechercher une explication du monde dans laquelle Dieu devient superflu » alors que l'humanité est bien autre chose que le « résultat accidentel de l'évolution »… Sa dernière incartade avant qu'il ne choisisse comme porte-drapeau de l'Eglise de Belgique le prélat qui, de notoriété publique, est le moins apprécié de son troupeau, fut la volonté exprimée de canoniser Pie XII dont le mutisme durant la guerre face à l'extermination des Juifs, ne l'avait apparemment pas troublé.

C'est aussi dans les années 80 que j'eus le privilège de faire la connaissance de l'abbé Léonard. En ce temps-là, Le Soir coproduisait avec RTL des émissions de télévision consacrées à des problèmes de société. En l'occurrence il s'agissait déjà de mœurs et de problèmes éthiques, dossiers à propos desquels l'abbé était accoutumé à faire preuve d'un fondamentalisme rigoureux.

Ce soir-là, il déçut les amateurs de castagne, protestant de son ouverture d'esprit et s'efforçant d'apparaître comme un mixte de compréhension et de tolérance face à des jeunes gens hélas un peu trop perturbés par le sexe, du moins à son goût.
Sa conclusion fut magnifique encore qu'immodeste : « Je me fais fort, dit-il, en parlant avec intelligence et chaleur humaine, de faire comprendre et apprécier une morale chrétienne aux jeunes. Et de leur faire admettre que tous les interdits que l'on reproche à l'Eglise ne sont qu'un “oui” à l'amour véritable. »
Et de brandir une brochure – qu'il venait de commettre et intitulée La morale sexuelle expliquée aux jeunes ou quelque chose comme ça. (1)

Sur quoi il changea de ton. Et pour montrer qu'il n'est vraiment pas bégueule, estima que, prétendant traiter de culture, ses interlocuteurs sur le plateau allaient sans doute lui parler « de la première syllabe du mot “culture” ! ».
« Le cul, c'est de la culture ! », lui rétorqua vivement quelqu'un. Il hocha la tête, mais ne se démonta point puisque un peu plus tard, il osa cette formule culottée : « Je me sens dans la peau d'un Jean-Sébastien Bach à qui l'on demanderait de disserter sur la valeur musicale et les paroles de “Viens Poupoule” ! »
La référence à cette chanson de Felix Mayol qui doit dater de 1900 ne dit probablement pas grand-chose aux jeunes générations.

J'en retranscris donc – pieusement ? – le refrain. Quelques vers primesautiers dont je me plais à penser que Mgr Léonard les fredonne en se rasant…
« Viens, Poupoule,
Viens, Poupoule, viens,
Quand j'entends des chansons
Ça m'rend tout polisson, viens !
Viens, Poupoule,
Viens, Poupoule, viens,
Souviens-toi qu'c'est comme ça
Que j'suis devenu papa ! »

(1) Signalons que, quelque vingt ans après cette première « présentation », Mgr Léonard a refait de la publicité sur la RTBF pour ce même opus, qui vient d'être réédité. Ce qui prouve à tout le moins que sa doctrine en matière de sexe – à l'instar de celle l'Eglise – n'évolue pas à un train d'enfer.
contrepiedYT@gmx.fr

jeudi 28 janvier 2010

Vlaming steekt zich sneller in schulden dan Waal

Het aantal mensen die zich in de schulden steken, neemt sneller toe in Vlaanderen dan in Wallonië. In Brussel is de stijging nog opmerkelijker, zo blijkt uit een studie van het Observatorium van Krediet en Schuldenlast.

Tussen 2008 en 2009 kende België een stijging met 3,64 procent van het aantal mensen dat in de schulden kwam te zitten. De stijgingen zijn echter verschillend tussen de gewesten. In Wallonië was er een toename met 2,56 procent, tegenover een met 3,92 procent in Vlaanderen en 6,98 procent in Brussel.

Economische crisis
"Het betreft misschien geen erg duidelijk verschil, maar als het bevestigd wordt, zou dat kunnen aantonen dat Wallonië, hoewel het nog steeds in een slechtere positie zit dan Vlaanderen op het gebied van schulden, beter de schok van deze periode van economische crisis doorstaat", zegt Romain Duvivier, een econoom bij het Observatorium van Krediet en Schuldenlast.

Van het totale aantal mensen dat zijn rekeningen niet kan betalen, woont weliswaar nog steeds 44,85 procent in Wallonië, 39,55 procent in Vlaanderen en 12,26 procent in Brussel.
(belga/gb)

obama lanceert banenplan in State of the Union

In zijn eerste State of the Union voor het Amerikaanse parlement in Washington concentreerde VS-president Barack Obama zich afgelopen nacht vooral op de economie. Obama claimde dat zijn beleid het afgelopen jaar een herhaling van de Grote Depressie van de jaren dertig voorkomen had. Hij kondigde voor het komende jaar een banenplan aan waarmee hij miljoenen Amerikanen aan het werk wil zetten.

Obama gaf toe dat hij tijdens zijn eerste jaar als president misstappen begaan heeft en onpopulaire maatregelen genomen. "Iedereen haatte de bailout voor de banken, zei hij. Ik haatte het, u haatte het, het was zo populair als een tand laten ontzenuwen." Hij stelde echter dat de Amerikaanse werkloosheid zonder de bailout twee keer hoger had kunnen liggen dan de huidige tien procent.

Obama's banenplan omvat onder andere dertig miljard dollar voor KMO's en investeringen in onderwijs en infrastructuur, zoals hogesnelheidstreinen. "Er is geen reden waarom Europa en China de snelste treinen zouden moeten hebben", zei hij. Het plan heeft ook de ambitie om de Amerikaanse export op vijf jaar tijd te verdubbelen.

Populistische toon
De State of the Union is de jaarlijkse toespraak waarin de Amerikaanse president voor het parlement zijn verwezenlijkingen belicht en nieuwe initiatieven voorstelt. De speech is één van de hoogtepunten van het politieke jaar in Washington en wordt door vele miljoen mensen rechtsreeks in prime-time bekeken op televisie.

Obama's eerste officiële State of the Union komt op een kritiek moment in zijn presidentschap. Vorige dinsdag verloor zijn Democratische partij in de staat Massachusetts haar zestigste Senaatszetel aan de Republikein Scott Brown. Dat betekent dat ze niet meer de vereiste zestig stemmen heeft om wetten door de Senaat te krijgen tegen procedureel verzet van de Republikeinen in.

Het eerste slachtoffer van die situatie dreigt Obama's nieuwe ziektewet te worden. Die stond op een zucht van goedkeuring. Nu de Democraten nog maar 59 zetels hebben, weet niemand hoe het ermee verder moet.

Obama maakte zich echter sterk dat de gezondheidshervorming, zijn grootste binnenlandse prioriteit, er alsnog zal komen. "Tegen de tijd dat ik ophoud met spreken, zullen meer Amerikanen hun ziekteverzekering kwijt zijn", zei hij. "Ik zal die Amerikanen niet laten vallen en de mensen in dit halfrond mogen dat evenmin doen."

Na het verlies in Massachusetts kreeg Obama een stortvloed van kritiek te verwerken. Zijn regering zou teveel aandacht hebben besteed aan de gezondheidshervorming, te vriendelijk zijn geweest voor de banken en tegelijkertijd de economie en de werkloosheid verwaarloosd hebben. De Amerikaanse werkloosheid staat al drie maanden op tien procent.

Obama sloeg de laatste anderhalve week dan ook een opvallend populistische toon aan. Vannacht was dat niet anders. Zo beloofde hij nogmaals strengere regels voor de financiële sector. Hij stelde ook dat de onder zijn voorganger George W. Bush doorgevoerde belastingsverminderingen voor gezinnen die meer dan 250.00 dollar per jaar verdienen afgeschaft zullen worden. "Die kunnen we ons niet meer veroorloven."

Vertrouwen
Obama erkende dat de atmosfeer in Washington een jaar na zijn aantreden nog steeds even giftig is. "We hebben niet alleen te maken met een deficit aan dollars, maar ook met een deficit aan vertrouwen", zei hij. Om daar iets aan te doen, wil hij onder andere een meer constructieve houding van beide partijen en nieuwe regels voor lobbyisten in Washington.

In zijn haast anderhalf uur lange toespraak focuste Obama nagenoeg compleet op binnenlandse dossiers. Buitenlands beleid en defensie speelden op zijn best een bijrol. Meest opvallend op dat vlak was dat Obama pleitte voor de afschaffing van 'Don't ask, don't tell', de regel die ervoor zorgt dat homo's en lesbiennes niet openlijk kunnen dienen in het Amerikaanse leger.
(DM)

Help

Yves Desmet

"Steeds vaker duikt de boerka op in het West-Europese straatbeeld", zo begint CD&V-senator Dirk Claes zijn motivering om in navolging van Frankrijk de boerka uit het publieke leven te bannen. "Want die boerka zorgt voor een begrijpelijk onveiligheidsgevoel bij vele mensen." En daarom diende de senator een wetsvoorstel in om de volledige bedekking van het gelaat in ons land te verbieden.

Dirk Claes is immers burgemeester van Rotselaar, en het dient erkend dat de massale aanwezigheid van boerka's in het Rotselaarse straatbeeld een heuse plaag geworden is, die dringend ingedamd en beteugeld moet worden. Jongens toch, in Rotselaar of all places, waar een allochtoon tout court al voor een kijkfile zou zorgen.

Mijnheer de senator, zelfs in de grootsteden van dit land moet je met een vergrootglas naar de zeldzame boerkadraagster zoeken, die dan nog meestal een toeriste uit Saoedi-Arabië blijkt. Uw voorstel kan men dan ook bezwaarlijk als een politieke prioriteit beschouwen, maar alleen als een plat inspelen op een populistisch sentiment, ook wel omschreven als 'goedkoop scoren'.

Mocht u werkelijk iets willen doen aan de echte problematiek van de multiculturele samenleving, dan zou u misschien kunnen luisteren naar de noodkreet van de stedelijke autoriteiten van Antwerpen en Brussel, die de stroom asielzoekers niet langer de baas kunnen. Want bij gebrek aan een spreidingsbeleid, bij gebrek aan een opvangbeleid tout court, stuurt u, net als al uw collega's van de kleinere gemeenten in dit land, de bij u aankloppende asielzoekers met een treinticket naar de stad, waar ze er dan maar hun plan mee moeten trekken.

De federale regering, die wel regulariseert, maar de consequenties overlaat aan de ondergeschikte besturen, slaagt er evenmin in het probleem meester te worden. Buiten de kerstoproep van Yves Leterme om eens een asielzoeker voor de feestdagen te slapen te leggen, is er op het terrein absoluut onvoldoende capaciteit om mensen op te vangen die in vaak mensonterende omstandigheden wachten op een eindbeslissing over hun dossier.

Misschien hebt u in Rotselaar wel een leegstaand gebouw van de gemeente om mee te werken aan de oplossing van dit probleem. In ruil willen we graag de belofte doen dat u de eerstvolgende tien jaar geen boerka in Rotselaar te zien zult krijgen.

Leerling pleegt zelfmoord in inkomhal Naamse school

Leerling pleegt zelfmoord in inkomhal Naamse school. belga

NAMEN - Een 17-jarige leerling heeft zelfmoord gepleegd in de inkomhal van zijn school, het Saint-Louisinstituut in Namen. Hij gebruikte daarvoor een vuurwapen. De jongen had zijn daad enkele minuten daarvoor aangekondigd in een sms'je aan een vriendin. Dat heeft de substituut van de procureur des konings van Namen, Axel Delannay, gezegd.

De jongeman werd als een zeer goede leerling beschouwd en leek geen problemen te hebben, aldus Delannay. 'Hij heeft een 357 Magnum-revolver gebruikt en was op slag dood.' De magistraat voegde toe dat de leerling niet geprobeerd heeft anderen te verwonden. 'Er is geen schietpartij of zo geweest', luidt het.

Het drama vond plaats rond 10.10 uur, net na de speeltijd, zo vertelden enkele leerlingen ter plaatse aan Belga. Zij omschrijven de jongeman als in zichzelf gekeerd.
De leerlingen van het Institut Saint-Louis hoorden een knal. Het lichaam werd ontdekt door een leerlinge die net verzorgd was omdat ze zich niet zo goed voelde.
Het wapen waarmee de leerling zich van het leven beroofde, was eigendom van de vader. Hij had het wapen wettig in zijn bezit.

De leerlingen en onderwijzers zijn sterk onder de indruk van de feiten. De lessen werden wel voortgezet. De jongere broer van de jongeman werd op de hoogte gebracht door de leerlingenbegeleiding.
Minister van Onderwijs in de Franse gemeenschap Marie-Dominique Simonet (cdH) dringt aan op psychologische begeleiding voor alle betrokkenen. 'Het dringendst is een zo goed mogelijke begeleiding van de familie, de jongeren en het personeel van de school', stelt ze. Daarom heeft ze 'meteen gevraagd dat een mobiele ploeg van de Franse gemeenschap naar de school werd gestuurd om er psychologische ondersteuning te kunnen bieden'.
(DS)

Un "devoir sacré"

Il y a 65 ans, l’Armée rouge libérait le camp d’Auschwitz-Birkenau. Le souvenir des victimes est un “devoir sacré”, a déclaré Barack Obama.
Les sirènes d’Auschwitz-Birkenau qui à l’époque avertissaient des évasions ont marqué, mercredi vers 14 h 00 GMT, le début des cérémonies d’hommage au 1,1 million d’hommes, de femmes et d’enfants gazés, fusillés, morts de faim, de froid et d’épuisement, dont un million de Juifs de toute l’Europe.

Une centaine à peine d’anciens prisonniers de plusieurs pays se sont déplacés. Il y a cinq ans, ils étaient plus de deux mille. "65 ans après la libération des derniers prisonniers d’Auschwitz-Birkenau, les derniers survivants, présents ici, ont droit de croire que leurs souffrances et la mort de leurs proches avaient un sens, pour bâtir un meilleur avenir pour tous les habitants d’Europe et du monde, quelle que soit leur origine ou leur confession", a déclaré Wladyslaw Bartoszewski, ex-ministre polonais des Affaires étrangères.

Auschwitz, installé en 1940 en Pologne occupée et libéré le 27 janvier 1945 par l’armée soviétique, reste le symbole du génocide perpétré par l’Allemagne nazie. En 2005, l’Onu a déclaré ce jour Journée internationale du souvenir des victimes de l’Holocauste. "Nous avons le devoir sacré de nous souvenir de la cruauté" d’Auschwitz, a déclaré le président américain Barack Obama dans un message vidéo diffusé lors d’une conférence organisée par le Congrès juif européen à Cracovie (sud) avant les cérémonies prévues dans le camp. M. Obama a appelé à "résister contre l’antisémitisme et l’ignorance sous toutes ces formes et refuser de devenir des témoins du mal". "Cette mémoire est un devoir d’humanité. C’est une exigence, une mission sacrée de restituer leur dignité humaine et leurs traits singuliers à ces enfants, ces femmes, ces hommes, qui affrontèrent ici l’indicible, l’inconcevable", a déclaré le président français Nicolas Sarkozy aux 700 participants.
A la Cité du Vatican, le pape Benoît XVI a rappelé "l’horreur des crimes d’une cruauté inouïe commis dans les camps d’extermination créés par l’Allemagne nazie".

Le grand rabbin de Tel Aviv, Israel Meir Lau, né en Pologne et orphelin survivant des camps nazis, a récité le kaddish, la prière juive pour les morts.
Le camp fut ouvert en juin 1940 près d’Oswiecim, renommée Auschwitz par les Allemands, pour y enfermer des prisonniers politiques polonais. Il a ensuite été étendu au site de Birkenau distant de 3 km et consacré à partir de 1942 à l’extermination des Juifs d’Europe. En plus des victimes juives, entre 70 000 et 75 000 Polonais non juifs y sont morts, ainsi que 21 000 Roms, 15 000 prisonniers de guerre soviétiques et 10 000 à 15 000 autres prisonniers, dont des résistants.
(AFP)

mardi 26 janvier 2010

Iedereen leest: Nelson Mandela

Nelson Mandela Foto Reuters
In een serie over populaire boeken ditmaal Nelson Mandela en de wedstrijd die een volk verenigde oftewel Invictus, het boek van John Carlin over waarvan Clint Eastwood een film maakte.

.
Sport en politiek gaan niet samen hoor je sommige sportliefhebbers wel eens zeggen. Onzin natuurlijk, ze gaan uitstekend samen. Dat blijkt ook uit Invictus, de film van Clint Eastwood die 4 februari in Nederland in première gaat, met Morgan Freeman als Nelson Mandela en Matt Damon als de aanvoerder van het Zuid-Afrikaanse rugbyteam. Als ergens uit blijkt dat sport politiek is, dan is het wel in de geschiedenis die aan deze film ten grondslag lag. Invictus, geïnspireerd op het boek Nelson Mandela en de wedstrijd die een volk verenigde (Kosmos, €19,95) van John Carlin, correspondent
in Zuid-Afrika van van 1989 tot 1995, gaat over de rugbyfinale tussen de Zuid-Afrikaanse Springbokken en de Nieuw Zeelandse All Blacks op 24 juni 1995.

Het was de dag waarop Mandela bij het ontbijt beseft dat zijn hele leven slechts een voorbereiding was geweest op dit ene moment. 'Als alles goed ging, dan zou de lange mars naar de vrijheid waaraan hij was begonnen, zo klassiek in zijn ambities, vandaag in triomf worden voltooid.' Dat is misschien wat erg zwaar aangezet, maar Carlins verslag is zo meeslepend dat je het voor de duur van het boek onvoorwaardelijk gelooft. Na het ontbijt volgt Carlin de aanloop naar de historische finale: een plot waarin Mandela steeds zijn politieke tegenstanders altijd voor zich wist te winnen, alsof hij telkens aan een nieuwe wedstrijd begon. Zoals rugby de Zuid-Afrikanen tot een eenheid moest smeden, zo was dat negentig jaar eerder gebeurd voor de tegenstander in de finale: Nieuw-Zeeland. In 1905 wonnen de Nieuw-Zeelanders tegen alle verwachtingen in wedstrijden van Engeland, Frankrijk en Amerika. De Nieuw-Zeelandse schrijver Lloyd Jones schreef hierover in Book of Fame: 'het land vond tijdens die wonderbaarlijke reeks zijn identiteit, men besefte voor het eerst los te staan van Europa; een eigen plek te hebben op de wereldkaart'.

Negentig jaar later, 24 juni 1995: Mandela, gehuld in Springbokkentenue, voert tien minuten voor de wedstrijd de adrenaline bij de spelers nog wat op in de kleedkamer. 'Vergeet niet dat deze hele menigte, zwart en blank, achter jullie staat, en dat ik achter jullie staat.' Vlak daarvoor was hij ook bij de Nieuw-Zeelanders even langs geweest om ze een 'mentale opdonder' te geven door ze in het Springbokkenshirt succes te wensen. De afloop van de wedstrijd is bekend: de underdogs wonnen van Nieuw-Zeeland in de verlenging. 'Zes minuten voor het einde van de verlenging scoren de Springbokken., de wedstrijd wordt gewonnen met 15-12.Nelson, Nelson!' klinkt het door het stadion, terwijl Mandela de beker overhandigt aan aanvoerder Pienhaar. Mandela schudt hem de hand en zegt: 'Francois, dank je zeer voor wat je voor ons land hebt gedaan.' Waarop Pienhaar antwoordt: 'Nee, mijnheer de president, dank u voor wat u voor ons land hebt gedaan.'

'Misschien dat een scenarioschrijver uit Hollywood nu had voorgeschreven dat ze elkaar moesten omhelzen', schrijft Carlin. Maar: 'in plaats daarvan keken de twee mannen elkaar slechts aan en lachten'. Clint Eastwood was gewaarschuwd.
Toef Jaeger

Fuseert Merchtem straks met Wemmel?

Merchtem - In Merchtem circuleert een hardnekkig gerucht: Jean-Luc Dehaene zou een scenario klaar hebben waarin Merchtem en Wemmel fuseren, net als Sint-Genesius-Rode en Beersel. De vier faciliteitengemeenten Linkebeek, Drogenbos, Kraainem en Wezenbeek-Oppem zouden bij het Brussels Gewest aansluiten.

Volgens gemeenteraadslid Luc Van Weyenberg maakt de piste deel uit van de plannen van Dehaene, die naar een oplossing voor de B-H-V-knoop zoekt. Dat meldt de website van Het Nieuwsblad. De informatie zou uit naaste kringen van Dehaene (CD&V) komen.

Een mogelijke oplossing zou erin bestaan om de faciliteiten voor Franstaligen in de zes faciliteitengemeenten rond Brussel af te schaffen. De vier faciliteitengemeenten Wezembeek-Oppem, Linkebeek, Kraainem en Drogenbos zouden vervolgens aansluiten bij het Brussels Gewest.
De twee overige faciliteitengemeenten zouden fuseren met een naburige gemeente: Sint-Genesius-Rode met Beersel en Wemmel met Merchtem.

In die laatste gemeente zijn ze daar alvast niet voor te vinden. Volgens burgemeester Eddy De Block (Open VLD) zou “de fusie van Wemmel en Merchtem de olievlek van de verfransing vergroten.”
“Ik hoop dat dit een kwakkel is, want ik ben er absoluut niet mee opgezet dat we er ineens een grote groep Franstaligen bij krijgen," zegt De Block aan FM Brussel . "We proberen Merchtem landelijk en Vlaams te houden. Er er dan ineens acht- of negenduizend Franstaligen bij krijgen, dat kunnen we missen als de pest.”
Ook in de krant La Libre Belgique wordt er gesproken over mogelijke plannen van Dehaene voor Brussel-Halle-Vilvoorde. Daarin zou er geen sprake zijn van de afschaffing van de faciliteitengemeenten. De splitsing van het arrondissement zou er bovendien pas komen na de verkiezingen van 2011.

Peiling: 'MR verliest aan Personenpartij'

De PS is in Brussel aan een inhaalbeweging toe en doet het voor het eerst sinds 2004 beter dan MR.

Brussel - Uit een peiling van de krant Le Soir blijkt dat de Franstalige liberalen in Brussel voor het eerst sinds 2004 slechter scoren dan de PS. Mogelijk verliest de MR stemmen aan de Personenpartij (PP) van advocaat Mischaël Modrikamen. Bij de Nederlandstalige partijen is Open VLD koploper.
De peiling werd uitgevoerd tussen 18 en 22 januari, bij 1.403 deelnemers. Voor Brussel geldt een foutenmarge van 4,9 procent, voor Vlaanderen en Wallonië 4,4 procent.

Wat blijkt voor Brussel? Met een score van 22,9 procent doet de MR het voor het eerst sinds de regionale verkiezingen van 2004 slechter dan de Franstalige socialisten, die met 24,1 procent van de stemmen aan de haal gaan. De analyse luidt dat de nieuwe Personenpartij (PP) van Fortis-advocaat Modrikamen in de liberale vijver vist: de partij is goed voor 3,1 procent van de stemmen.
Bij de socialisten is er van een "Daerden-effect" dus geen sprake. Wel integendeel. De PS-coryfee kwam recent in opspraak door een schandaal rond uitbestedingen aan het revisorenkantoor van zijn zoon.

Evenmin is er sprake van een "Huytebroeck-effect": Ecolo staat op de derde plaats met 18,2 procent en doet het beter dan de regionale verkiezingen van 2009, toen de partij 17,9 procent van de stemmen behaalde.

Na Ecolo volgt de CdH met 12,6 procent. Ten opzichte van 2009 gaat de partij met 0,5 procent lichtjes achteruit.

vervolgens zijn er nog

- PP: 3,1 procent
- Front National (FN): 1,4 procent
- Pro Bruxsel: 1,2 procent
- Parti du Travail de Belgique (PTB): 0,8 procent
Nederlandstaligen
Wat de Nederlandstalige Brusselse partijen betreft, is de score eerder onbetrouwbaar, gezien de grote foutenmarge.

Open VLD staat er op één, gevolgd door SP.A, CD&V, Groen!, N-VA en Lijst Dedecker

De cijfers suggeren ook dat het Vlaams Belang verder zakt in de kiesintenties. De partij komt daarmee op de laatste plaats te staan.

In Vlaanderen en Wallonië staan respectievelijk de CD&V en de PS op een comfortabele eerste plaats. De N-VA wordt met 15,7 de tweede partij in Vlaanderen.

Franse commissie adviseert boerkaban op trein, bus en

PARIJS - Moslimvrouwen in Frankrijk mogen voortaan niet meer op het openbaar vervoer als zij gekleed zijn in boerka of niqab, kledij die het gehele lichaam bedekt. Ook andere openbare instellingen -scholen, ziekenhuizen, ...- zijn voortaan taboe voor deze vrouwen. Dat is het advies van de Franse parlementscommissie die zich de voorbije zes maanden over een mogelijk boerkaverbod boog.

Hoewel de UMP, de partij van president Nicolas Sarkozy, een volledig verbod wou, is het uiteindelijke rapport minder streng. Het volledig verbod zou tot al te grote sociale ongelijkheid leiden, moeilijk af te dwingen zijn en, vooral, tegen de grondwet indruisen, is de conclusie.

Ook in Frankrijk wordt het boerka-debat gehouden in de context van het moslimterreurgevaar en als symbool van 'onderdrukking van de vrouw' (in de islam). Het dragen van die kledij 'druist in tegen de waarden van de Republiek', zei voorzitter van de Assemblée Nationale Bernard Accoyer dinsdag. De voorzitter van de commissie, de communist André Gerin, had het dan weer over boerka en niqab als 'het zichtbare gedeelte van het zwarte tij van het fundamentalisme'.
Concreet houden de voorstellen in dat vrouwen in voormelde kledij nog steeds vrijelijk op straat mogen lopen, en dat als zij trein of bus willen nemen, zullen moeten overschakelen op hijab of chador.
Bij de stemming over het rapport verwierp de commissie het idee om een nationaal studiecentrum voor de islam op te richten en er zal voorlopig ook geen speciale commissie worden samengesteld om te onderzoeken in hoeverre moslims slachtoffer worden van discriminatie.

Nationaal debat
De aandacht voor het 'boerkaprobleem' is exponentieel groter dan de realiteit: van de ruim 62 miljoen Fransen dragen er ongeveer 2.000 de gewraakte kledij. Critici, en dan met name de linkse PS, vinden dat met de aandacht voor het verband tussen kledij en veiligheid en het inmiddels door uiterst rechts ingepalmde 'nationaal debat' over de 'identité nationale' een rits meer urgente problemen wordt versluierd.

Nu de commissie zijn rapport heeft vrijgegeven, is het aan het parlement om de wettelijke maatregelen te nemen om het boerka-verbod in overheidsgebouwen en het openbaar vervoer te bekrachtigen. De stemming over de verklaring van afkeuring zal waarschijnlijk pas plaatshebben ná de regionale verkiezingen van maart, om te voorkomen dat het boerka-verbod een te groot verkiezingsthema wordt.

lundi 25 janvier 2010

'Gewestelijk woonbeleid werkt gentrificatie in de hand'

108 GOMB-appartementen in het centrum van Brussel © GOMB

Brussel - De gewestelijke maatregelen die de aankoop van een gezinswoning ondersteunen, leiden onder meer tot gentrificatie. Arme bevolkingsgroepen worden naar het westen van het gewest geduwd. Dat concludeert ULB-onderzoekster Alice Romainville in het recentste nummer van Brussels Studies. De Gomb-woningen schieten hun doel voorbij.
Het Brussels Gewest ondersteunt de aankoop van gezinswoningen op verschillende manieren. De middenklasse-woningen van de Gomb (Gewestelijke ontwikkelingsmaatschappij Brussel) die lager dan de de marktprijs worden verkocht en de renovatiepremies waarvan de hoogte varieert naargelang de wijk zijn daar maar enkele van. De goedkope leningen via het Woningfonds zijn een derde populaire maatregel.

ULB-geografe Romainville onderzocht wie nu precies gebaat is bij die maatregelen.
Uit de analyse, die vandaag in het elektronische wetenschappelijke tijdschrift Brussels Studies verschijnt, blijkt onder meer dat de erg populaire Gomb-woningen hun doel voorbijschieten. De appartementen, die 30 procent onder de marktprijs worden verkocht richten zich in principe vooral op kleine gezinnen. In de praktijk blijken vooral alleenstaanden (55 procent) een Gomb-woning aan te schaffen. Koppels zonder kinderen zijn nog eens goed voor 28 procent.

Vage doelstellingen
Romainville concludeert ook dat de criteria voor de verschillende maatregelen uitblinken in vaagheid.
“Uit de analyse blijkt dat die beleidsmaatregelen berusten op vage doelstellingen en daardoor niet duidelijk genoeg zijn", schrijft de geografe. "De doelstellingen inzake residentiële aantrekkelijkheid en sociale gemengdheid worden bijgevolg verschillend geïnterpreteerd. Dat leidt tot verschillen in de beleidsmaatregelen die zich nu eens richten tot gezinnen met een middelgroot inkomen (de Gomb-woningen) en dan weer tot gezinnen met een bescheiden inkomen (de leningen van het Woningfonds).”

“Dat halfslachtig beleid leidt tot een geografische dualisering van de effecten van die maatregelen", luidt het nog. "De instrumenten die bestemd zijn voor de « middeninkomens », worden hoofdzakelijk gebruikt in de centrumwijken, vooral langs het kanaal, terwijl de maatregelen voor de armste gezinnen veeleer migraties vanuit de centrumwijken naar het westen van het Gewest teweegbrengen.”

Gentrificatie
Hoewel het succes van de maatregelen beperkt is, werken ze toch verhuisbewegingen van bepaalde sociale groepen in de hand, stelt de onderzoekster vast.

“Toch brengen ze migraties van bevolkingsgroepen teweeg, die aanzienlijke maatschappelijke gevolgen kunnen hebben, onder meer doordat ze gentrificatie en huurprijsstijgingen die in sommige doelwijken al aan de gang waren, in de hand werken. Achter het discours over sociale gemengdheid zou een streven naar gentrificatie schuilgaan. Hoe kan men bij gebrek aan regulering van de privé-huurprijzen beweren dat men tracht te voorkomen dat de armste gezinnen worden uitgesloten?”
Romainville wijst er tevens op dat de inspanningen voor de aankoop van een woning een groot deel van de gewestmiddelen voor het woonbeleid opslokken. Dat beleid is goed voor zes procent van het totale gewestbudget en minder dan de helft van die pot wordt besteed aan sociale woningen. De rest gaat grotendeels naar steunmaatregelen voor de aankoop van een woning.

Picqué III bestelde voor 27 miljoen euro studies

Brussel - 71.000 euro voor een studie die een sportdag voor ambtenaren bedenkt. Het is maar één voorbeeld van de vele studies die de vorige Brusselse regering liet uitvoeren. Tussen 2004 en 2008 waren die samen goed voor 27 miljoen euro, een stijging met 56 procent tegenover de vorige legislatuur.

De administratie gaat expertise steeds vaker buitenshuis zoeken. Onder de regering Picqué III stegen de uitgaven voor consultants zelfs met 56 procent. Dat blijkt uit het antwoord op een parlementaire vraag van Didier Gosuin (FDF).
"Het is een trend dat politici steeds meer studies bestellen of de resultaten ervan gebruiken," zegt parlementslid en burgemeester van Oudergem Didier Gosuin in La Capitale.

"In Brussel worden zelfs studies uitgevoerd als men weet dat men er op korte termijn niets mee zal doen. Dat vreet geld terwijl er andere noden zijn: in het onderwijs, de sociale sector enz."
Volgens Gosuin waren veel van de studies nutteloos. Er werd bij voorbeeld 71.000 euro uitgegeven om een sportdag voor ambtenaren te laten bedenken. Een studie over 'strategische planning' kostte 125.000 euro. Een over de stadsplanning in de 19de en 20ste eeuw nog eens 90.000.

600 ambtenaren meer
Daarnaast stegen ten tijde van Picqué III ook de kosten van de kabinetten met 62 procent, van 16,7 naar 26 miljoen euro.
"De kabinetten hebben nooit zoveel aangeworven als tussen 2004 en 2008," aldus nog Gosuin. "Er kwamen 600 ambtenaren bij. Je zou toch denken dat meer ambtenaren minder vaak een beroep moeten doen op externe consultants?"

Rayhana, ni dupe ni soumise

Aspergée d'essence en plein Paris, Rayhana, comédienne et auteur, ne se fait aucune illusion : c'est bien à cause de sa pièce sur la condition des femmes musulmanes qu'elle a été agressée.

Rayhana. Depuis le 12 janvier dernier, son prénom résonne sur toutes les radios et télévisions. La comédienne aux longs cheveux roux de 45 ans a été agressée, en plein Paris, par deux hommes qui l’ont aspergée d’essence avant de tenter d’y mettre le feu avec une cigarette. « J’ai failli être immolée, ici, en France », s’indigne-t-elle… Son crime ? Avoir écrit une pièce de théâtre, « A mon âge je me cache encore pour fumer », qui raconte l’histoire d’une jeune fille algérienne de 16 ans que son frère cherche à tuer, parce qu’elle est tombée enceinte. Dans le hammam où elle s’est réfugiée, les femmes la protègent et parlent. De leur condition, de leurs relations avec les hommes. Elles s’expriment librement. Et c’est à cause de cette liberté de ton que Rayhana pense avoir été agressée, il y a deux semaines.

Malgré cela, elle n’a pas interrompu les représentations : le soir même de son agression, elle était sur scène : « Je n’ai pas voulu arrêter de jouer. Ils auraient gagné en quelque sorte. Et puis le spectacle affichait complet ! » Un point sur lequel elle veut que les choses soient claires : « La troupe n’avait pas besoin de ça pour drainer le public ! Déjà avant l’agression, les articles étaient très positifs dans l’Huma et Libé. Dès décembre, Le masque et la plume avait fait de la pièce son coup de cœur… ».
« Au début, avec la troupe, on avait décidé de ne pas parler de l’agression jusqu’à la fin de la pièce. Mais j’avais peur qu’ils ne reviennent. Si la médiatisation a aidé à quelque chose, ce n’est pas à publiciser la pièce mais plutôt à assurer ma sécurité. Les deux hommes qui m’ont agressée auraient peur de revenir aujourd’hui, les conséquences seraient trop graves pour eux. J’ai quand même déposé plainte auprès de la brigade anti-terroriste… »

De Bertrand Delanoë à Eric Besson en passant par Fadela Amera et l’association « Ni Putes Ni Soumises », les manifestations de soutien ont été nombreuses. Du coup, Rayhana a craint que son histoire ne lui échappe et soit « récupérée » par les politiques. Elle a ainsi décliné l’invitation de la secrétaire d’Etat à la famille, Nadine Morano. « La version officielle, c’était la fatigue. Mais en réalité, ce jour-là, il devait y avoir beaucoup de journalistes et je ne voulais pas que cette rencontre soit récupérée. Mais ça ne me dérangerait pas de la rencontrer en tant que femme. »

De même, lorsqu’Eric Besson l’a invitée à déjeuner, elle a préféré refuser. « En plein débat sur l’identité nationale et sur la Burqa, je ne préférais pas. D’autant plus que je suis tellement contre l’existence même de ce ministère de l’Identité nationale et de l’Immigration… ». La burqa, elle en parle tout de même, trouvant l’idée d’une loi l’interdisant « ridicule » : « Je suis athée, de culture musulmane et contre tout signe religieux. Quand je suis arrivée en France, j’étais outrée par le nombre de femmes voilées. Mais on comprend vite le fond des choses avec ces poulaillers des cités… ». Elle se laisse aussi emporter par le thème de l’identité nationale, se sentant « plus française que certains Français » et s'enlisant parfois dans le politiquement correct : « la France m’a accueillie lorsque j’ai fui l’Algérie, après que deux personnes avec qui je travaillais ont été tuées. J’ai conscience de la chance que j’ai de vivre ici même si l’exil est très dur. J’ai été nourrie par les auteurs algériens mais aussi par Baudelaire et Rimbaud.»

Rayhana aime la France, mais elle a des choses à lui dire : « de plus en plus de jeunes partent en Europe rasés et reviennent barbus. Forcément, ils viennent dans un pays qui prône l’égalité et la fraternité et se rendent comptent qu’ils ne sont, finalement, que des «arabes».
Lucie Soullier

We zijn allemaal zondaars'

Op zoek naar de fans van Leonard — Hij kreeg de voorbije week bakken kritiek, maar André-Joseph Léonard heeft ook fans: zeventien procent van de Belgen is blij met zijn aanstelling als aartsbisschop. Wie zijn ze en hoe kijken ze naar de wereld? De Standaard zocht én vond hen. Griet Plets, foto's Bart Dewaele
Leuven. San-Damiano studentenhuis

‘Haat de zonde, niet de zondaars, zegt monseigneur Léonard altijd.' Het is dinsdagnamiddag, volle examentijd in Leuven. Voor mij zitten Chris, Michel en Anne-Chantal, drie studenten van de KU Leuven. Ja, ze hebben morgen examen, maar dat kan hen even niet veel schelen: de kans om in de pers hun sympathie voor Léonard te uiten, laten ze niet schieten.

‘Léonard heeft nooit gezegd dat homoseksuelen abnormaal zijn, wel homoseksualiteit an sich. En dat klopt natuurlijk, waarom heeft God anders man en vrouw geschapen? Maar zijn uitspraken worden altijd uit hun context gerukt: elke homo is welkom in de Kerk, ook voor Léonard.'

Chris, 22 en masterstudent burgerlijk ingenieur, gaat helemaal op in zijn betoog. Het kruisje om zijn hals verraadt zijn overtuiging, maar voor het overige verschillen de drie in niets van de doorsneestudent. Chris en Michel zitten op kot in San-Damiano, een huis waar gelovige studenten samen leven en bidden. Anne-Chantal is een vriendin die vaak bij hen komt studeren en eten.

Wat moeten homoseksuele gelovigen dan met hun zonde doen, wil ik weten. ‘Tja, dat is niet zo makkelijk', zegt Michel (21), masterstudent rechten en vlot gekleed in een losse broek en sweater-met-kap. ‘Ik heb een vriend die homoseksueel is en achter de standpunten van Léonard staat, en hij heeft beslist om zijn seksualiteit niet langer te beleven. Maar evident is het niet.'

Ik vraag hen of Léonards visie op seksualiteit realistisch is. Geen seks voor het huwelijk, bijvoorbeeld, kan dat nog? ‘Natuurlijk', zegt Chris overtuigd. ‘We zijn toch geen dieren die zomaar onze driften volgen? Geen seks voor het huwelijk is geen straf, maar een vorm van respect voor elkaar. Pas als je voor het leven voor elkaar gekozen hebt, kan seks je gelukkig maken — en dat is toch wat de Kerk wil, het geluk van de mensen?'

‘Kunnen wachten is het mooiste cadeau wat je je partner kunt geven', springt Anne-Chantal (18, bachelorstudent taal- en letterkunde) hem bij. ‘Zelfs binnen het huwelijk. De hele discussie over voorbehoedsmiddelen doet eigenlijk niet ter zake, want je kunt perfect aan natuurlijke geboorteplanning doen. Periodieke onthouding dwingt een man om zijn liefde op een andere manier te tonen, dat is toch het mooiste teken van respect?'

Heeft zij als jonge vrouw geen problemen met de positie van de vrouw in de Kerk? Ik heb mijn vraag nog niet helemaal gesteld, of er ontspint zich een geanimeerd gesprek tussen het drietal. Niet over welke popster nu weer welke hit schreef, wel over welke vrouw in de Kerk nu weer precies wat deed. Teresa van Avila, die werd toch ‘dokter van de Kerk' genoemd, hé? En Catharina van Sienna, bracht zij de pausen niet terug naar Rome?

‘Vrouwen hebben in de Kerk altijd een belangrijke rol gespeeld', zegt Anne-Chantal. ‘Maria is de belangrijkste persoon in de Kerk die geen God is. In het Vaticaan werken tal van vrouwen. Maar onze rol is wel anders. Als vrouwen brengen wij het geloof over, bijvoorbeeld bij onze kinderen.'

Of de drie niet bang zijn dat de Kerk met Léonard elitair wordt. ‘Nee, integendeel', zegt Chris. ‘Je hoeft je boodschap toch niet aan te passen omdat je misschien slecht in de markt ligt? Aan de essentie, zoals de verrijzenis van Christus of bijvoorbeeld de heiligheid van het leven, mag je niet raken. Tegenwoordig wordt IVF al tot vijf keer terugbetaald als je binnen de twee jaar geen kinderen hebt. Terwijl er toch andere manieren zijn, bijvoorbeeld adoptie? Embryo's weggooien omdat ze niet worden ingeplant, kan niet, zegt ons geloof heel duidelijk. Die duidelijkheid zal mensen naar de Kerk trekken.'

‘Bisschop Léonard is zo'n intelligente en hartelijke man dat de mensen echt versteld zullen staan', zegt Michel enthousiast. Hij studeerde drie jaar in Namen en leerde Léonard er persoonlijk kennen. ‘We hadden hem met ons studentenhuis uitgenodigd om te komen eten, en hij is op die invitatie ingegaan. Sindsdien ken ik hem als een man die erg dicht bij de mensen staat. Hoeveel volk zit er niet in zijn kerk? En hoeveel priesterwijdingen zijn er niet in zijn bisdom? Ga gewoon naar Namen, mevrouw, en u zult het begrijpen.'

Namen, de kathedraal van Saint-Aubain
Of ik voor een katholieke krant schrijf, wil priester Eric Fallas Quirós weten. We zitten in de sacristie van de kathedraal van Saint-Aubain, tot voor kort de thuishaven van Léonard. Fallas Quirós is kanunnik en werkte de voorbije jaren intensief met de bisschop samen.

‘Ik ken hem als een man die liturgie en schoonheid erg belangrijk vindt. Als verantwoordelijke voor de ceremonie moest ik vaak nieuwe schoenen voor hem kopen. Of een nieuw kostuum. Monseigneur Léonard wil de mensen tonen dat christen zijn iets moois is, iets om trots op te zijn.'

Is hij streng, vraag ik de kanunnik, want dat imago heeft hij toch? Fallas Quirós wikt zijn woorden. ‘Hij is streng maar teder, ferm maar sereen. Weet u, sinds mei '68 is er veel veranderd. Vroeger stond de vader in het gezin voor de strengheid, de moeder voor de tederheid. Maar tegenwoordig hebben kinderen geen enkele referentie meer, er is geen enkele vorm van autoriteit. Voor mij is monseigneur Léonard een echte vaderfiguur. Iemand die heel menselijk is, die luistert en dialogeert, maar die ook duidelijk de weg toont.'

Is dat de voorbije jaren te weinig gebeurd? Kardinaal Danneels stond veeleer als diplomatisch bekend. Fallas Quirós antwoordt zelf erg diplomatisch: ‘Ze hebben een andere stijl, kardinaal Danneels en monseigneur Léonard, maar ze verkondigen wel dezelfde boodschap. Het is niet: het evangelie volgens monseigneur Léonard. Het is: het evangelie. Maar de mensen willen tegenwoordig vooral vrijheid, een katholicisme à la carte. Dus gieten ze abortus en euthanasie in wetten, terwijl het evangelie duidelijk is: alles wat een bedreiging is voor het leven, keert zich uiteindelijk tegen de mens.'

Als we na het gesprek nog even naar de kathedraal gaan kijken, toont de deken trots de nieuwe verlichting. ‘Mooi, toch, vindt u niet? Ook de misvieringen van monseigneur Léonard waren altijd erg mooi. Hij had veel aandacht voor de teksten en de muziek. Tegenwoordig kiezen mensen vaak hun eigen teksten, los van de liturgie. Of hun eigen muziek. Maar zegt u nu zelf: Céline Dion op een begrafenis, dat gaat toch te ver?'

Antwerpen, KVHV
Het is een verzuchting die ik een dag later ook bij het Katholiek Vlaams Hoogstudentenverbond (KVHV) in Antwerpen hoor. Als ik het café van afspraak binnenstap, staan de zeven jongemannen met pet en lintje meteen op. Discipline is hier het motto, en dat verwachten ze dus ook van de Kerk.

‘Kardinaal Danneels heeft zich de voorbije jaren op de vlakte gehouden, en toch is de Kerk systematisch achteruitgegaan', vindt Stijn Peeters. ‘Léonard zegt duidelijk waar de Kerk voor staat, bijvoorbeeld wat betreft de eucharistie. Waarom zouden we die richtlijnen dan niet volgen?'

‘De meerwaarde van de eucharistie vind ik niet op mijn lokale parochie', zegt Gorik Van den Bergh, de praeses van het KVHV. ‘Daar is de misviering één grote receptie geworden. De Tridentijnse mis daarentegen (de traditionele Latijnse eucharistie, red.) is een totaal andere manier om je geloof te beleven. Dat je nog moet knielen, bijvoorbeeld, leert je nederigheid.'

Maar is een mis in het Latijn nog van deze tijd? ‘Wij vinden zeker niet dat er alleen Latijnse vieringen moeten zijn,' zegt Raphaël Auwerkerken, ‘maar ik verwijs naar wat Léonard zegt: “Ik gebruik het Latijn waar ik het nodig acht.” Het credo bijvoorbeeld móet in het Latijn, want onze geloofsbelijdenis is universeel. Maar wat zie je tegenwoordig: dat mensen naar eigen goeddunken hun geloofsbelijdenis samenstellen.'

‘Ook over de priesteropleiding moeten we eens goed nadenken', vindt Auwerkerken. ‘Ik heb drie vrienden tussen 20 en 25 die priester wilden worden, maar naar het buitenland zijn gegaan omdat ze de opleiding hier te laks vonden. Priesters leren tegenwoordig meer over filosofie dan over het geloof.'

Als ik vraag of zij met hun opvattingen makkelijk gelijkgestemde zielen vinden, lachen ze even. ‘Tja, er is één café hier in Antwerpen waar we niet binnen mogen, maar er is wel interesse voor ons gedachtegoed. En hoe langer mensen lid zijn van onze vereniging, hoe sterker ze vaak groeien in hun geloof.'

Ook als dat geloof behoorlijk streng is, bijvoorbeeld in verband met seksualiteit? ‘Tja, geen seks voor het huwelijk is de norm', zegt Peter Moelans. ‘Maar we zijn allemaal zondaars, dus zijn we “hypocriet” genoeg om met die norm te kunnen omgaan', vult Dieter Peeters aan. ‘Het is de taak van elke gelovige om het ideaal zo dicht mogelijk te benaderen.'

Als ik wegga, vraag ik of ook vrouwen welkom zijn in het KVHV. ‘Natuurlijk', haasten ze zich, ‘die zijn er alleen niet bij omdat ze examens hebben.' Al hebben Van den Bergh en co wel vragen bij het ‘verderfelijke gelijkheidsstreven' dat de samenleving regeert. ‘De Kerk is altijd door mannen geleid, waarom zou je aan die tradities raken? Natuurlijk verandert de samenleving, maar stel je voor dat de Kerk daar altijd rekening mee moest houden. Zij biedt net continuïteit in een complexe maatschappij.'

Kerk van Pius X, Antwerpen
Als ik na mijn ontmoeting met het KVHV naar huis rijd, besluit ik nog even langs de kerk van Pius X te gaan, een groep binnen de katholieke kerk die nog strikt de Latijnse ritus volgt. Voor de eucharistieviering ben ik te laat, maar ik tref wel enkele gelovigen die net de kerk buitenkomen. En die hun vreugde over de aanstelling van Léonard, niet onder stoelen of banken steken. ‘Natuurlijk zijn wij blij', zegt een wat oudere man. ‘De vorige aartsbisschop leek nergens op. Alles kon onder Danneels: abortus, stamcelonderzoek... Wellicht wordt de Latijnse ritus ook onder Léonard niet de norm, maar ik hoop toch dat hij veel zal veranderen.'

Vreest hij niet dat Léonard net gelovigen weg zal jagen? ‘Maar nee', zegt zijn echtgenote, ‘de mensen zullen net achter hem aan lopen — of toch de normale mensen. Maar van wie komt ook de kritiek op Léonard: van een socialistische vrouw uit de Walen en van onze vriend mijnheer Torfs. Met hen gaan we toch geen rekening houden?'

Namen, basiliek van Saint-Aubain
De dag erop zak ik nog één keer naar Namen af, en krijg ik onverwacht een kans om een Latijnse mis te volgen: als ik op de middag nog eens naar de kathedraal ga kijken, komen zachte gezangen me tegemoet. Zes mensen zitten geknield voor het altaar, de priester staat met zijn rug naar hen toe en doet de liturgie voornamelijk in het Latijn. Bij de communie wordt de hostie op de tong gelegd.

De stilte in het immense gebouw en de rituelen doen haast onwerkelijk aan; enkele meters verderop nemen mensen lunchpauze of gaan ze shoppen. Na de viering vraag ik enkele gelovigen hoe ze zich voelen bij de aanstelling van Léonard. ‘Een beetje triest, hé, omdat hij hier vertrekt, maar vooral erg blij', zegt een oudere dame. ‘De wereld is in verval, mevrouw. De politiek bemoeit zich met alles — euthanasie, abortus — maar alleen de religie heeft daar een antwoord op. Mensen hebben religie nodig, en ik kan het weten, want ik ben verpleegster.'

Maar wat vind ik zelf, wil de dame naast haar plots weten. Ik zeg haar dat ik bang ben dat Léonard een elitaire Kerk wil. ‘Daar hoeft u niet voor te vrezen, mevrouw', is haar antwoord. ‘Léonard sluit niemand uit. Wist u dat hij hier bijeenkomsten houdt voor homoseksuelen, voor gescheiden mensen? Maar zijn taak zal niet makkelijk zijn, hij zal lijden, dat staat vast.'

Ik zit al in mijn auto als de dames plots op het raam kloppen. Dat ze me nog succes willen wensen. En dat ze voor me zullen bidden, zoals ze ook voor Léonard doen.

'Brusselse gemeenten niet spilzieker dan andere steden'

Minister-president Charles Picqué (PS) © tvb

Brussel - De Brusselse gemeenten zijn niet minder efficiënt of duurder dan de lokale besturen van Antwerpen, Gent, Luik of Charleroi. Dat moet blijken uit een studie besteld door minister-president Charles Picqué (PS) en uitgevoerd door de Facultés Saint-Louis.

De structuur van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest met zijn negentien gemeenten wordt vaak in vraag gesteld. Een van de argumenten die daarbij naar voor wordt geschoven is dat de huidige situatie hogere uitgaven en een slecht beheer met zich mee zou brengen. De studie die werd uitgevoerd door de Facultés universitaires Saint-Louis -op vraag van minister-president en titelvoerend burgemeester van Sint-Gillis Charles Picqué- gaat in tegen die stelling.
Volgens de studie zijn de negentien gemeenten van het Gewest zeker niet minder efficiënt of duurder zijn dan de lokale besturen van de andere Belgische grootsteden Antwerpen, Gent, Charleroi en Luik. Dit ondanks het feit dat de andere steden en gemeenten bevoegdheden kunnen overlaten aan de provincies of een groter aantal intercommunales.

Uit de vergelijkende analyse van de uitgaven blijkt dat de Brusselse gemeenten minder uitgeven aan de niet-verplichte uitgavenposten. Dat zijn uiteenlopende uitgaven die de bevolking ten goede komen, van kindercrèches tot steun aan bedrijven.
De Brusselse gemeenten geven dan weer meer uit aan onderwijs, OCMW, ziekenhuizen en politie. Allemaal materies waarover de Brusselse gemeenten geen beslissingsbevoegdheid hebben. Verder worden de kosten voor wegen, stedenbouw, parkbeheer, werken, netheid en andere de hoogte ingejaagd door de vele pendelaars die tijdens de week in Brussel werken.

Onderfinanciering
De studie vestigt ook de aandacht op de structurele onderfinanciering verbonden aan de regionalisering van het Gemeentefonds. Sinds de splitsing daarvan krijgen de Brusselse gemeenten nog maar 9,36 % van het totaal. Vroeger was dat 20,5 %.

Charles Picqué toonde zich in het verleden nooit een vurig voorstander van een bevoegheidsverschuiving van de gemeenten naar het Gewest. Een fusie van de gemeenten ziet hij nog minder zitten. De minister-president is dan ook in zijn nopjes met de resultaten van de studie.

"Het is gemakkelijk om te zeggen dat Brussel en zijn negentien gemeenten slecht georganiseerd zijn en veel kosten," zegt de minister-president. "Deze studie maakt een einde aan de geruchten over een slecht beheer. De Brusselse gemeenten zijn niet spilzieker dan de andere, maar ze moeten wel voldoen aan andere eisen dan de Vlaamse en Waalse gemeenten."
"Ondanks de moeilijkheden blijft de financiële toestand onder controle dankzij de strikte monitoring door het Gewest. Dat controleert de begroting van negen van de negentien gemeenten. De herhaalde vraag om herfinanciering van het Brussels Gewest is niet bedoeld om de zogenaamde verspilling van middelen te compenseren, maar wel om objectieve uitgaven verbonden aan maatschappelijke lasten als veiligheid en gezondheid op te vangen."
© brusselnieuws.be

dimanche 24 janvier 2010

Zelfstandige gelovigen

Volgens de Nederlandse populist Geert Wilders is de Koran een levensgevaarlijk boek dat aanzet tot geweld. Een moordwapen. Hij zou het heilige boek daarom het liefst willen verbieden. Met een bijbel kun je ook iemand de hersens inslaan. En met Het verdriet van België ook.

Heilige boeken hebben volgens de mensen die erin geloven een goddelijke oorsprong. De mensenhanden die ze hebben geschreven, waren zo door God geïnspireerd dat het zijn eigen handen waren die schreven. Wie God precies is en wat hij precies bedoelt, zeggen de heilige boeken niet. Daarvoor moeten we gaan interpreteren en dat kan nu eenmaal op duizend manieren. Het enige wat een christen in de Bijbel kan vinden is zijn persoonlijke waarheid. Of je nu Paus Benedictus XVI heet, of Oscar van den Boogaard. Of André Léonard. Het domste wat je kunt doen is de Bijbel verwarren met wat iemand anders erover zegt. Je moet zelf denken en voelen. Je eigen waarheid vinden. Goedgelovigen luisteren naar anderen, gelovigen naar zichzelf.

Als ik het van de uitspraken van de Kerk over euthanasie en homoseksualiteit zou moeten laten afhangen, was ik al lang katholiek af. Of als ik de geschiedenis van de Kerk met al zijn machtsvertoon en misbruik belangrijker zou achten dan wat ik zelf in de Bijbel ontdek. De verveelde houding waarmee mijn ouders op zondag in de kerk zaten en het ongeïnspireerde betoog van priesters, maakten dat ik dacht dat ik er niets te zoeken had. Tegenwoordig ben ik blij met mijn katholieke opvoeding, de verhalen uit de Bijbel, de idee van God en zijn menselijke gedaante. Ik vind er nu in het midden van mijn leven genoeg betekenissen in waarmee ik verder kan. Als ik met de Koran, de Veda's of de I Ching was opgevoed had ik er waarschijnlijk even veel in gevonden. De ene heilige schrift is niet heiliger dan de andere. Ze benoemen allemaal het wezen van de mens en de wereld.

Een goede graadmeter voor verdraagzaamheid is of iemand met homoseksualiteit om kan gaan. Van de uitspraken van Léonard gaan mijn tenen krullen. In een opnieuw gepubliceerd interview met Knack uit 2006 antwoordt hij op de vraag of hij zou moeten informeren of een kandidaat-priester homoseksueel is: 'Een priester is iemand die handelt in de persoon van Christus. En Christus is, in theologische taal, de bruidegom van de Kerk. Wie symboliseert de Kerk? Een vrouw: Maria. En wie vertegenwoordigt Christus als de bruidegom van de Kerk? Mannen. Daarom is de bisschop een man en draagt hij een ring. Die ring symboliseert dat ik mijn bisdom en mijn mensen moet liefhebben zoals een man zijn vrouw. (…) Aangezien een priester een man moet zijn, moet hij ook in het reine zijn met zijn mannelijkheid. (….) Het seksuele heeft te maken met het onderscheid tussen man en vrouw. Als iemand zo is geëvolueerd dat hij geen normale betrekking voelt tot het andere geslacht, dan klopt er toch iets niet.'

Pardon? Wat is 'een normale betrekking'? Wat betekent 'in het reine met je mannelijkheid'? Ik weet zeker dat mijn echtgenoot en ik dat allebei zijn. En ik weet ook zeker dat liefde voor God niet aan geslacht gebonden is. En nog iets: Als er geen homo's waren, dan was er ook geen katholieke kerk. De hele geschiedenis lang vonden mannen en vrouwen die weg wilden van het huwelijk een veilige haven binnen de katholieke kerk. Was de liefde voor Christus in veel gevallen geen liefde voor het eigen geslacht? Is de verwerping van homoseksuelen binnen de Kerk niet gebaseerd op het feit dat de maatschappelijke aanvaarding van hen de kloosters heeft doen leeglopen?

Laat de geestelijken zeggen wat ze willen, de toehoorders kunnen intussen zelfstandig denken. Het belang van geestelijke leiders moet niet overschat worden. Het geloof is iets intiems tussen de gelovige en God, daar kan geen aartsbisschop tussenkomen. Niemand zal euthanasie verwerpen omdat Léonard er tegen is. Stamcelonderzoeken zullen niet gestaakt worden omdat Léonard ze afwijst. Homo's zullen zich niet van het geloof afwenden omdat Léonard blijk geeft van onbegrip. Laat mij maar katholiek zijn op mijn eigen manier. Ik heb zelfs een kerststalletje gekocht. Ik heb namelijk een vader en een moeder en ik ben zelf een kind geweest.

Oscar van den Boogaard is schrijver. Zijn column verschijnt elke vrijdag.

samedi 23 janvier 2010

Nachtclub in kerk moet weer dicht

Na een hele resem klachten moet de Spirito Martini weer dicht. © Spirito Martini

Elsene - Amper twee maanden na de opening moet Spirito Martini, de hippe club in een voormalige Elsense kerk, weer dicht. Dat besliste burgemeester Willy Decourty (PS) vrijdag. De club mag pas terug open als hij weer voldoet aan de geluids- en veiligheidsnormen, vernam brusselnieuws.be.

Al vanaf het begin waren buurtbewoners van de dancing in de Stassartstraat aan de Naamsepoort niet opgezet met de nieuwe nachtclub, die voor heel wat geluidsoverlast zorgde. De uitbater verbond zich er op 9 december toe het pand beter te isoleren. De nodige maatregelen bleven echter uit.

Ook moest de politie verschillende keren tussenkomen voor verstoring van de openbare orde en zag ze dat de nachtclub openbare parkingruimte inpalmde als privé-eigendom.
Na een hele resem klachten, vaststellingen en beloftes zegt een politierapport vrijdag het volgende:
"Het is evident dat Spirito Martini een bron is van overlast voor de openbare orde en rust, maar ook voor de openbare veiligheid."
Daarom besliste burgemeester Decourty vandaag de zaak te per ordonnantie te sluiten.

Spirito Martini mag pas terug open als het iets gedaan heeft aan de problemen met geluidsoverlast en als de uitbater kan garanderen dat ook aan de andere klachten gevolg wordt gegeven.

20 procent zwangere vrouwen kiest voor abortus

Brussel - Eén Brusselse vrouw op vijf kiest bij een zwangerschap voor abortus. Dat is dubbel zoveel als in Vlaanderen en Wallonië. Het Expertisecentrum Kraamzorg Volle Maan in Sint-Joost wil die negatieve trend doorbreken.
Twintig procent van de zwangerschappen in Brussel eindigt met een abortus. Vrouwen van allochtone afkomst zijn oververtegenwoordigd in de statistieken.

"Onwetendheid is een van de belangrijkste oorzaken," zegt Hanan Ben Abdeslam van het Expertisecentrum Volle Maan. "Het gaat vooral om laaggeschoolden, zij weten weinig van anatomie. Er zijn vrouwen die helemaal niet weten hoe een zwangerschap of hun vruchtbaarheid in elkaar zit. Daardoor nemen ze geen anticonceptiemiddelen."
Ook culturele taboes verklaren het hoge aantal abortussen bij allochtone vrouwen. "In Afrikaanse culturen is het moeilijk om over sexualiteit te spreken. Er over spreken is al een manier van seksueel actief zijn. Dat is een taboe," zegt Hanan Ben Abdeslam.
Het expertisecentrum Kraamzorg Volle Maan wil die taboes doorbreken. In samenwerking met de Vlaamse Gemeenschapscommisie (VGC) heeft het centrum een project op poten gezet om anticonceptie bij allochtone en kansarme vrouwen te promoten.

"We willen vrouwen informeren over de verschillende vormen van anticonceptie. Ik hoop dat de abortuscijfers daardoor dalen. Maar ook de mannen moeten gesensibiliseerd worden. Uit onderzoek blijkt dat ook mannen heel weinig weten, en zij kunnen toch veel invloed hebben op hun vrouw."
Het centrum Volle Maan in Sint-Joost is een open huis. Wie meer informatie wil, kan bellen naar het nummer 02-229.25.58 of surfen naar de website expertisecentrum-vollemaan.be.

vendredi 22 janvier 2010

'Fado is niet enkel verdriet' DS

LISSABON - Interview RAQUEL TAVARES, RIJZENDE STER VAN DE FADO De 25-jarige Raquel Tavares is de grootste belofte van de nieuwe generatie fadozangeressen. Ze begint vandaag aan een reeks van tien concerten in ons land.
Van onze medewerker


Ze groeide op in de wijk Alfama, het oude hart van Lissabon, en het viel dus te voorspellen dat Raquel Tavares ooit wel eens fado zou zingen. Maar zo vroeg als zij waren weinigen erbij: op haar vijfde verhief ze al haar stem in een wijkcentrum, 'gewoon voor de lol'. 'Een klein meisje dat fado zong, was iets eigenaardigs. Fado, dat was ouderwetse muziek', herinnert Tavares zich. 'De muziek werd als minderwaardig beschouwd, als iets van het lage volk. En bovendien werd ze geassocieerd met het oude, dictatoriale regime. De revolutionairen die sinds 1974 aan de macht waren, hadden wel wat anders aan hun hoofd. Zo raakte fado na de gouden jaren tussen 1950 en 1970 in de vergetelheid. De muziek evolueerde niet meer. Maar ook traditionele muziek moet in beweging blijven om te overleven.'

Vandaag horen we nochtans weer fado in de straten van Lissabon.
'Dat klopt, vooral in de wijk Alfama. Als je door de smalle steegjes wandelt, hoor je vanaf acht uur 's avonds fado door de ramen van de tascas (tavernes) en de fadohuizen. Mijn recentste album heet trouwens Bairro (wijk), als eerbetoon aan Alfama. Die wijk is mijn school, mijn leven, mijn volk.'

'Fado is intussen ook een internationaal gegeerd genre, er zijn optredens op de grootste podia ter wereld. Dankzij de nieuwe generatie fadozangeressen - Mariza, Ana Moura, Mafalda Arnauth - is de muziek na enkele decennia in de duisternis opnieuw populair.'

Is uw muziek nu die gehypete 'fado novo', de 'nieuwe fado'?
'Die term duikt op nu er in Spanje een flamenco nuevo opbloeit en in Argentinië een tango nuevo. Maar eigenlijk bestaat er geen fado novo. Wij vernieuwen de fado, voegen nieuwe kleuren en registers toe, maar blijven trouw aan de traditie. Het is traditionele fado in een nieuw kleedje.'

De fado die me in Lissabon het meest verraste, is die van de Tasca do Jaime op zondagnamiddag in de wijk Graça. Het is er piepklein, gemoedelijk, ieder zingt om de beurt.
'Ja, dat is de authentiekste fado die je zult vinden. In de Tasca do Jaime en de Tasca do Chico hoor je fado op zeer natuurlijke wijze. Die tascas waren mijn een grote leerschool, ik ging er als kind altijd naartoe. Geld noch faam speelt hier een rol, de mensen komen uit pure liefde voor de muziek. Het is die puurste vorm van fado die ik tijdens mijn concerten probeer te brengen. Het is mijn traditie, mijn waarheid. Wereldmuziek kan steeds meer mensen bekoren, maar je hoort ze veel te weinig op de radio of in andere media. Het is de meest verborgen muziek ter wereld. Dat is zonde, want er is zoveel interessante muziek die een verhaal vertelt, het verhaal van een volk, van een traditie, een cultuur.'

Fado wordt vaak de Portugese blues genoemd. Is ze dat?
'Volgens mij niet. Blues is ook volksmuziek, maar muzikaal erg verschillend. Fado behoort wel tot dezelfde familie als flamenco, tango en Afrikaanse muziek zoals morna. De boodschap is vergelijkbaar, de manier waarop het volk aangesproken wordt. Het gaat over leed, verzet, nostalgie, ontroering. Het is muziek uit de havens van de wereld, je hoort de jammerklacht van vrouwen die alleen achterblijven.'

'Maar dat fado enkel treurnis zou zijn, is een mythe waar ik komaf mee wil maken. Fado bezingt het leven en het leven is niet enkel leed - gelukkig maar! Fatalistische en nostalgische fado's bestaan uiteraard, maar de liederen gaan ook over vriendschap, het dagelijkse leven, over het feest van de Marchas de Santo Antonio, over samenleven en delen, over de zee en uiteraard de Taag…'

Komt die boodschap voor een Nederlandstalig publiek wel over?
'Fado is een en al emotie. Als ik er in België door het taalverschil niet in slaag de poëzie over te brengen, kan dat geen kwaad. Zolang de mensen de emotie maar voelen. Ik wil dat ze geraakt worden door de muziek, dat ze kunnen meereizen.'

Concerten: 21/1 CC Heist-op-den-Berg, 22/1 CC Roeselare, 23/1 CC Koksijde, 24/1 CC Evergem, 27/1 Casino Modern Genk, 28/1 CC Beveren, 29/1 CK Kortrijk, 30/1 CC Dendermonde, 2/2 Wolubilis, Sint-Lambrechts-Woluwe en 03/2 De Roma, Borgerhout.

Er zijn steeds minder Duitsers

De Duitse bevolking is in 2009 met een kwart miljoen mensen afgenomen, dat is het equivalent van de bevolking van een middelgrote stad. Dat melden statistici.

Minder geboortes en emigratie
Het geboortecijfer in Duitsland is al sinds 1972 te laag om het sterftecijfer te kunnen compenseren. Daarbij komt nog eens dat meer mensen het land verlaten dan dat er binnenkomen.

Volgens statistici bedroeg het bevolkingsaantal in 2008 meer dan 82 miljoen, in 2009 lag dat aantal tussen de 81,7 en 81,8 miljoen inwoners.

Opkrikken
Politici zoeken al jarenlang naar manieren om het geboortecijfer op te krikken. Vorig jaar werden er tussen de 645.000 en 660.000 kinderen geboren in Duitse ziekenhuizen. Daartegenover staat een sterftecijfer van ongeveer 840.000 mensen. Indien er geen maatregelen genomen worden, vrezen experts dat het bevolkingsaantal over 50 jaar nog maar 65 miljoen inwoners zal bedragen.
(dpa/eb)

jeudi 21 janvier 2010

Mgr Léonard: "La multiculturalité, une chance"

Le nouvel archevêque de Malines-Bruxelles n’hésite pas à sortir des sentiers battus.
Au niveau des intentions mais aussi à contre-courant des clichés conservateurs qui l’ont accompagné depuis 19 ans dans le diocèse de Namur.


Entretien
Au-delà des priorités déjà exprimées, M gr Léonard lève un coin du voile sur son action à venir pour "La Libre".


Vous voilà archevêque de Malines-Bruxelles… Le sommet d’une carrière au service de l’Evangile ?
C’est surtout une responsabilité plus large et plus complexe au service du Seigneur et de son Eglise qui m’échoit par cette nomination

D’aucuns vous voient déjà cardinal et même “papabile” !
Tout est toujours possible, mais la devise du doyen qui m’a formé dans ma jeunesse était "une bêtise à la fois" Devenir cardinal n’est pas impossible, puisque c’est une tradition que l’archevêque de Malines-Bruxelles le soit fait après un certain temps mais ce n’est pas directement dans mon plan de carrière !

En 1999, lorsque vous prêchâtes le carême à Rome pour Jean-Paul II et la Curie , on a dit qu’on vous avait choisi pour vos qualités de théologien. L’Histoire se répéterait-elle ?
Je ne me suis jamais présenté comme un théologien. Le cardinal Newman disait qu’un théologien est quelqu’un qui, à propos de n’importe quelle question touchant la foi, est capable de vous dire dans l’heure les doctrines des Pères de l’Eglise et de synthétiser l’ensemble des conciles. Je ne me sens certainement pas théologien professionnel mais plutôt philosophe. Cela dit, je n’ai guère eu de confidences sur ce choix. En 1999, c’était aussi lié à mes contacts avec Jean-Paul II qui avait lu certains de mes écrits.

Aurait-on alors honoré l’évêque qui a remis de l’ordre, selon les normes vaticanes s’entend, à Namur ? Cela n’a pas dû déplaire à Jean-Paul II et à Benoît XVI…
Je ne sais pas si j’y ai mis beaucoup d’ordre. Ce n’est pas en ces termes-là qu’il faut faire le bilan. Je m’étais fixé quelques objectifs. Dont une visite intégrale du diocèse jusque dans les moindres recoins, ce que j’ai fait trois fois. Ce fut très instructif. J’entendais aussi poursuivre le remembrement paroissial lancé par Mgr Mathen. Je l’ai commencé, mais ça s’est beaucoup dynamisé avec l’arrivée de Mgr Warin qui s’y est mieux pris que je ne le faisais. Puis je voulais favoriser toutes les vocations, plus particulièrement sacerdotales par une formation théologique et philosophique de qualité. Le Studium mis en place est un très bon instrument au service de l’Eglise. Etait-ce là remettre de l’ordre ? J’ai donné au diocèse des instruments de formation qui furent utiles aux laïcs, aux enseignants comme aux assistants paroissiaux.

Benoît XVI connaît très bien aussi vos convictions…
J’avais déjà rencontré le cardinal Ratzinger lorsque je présidais le séminaire et lors de chaque pèlerinage diocésain à Rome, j’ai chaque fois demandé à le revoir en plus du Pape. Il nous consacra chaque fois une heure et expliqua son travail aux séminaristes. Puis nous nous sommes fréquentés plus assidûment de 87 à 91 au sein de la commission théologique internationale. Quel bonheur de travailler et de vivre une semaine avec lui et de voir sa discrétion, son intelligence, sa capacité de synthèse

Vous avez promis d’être plus collégial. Le Léonard nouveau est donc vraiment arrivé ?
Nouveau ? Un homme évolue et puis l’expérience assagit ou assouplit, mais il y a aussi le fait que j’aurai bientôt 70 ans. Je dois être économe de mon temps et de mes énergies; en tout état de cause, je devrai déléguer et j’arrive dans un diocèse que je connais à peine.

Pourquoi aller à la rencontre de Bruxelles, puis du Brabant flamand et enfin du Brabant wallon ?
Il est normal de se tourner d’abord vers la capitale du pays. J’ai d’ailleurs l’intention si c’est possible de résider en partie à Bruxelles comme jadis le cardinal Suenens. Pourquoi ensuite la partie flamande ? Il ne serait pas bienvenu de la part d’un archevêque wallon d’enchaîner par le vicariat du Brabant wallon. Surtout que l’accueil flamand actuel est bon. On ne me reproche pas d’être Wallon

Vous arrivez à Malines-Bruxelles dans une Belgique moins chrétienne dont le monde politique veut accroître la séparation de l’Eglise et de l’Etat.
Je suis très favorable à la distinction entre les deux registres, car tout le monde a à y gagner. Ce qui ne signifie pas qu’il n’y ait pas de rapports. La laïcité belge repose sur la neutralité de l’Etat, ce qui ne l’empêche pas de reconnaître et de subsidier les cultes et les morales non confessionnelles. Et surtout, l’Eglise catholique ne réclame aucun privilège.

Mais vous ne pouvez plus vous reposer sur le pilier catholique et sur des partis qui étaient autant de relais.
Ces relais étaient parfois ambigus. Ils pouvaient servir des intérêts de l’ordre de l’intendance, mais ça comporte aussi des risques. Une Eglise trop liée à la politique est associée à ses heurs et malheurs. Cela dit, c’est important qu’il y ait des chrétiens en politique et ce, dans tous les partis pour autant que ce soit compatible avec nos valeurs.

On a rappelé toutes vos déclarations disons litigieuses sur certaines lois. Vous vous tairez vraiment ?
Je n’ai évoqué cela que lorsqu’on m’interpellait. Ces questions sont importantes, mais je regrette qu’on se focalise uniquement là-dessus face à toutes les autres détresses du monde. Regardez Haïti ! Pour moi la grande question est alors : est-ce que Dieu existe ? Wiesel se l’est demandé pour Auschwitz. Mais s’il n’existe pas, ne vaut-il pas mieux être athée comme disait Dostoïevski ? Cela dit, je regrette qu’on parle tant de moi à l’occasion de cette nomination alors qu’il y a des choses plus intéressantes que ce qui concerne ma personne. (ému).

Vos prédécesseurs furent tous très attachés à l’œcuménisme. Sera-ce aussi le cas pour vous ?
J’ai été formé à bonne école grâce à Chevetogne. Dans mon diocèse, j’ai aussi donné des chapelles aux orthodoxes grecs et russes et je fréquente régulièrement le temple protestant de Namur. Cela prendra évidemment plus d’ampleur à Bruxelles de par sa position, mais Chevetogne a été très précieux aussi pour l’œcuménisme belge. Et puis lundi soir, archevêque ou non, j’étais au lancement de la semaine pour l’unité à Namur !

Et les intégristes, les voyez-vous vraiment réintégrer l’Eglise, quand on voit leur rejet de Vatican II ?
Je suis assez dubitatif sur la réussite de l’entreprise généreuse amorcée par Benoît XVI. D’accord pour l’ouverture sur le principe, mais mes préférences ne vont pas à ceux qui s’attachent farouchement au missel de 1962. Les supporters de Mgr Lefebvre ne manquent pas de générosité ou de zèle mais ont des visions étriquées sur le plan intellectuel, philosophique et théologique. Ils ont encore beaucoup de chemin à faire

Vous avez dit ne pas être hostile à dialoguer avec les laïques. Et avec les francs-maçons ?
J’ai déjà eu plusieurs contacts avec eux à Namur. J’aime beaucoup chez eux et chez les laïques pointus qu’ils soient des amis de la raison. J’ai aussi un côté un peu rationaliste; si je n’étais pas chrétien, je serais spinoziste ou hégélien. C’est notre grand bien commun : dans les sciences et ailleurs, la raison nous inspire. J’aime débattre avec eux et m’y sens en très bonne compagnie plus qu’avec certains confrères bizarroïdes.

Votre combat pour les sans-papiers n’a guère été relevé, mais vous vous êtes engagé très loin. Que dites-vous aux politiques à propos de ce dossier qui reste chaud ?
J’y suis très sensible comme je suis préoccupé par ceux qui voient leur emploi menacé. Dans ces moments-là, les évêques doivent être là et descendre dans la rue. La Belgique ne peut pas avoir une politique trop différente de ses voisins, mais je crains que l’Europe ne devienne une forteresse imprenable. Cependant, sans politique de l’immigration raisonnable et raisonnée, elle s’imposera, parce qu’on aura besoin de main-d’œuvre ou sous la pression démographique. Plutôt que de risquer la violence demain, il faut une politique intelligente, éclairée et généreuse de l’accueil. La multiculturalité ne doit pas nous faire peur. Elle peut être un réveil pour nous : confrontés à d’autres cultures et religions, nous aurons peut-être la chance de redécouvrir la joie d’être chrétiens.

C’est un message aux islamophobes…
Je ne dis pas qu’il n’y a pas de risques dans une immigration trop forte, mais le défi de la rencontre doit être relevé et permettra des redécouvertes étonnantes : des catholiques ont redécouvert le carême grâce au ramadan.

Pour conclure, diriez vous aux chrétiens malino-bruxellois comme Jean-Paul II, “n’ayez pas peur… de moi” ?
Je peux le leur dire mais si je me contente de leur dire que je suis beaucoup plus ouvert que ce qu’on a dit, ce serait une parole d’autorité. Par contre, en allant à la rencontre de la base, ces étiquettes disparaîtront ou se nuanceront
Christian Laporte

Staten-Generaal om bevolkingstoename het hoofd te bieden

Er komen de volgende tien jaar tienduizenden kinderen en jongeren bij. © Foto archief

Brussel - De komende 10 jaar zal het aantal Brusselse jongeren tussen 0 en 14 jaar van 203.000 naar 240.000 stijgen. Dat heeft gevolgen op het aantal plaatsen in de crèches en scholen. Brussels minister Cerexhe pleit daarom voor een Staten-Generaal over de Brusselse demografie.

Als we de bevolkingstoename in het hoofdstedelijk gewest het hoofd willen bieden, moeten alle overheden in dit land de koppen bij elkaar steken, vindt Brussels minister van Werk BenoÎt Cerexhe (CDH).
Door de toename van het aantal jongeren in de leeftijdscategorie 0 tot 14 jaar, zal de nood aan bijkomende plaatsen in de crèches toenemen. Maar ook in het kleuteronderwijs en in het lager onderwijs zal het aantal klasjes moeten verhogen.

Plus 3.000 crècheplaatsen
Brussels minister-president Charles Picqué (PS) pleitte gisteren al voor 2.854 extra crècheplaatsen in de komende vier jaar. Over tien jaar zullen er in Brussel immers 56.000 kinderen zijn onder de drie jaar. Dat zijn er bijna 9.000 meer dan vandaag.
Volgens Cerexhe ligt er tot slot ook een uitdaging te wachten op vlak van werkgelegenheid en huisvesting. De leeftijdsgroep tussen de 15 en 65 jaar zal met zo’n 76.000 mensen aangroeien in de komende tien jaar.

Picqué: 'Bevolkingsexplosie grootste uitdag

Brussels minister-president Charles Picqué (PS) © tvb

Brussel - Tegen 2020 komen er liefst 170.000 Brusselaars bij en dat is meteen de grootste uitdaging voor het Brussels Gewest. Dat zegt minister-president Charles Picqué in het tvbrussel-programma Polspoel. Hij benadrukt ook het belang van veiligheid en zijn moeilijke rol als Brussels regeringsleider.
In het praatprogramma Polspoel staat de penibele financiële toestand van Brussel centraal. De economische crisis heeft het Brusselse gewest harder getroffen dan de andere gewesten.

De vastgoedmarkt is afgekoeld, met als gevolg dat het gewest minder registratierechten int. En er zijn nieuwe uitgaven op het vlak van mobiliteit en tewerkstelling. Een probleem waar alle grote steden mee te kampen hebben, zegt de minister-president.
"De grote steden moeten veel lasten dragen, ten voordele van het hele land," zegt Picqué. "Maar iedereen moet bijdragen. Het is bijvoorbeeld niet uitgesloten dat de pendelaars een tol zullen moeten betalen als ze Brussel inrijden. Maar alleen in overleg met de andere gewesten en de de federale overheid."

Bevolkingsgroei
Bovendien staat het gewest voor enorme uitdagingen. Tegen 2020 zal de Brussel bevolking met 170.000 zielen gegroeid zijn, op amper tien jaar tijd. "Dat is onze grootste uitdaging," vindt Picqué. "De demografische groei zal nieuwe uitgaven vragen."
"In de achtergestelde wijken is er een lage scholingsgraad. En we moeten de migrantenstromen kunnen beheren. Maar dat vereist nieuwe middelen op het vlak van huisvesting en onderwijs."

Staatshervorming
Volgens Picqué kan een herziening van de financieringswet soelaas bieden. Die wet maakt deel uit van de staatshervorming. En journalist Guido Fonteyn verwijt de minister-president dat hij afwezig is in het debat over de staathervorming.
"Mijn positie is niet gemakkelijk," zegt Picqué. "Onze meerderheid bestaat uit Nederlandstaligen en Franstaligen. Daar moet ik rekening mee houden. Ik zou een straffe verklaring kunnen afleggen tegen bijvoorbeeld de Nederlandstaligen. Maar dan breng ik het bestuur van het Gewest in gevaar."
"Het Gewest laten functioneren, dat is mijn eerste bekommernis. Vijandigheid tegen Nederlandstaligen kan het hele gewest verlammen. De Brusselse belangen moeten verdedigd worden zonder in de valstrik van oorlogsverklaringen te stappen."

Rellen
We zitten op een tijdbom," zegt Picqué over de spanningen in de achtergestelde wijken. zegt Picqué. Maar daar zijn niet al zijn partijgenoten van overtuigd.

"De veiligheid in onze stad is de belangrijkste bekommernis," vindt de minister-president. "Het is een doorslaggevend element in de sociale samenhang. Maar veiligheid wordt soms voorgesteld als iets dat tegenstrijdig is met de linkse waarden."
"Ik vind dat we voor de veiligheid van de minstbedeelden moeten zorgen. Dat is een democratische waarde. Soms moet ik leden van mijn partij overtuigen van het belang van veiligheid."

Politiehervorming
Picqué is voorstander van een Brusselse politiehervorming. De zes politiezones waarin 19 burgemeesters zetelen, is voor hem niet langer houdbaar. "Er is een versnippering van de macht."
De minister-president wil twee doelstelligen met elkaar verzoenen. Een buurtbeleid met een politie die in contact staat met de bevolking en andere politie op gewestelijk vlak.
Een politie op twee niveaus, zegt Picqué. "De basispolitie moet terug naar de gemeenten, en er moet een reserve zijn om op te treden bij rellen of belangrijke evenementen."

Gewest vs gemeenten: 'Reken niet op revolutie'
Ook de herverdeling van bevoegdheden tussen gemeenten en gewest is nodig. Picqué heeft daarvoor een werkgroep opgericht. "Die dorpstwisten moeten ophouden. Negentien mobiliteitsplannen, dat heeft geen zin," zegt Picqué.
"Reken niet op een revolutie, maar op een overheveling van enkele bevoegdheden."