mardi 30 mars 2010

FRANSTALIGEN KIJKEN NIET GRAAG NAAR EIGEN GEBREKEN

Bart De Wever kan nu opnieuw worden afgeschilderd als Vlaamse extremist.pn/Bert Van Den Broucke


De N-VA heeft bij het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding (CGKR) een klacht ingediend tegen de krant Le Soir. De krant zou volgens N-VA aanzetten tot haat en racisme. LUCKAS VANDER TAELEN noemt de gewraakte demarche van de krant 'pervers'.

De N-VA gaat klacht neerleggen bij het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding, naar aanleiding van een column in Le Soir waar het Vlaamse woonbeleid in één adem genoemd wordt met etnische zuiveringen in Nigeria of het verdrijven van priesters uit Marokko. Wat voor de partij van Bart De Wever niet door de beugel kan, is de foto van een Nigeriaans massagraf als illustratie bij het artikel. Le Soir verdedigt zich door te zeggen dat de column slechts een 'levendige oproep was om de basisprincipes van democratie en broederlijkheid in herinnering te brengen'.

Ik heb in deze krant al geschreven wat ik denk over bepaalde aberraties van het decreet 'Wonen in eigen streek' (DS 4 maart). Ik denk dat het hoog tijd is dat de regels aangepast worden en dat we in Vlaanderen moeten durven nadenken over de onaanvaardbare gevolgen van soms goed bedoelde maatregelen. We moeten als Vlamingen ook tonen dat we onszelf in vraag durven te stellen en over alles een open discussie willen voeren.

Maar hoe zeer ik kritische vragen heb gesteld bij het decreet 'Wonen in eigen streek', het zou nooit bij me opkomen dit te gaan vergelijken met vormen van etnische zuiveringen in Afrika. Die vergelijking is zo overtrokken dat het meteen het hele debat onderuit haalt en iedereen zich ingraaft in zijn eigen gelijk.

FDF
Het is een merkwaardig kenmerk van bepaalde Franstalige columnisten om enkel over Vlaanderen te schrijven als er daar volgens hen weer eens fundamentele mensenrechten geschonden worden. Komt daarbij dat ze zichzelf zien als de herauten van de ideeën van de verlichting en de Franse Revolutie en ze niet gehinderd worden door enige zin voor nuance. Maar hun grote zwakte is hun blindheid tegenover de onhebbelijkheden van hun eigen cultuur en hun totaal gebrek aan kennis van de Vlaamse realiteit, meestal versterkt door hun al even grote onkunde van het Nederlands.

Le Soir lijkt last te hebben van een acute vorm van schizofrenie als het gaat over de verhouding met Vlaanderen. Soms neemt de krant lovenswaardige initiatieven om Vlaanderen beter voor te stellen aan zijn lezers. Maar op andere momenten weegt de erfenis van het verleden, toen Le Soir nog het officieuze partijblad was van het FDF.

En dan duiken chroniqueurs op, zoals voormalig hoofdredacteur Yvon Toussaint die het bekrompen Vlaanderen oproept om 'de bedorven lucht te verjagen met frisse wind'. Ze zien zichzelf al te graag als de behoeders van 'de waarden van gelijkheid, openheid en moderniteit', strijdend tegen de 'geobsedeerden van de zuiverheid van het bloed, de heilige grond en het geloof', zoals te lezen stond in de column van Jean-Paul Marthoz, die aanleiding was tot de klacht van de N-VA. Geef toe, dit soort proza valt niet zo vaak te lezen in de Vlaamse pers. Maar helaas worden dergelijke hoogdravende volzinnen zelden bovengehaald om het eens te hebben over de kleine kantjes van de grote culture française.

Ik heb nog nooit een Franstalige column gelezen waarin men zich afvraagt hoe het toch mogelijk is geweest dat het FDF tot ver in de jaren zeventig affiches verspreidde waarin 'Brussel Vlaams' in gotische letters was geschreven en Vlamingen zo werden geassocieerd met de nazi's. Geen Franstalige intellectueel is toen opgestaan om dit soort verdoken racisme aan te klagen. Net zomin als er ooit ergens een analyse is verschenen waarin een Franstalige op zoek gaat naar de reden waarom zijn taalgenoten het zo moeilijk blijven hebben om Nederlands te spreken als ze in Vlaanderen komen. Welke intellectueel ten zuiden van de taalgrens zal eens schrijven dat vele Franstaligen last blijven hebben van een nauwelijks verholen cultureel superioriteitsgevoel? En dat hun zelfverklaarde openheid zich al te vaak beperkt tot wie hun taal spreekt? Wie zal eens openlijk durven schrijven dat de lamentabele taalkennis van veel Franstaligen lange tijd haast principieel is geweest ?

Ik schrijf dit niet graag, omdat ik een zelfkritiek van binnen een gemeenschap veel interessanter vind dan kritiek van een buitenstaander. Daarom heb ik er ook geen probleem mee als Le Soir mijn column over het Vlaamse decreet 'Wonen in eigen streek' publiceert. Wij moeten als Vlamingen tonen dat we niet te beroerd zijn om onszelf in de spiegel te kijken. Franstaligen houden ons echter liever een spiegel voor en kijken niet graag naar hun eigen gebreken. Want hoezeer er bedenkingen geformuleerd kunnen worden bij het decreet, het zou elke Franstalige kritiek erop veel geloofwaardiger maken als men zou durven schrijven dat bijvoorbeeld taalvereisten in Wallonië niet nodig zijn, al was het maar omdat het gewoon ondenkbaar is dat iemand in een Waalse stad het in zijn hoofd zou halen om een andere taal te spreken dan het Frans. Het is natuurlijk leuk zich te amuseren met een zekere verkramptheid van politiek Vlaanderen, door een komiek in het Frans te laten bellen met het gemeentehuis van Dilbeek en dan aan te klagen dat het personeel aldaar geen Frans mag spreken. Dat is inderdaad een vrij extreme en voorbijgestreefde vorm van taalflamingantisme. Maar probeer maar eens in het Engels of het Nederlands te bellen naar om het even welk Waals gemeentehuis. Daar zijn geen regels nodig om enkel in het Frans bediend te worden, door de perfecte eentaligheid van de meeste Franstaligen.

Massagraf
Ik begrijp de verontwaardiging van Bart De Wever. Het is niet de eerste keer dat Le Soir uitglijdt: in 2008 riep een journalist op om de hele N-VA te laten verdrinken op zee. Dat is onaanvaardbaar. Net zoals de foto van een Nigeriaans massagraf niet hoort bij een artikel waar men het over het woonbeleid heeft. Dat is een perverse manier om meer te suggereren dan er geschreven staat. Maar ik betwijfel of De Wever gelijk heeft klacht in te dienen tegen de krant. Hij maakt op die manier de al vrij zelfingenomen auteurs van dit soort proza belangrijker dan ze in feite allang niet meer zijn. Daardoor kan hij eens te meer voorgesteld worden als een Vlaamse extremist die niet kan verdragen dat de waarheid geschreven wordt. Misschien moet hij maar eens met zijn gekende scherpe pen deze schabouwelijke en abjecte demagogie onderuit halen.

LUCKAS VANDER TAELENWie? Vlaams parlementslid (Groen!). Wat? De verontwaardiging van Bart De Wever is begrijpelijk, maar niet zo wijs. Waarom? Nu maakt hij de auteurs groter dan ze in feite zijn.

WAAROM LE SOIR STRENG EN KRITISCH IS VOOR VLAANDEREN


Béatrice Delvaux op de redactie van Le Soir.Tim Ricour

Bart De Wever (N-VA) verwijt de Franstalige krant Le Soir dat ze aanzet tot haat, omdat zij een opiniestuk publiceerde over de Vlaamse wooncode met daarbij een foto van een Nigeriaans massagraf. Hoofdredactrice BEATRICE DELVAUX legt uit waarom ze De Wever in zijn segregatiezucht 'hard zal blijven bestrijden'.

Verontwaardigd? Ja, we zijn eerst en boven alles verontwaardigd. Fundamenteel, in het diepst van ons hart. Onze krant beschuldigen van 'aanzetten tot racistische haat' is belachelijk, als het al niet beledigend, vals en onrechtvaardig is. Ik zal nooit woorden genoeg vinden om dat te zeggen namens mijn krant, haar journalisten en haar lezers, en als hoofdredactrice.

Alles wat we zijn - ons inhoudelijk project, de personen, de waarden - is daar het complete tegenovergestelde van. De strijd tegen de uitsluiting, het nationalisme en de segregatie, het bouwen van bruggen, mensen het woord geven die iets te vertellen hebben, hoe storend ook: dat is wat we willen en wat we elke dag doen.

We streven dat moedig en vastberaden na. Onhandig? Soms, uiteraard. We hebben niet de pretentie te beweren dat we zonder fouten zijn.

We staan Bart De Wever, voorzitter van de N-VA, dus toe dat hij bewust de twijfel aanwakkert, om zichzelf in de kijker te werken of zijn eigen tekortkomingen te maskeren. Hij heeft het recht dat te zeggen - wij zijn wél voor de vrijheid van meningsuiting - maar wij zullen hem op dat vlak hard bestrijden.

Menselijk falen

Le Soir en Vlaanderen. De relatie is duidelijk.
Ten eerste is er een grote nieuwsgierigheid, een totale openheid tegenover wat Vlaanderen is, wat het gecreëerd heeft, wat het denkt, en vaak is er ook een echte en diepe bewondering. Getuigen daarvan de krantenkolommen die we al jaren wijden aan Vlaamse opinies, de vele acties (Nord-Sud, Toernee General, dialogen tussen schrijvers), het peterschap van de KVS, een Vlaams theater in Brussel, waarvoor we in drie talen, waaronder het Nederlands, het programma verdelen onder onze Franstalige lezers. En nog zo veel meer.

Wij geloven in de vermenging, de communicatie, de dialoog. Wij zijn ervan overtuigd dat het separatisme een blijk zou zijn van een verschrikkelijk menselijk falen, want het zou een mislukking van mensen zijn die te trots, te egoïstisch, te navelstaarderig zijn om manieren te vinden om op een respectvolle manier samen te leven.

Ten tweede is onze relatie tot Vlaanderen kritisch en streng. Ja, we maken ons ernstige zorgen over zijn reglementen, zijn wetten, die om sociaaleconomische of andere redenen alleen maar tot doel hebben de toegang tot huisvesting, grond enzovoort te beperken, via criteria die worden voorgesteld als objectief maar die selectief omgaan met de rechten van anderen. Wij zien er een Vlaanderen in dat zich terugplooit op zichzelf, dat in de eerste plaats kiest voor zijn inwoners, zijn buren in de wijk. Wij vinden het heel moeilijk om te geloven dat de intenties werkelijk puur zijn. En we zullen ze blijven duiden, decoderen, en, als wij dat nodig achten, aan de kaak stellen. Zoals we ook doen met wetten voor Franstaligen als ze ons even grote zorgen baren.

Huiveren
Wij zijn duidelijk niet de enigen die huiveren als we horen praten over 'wooncode' of 'wonen in eigen streek'. De eerste tegenstanders en sceptici zijn opiniemakers en politici in het noorden van het land. De tweede zijn mensenrechtenexperts, die heel gevoelig zijn voor dat thema.

Het is de mening van een eminent expert onder hen, Jean-Paul Marthoz, die Le Soir heeft gepubliceerd. Bepaalde mensen hebben in de tekst alleen maar een etnische mengelmoes gezien, een belediging voor de democratie, een schandalige foto ter illustratie. Terwijl het ging om een waarschuwing en een alarmsignaal vanuit de perceptie die dingen zoals de wooncode losmaken in de wereld van de mensenrechten. De foto zelf wilde maar één ding illustreren: de uitspattingen waartoe de wet van de vergelding kan leiden.

Jean-Paul Marthoz heeft het nogal scherp gesteld. Maar uiteraard: het is een opiniepagina, bedoeld voor lezers die weten hoe ze zich een eigen mening kunnen vormen! Naar het model van de lange vrije tribune van Guy Verhofstadt in Le Monde, die stelde dat 'er duidelijk iets aan het rotten was' in de Franse republiek, als die op zoek gaat naar haar nationale identiteit. Heeft Sarkozy klacht ingediend tegen Le Monde omdat die aanzette tot haat? Heb ik commentaren gelezen die de tekst van Verhofstadt woord voor woord op één lijn plaatsten met de kijk van Le Monde? Was het een afgewogen consensustekst?

Zuiverheid
Jean-Claude Marthoz bouwt een redenering op, hij vergelijkt. Als hij bepaalde Vlaamse democraten geschokt en gekwetst heeft, dan spijt dat hem, net zoals ons. Dat was niet het doel van een tekst die fundamenteel twee democratische waarschuwingen wilde belichten: één ten aanzien van de Vlamingen, één - de voornaamste - ten aanzien van Franstaligen die in de verleiding zouden komen hun eigen wooncode op te stellen.

Ten eerste: 'Het democratische model vereist dat alle leden van een maatschappij volgens dezelfde principes en wetten behandeld worden.' Ten tweede: 'De reactie op de geobsedeerden van de zuiverheid van het bloed, de heiligheid van de grond en de eenheid van het geloof is niet de wet van de vergelding, maar een serene en vastbesloten gehechtheid aan de waarden van gelijkheid, openheid en moderniteit.'

Ja, Le Soir en haar hoofdredactrice beschouwen het uitroepen van die twee principes als 'een ode aan de stichtende waarden van de democratie'. Samen met een derde, die jullie, ondanks onze uiteenlopende meningen en jullie verontwaardiging gisteren opnieuw hebben getoond in jullie kolommen: de vrijheid van meningsuiting. Waarvoor duizendmaal dank!

«LE SOIR» ET LA FLANDRE
BEATRICE DELVAUX

Indignés ? Oui, nous sommes d’abord et avant tout indignés. Fondamentalement, viscéralement. Qu’on puisse accuser notre journal d’« incitation à la haine raciale » serait ridicule, si ce n’était insultant, faux et injuste. Je n’aurai jamais assez de mots pour le dire au nom de mon journal, de ses journalistes, de ses lecteurs et en ma qualité de rédactrice en chef.

Tout ce que nous sommes – projet éditorial, personnes, valeurs –, est exactement l’inverse de cela. Combattre l’exclusion, les nationalismes, les ségrégations, bâtir des ponts, donner la parole à ceux qui ont des choses à dire, même si elles sont dérangeantes, ce sont notre volonté et notre pratique quotidiennes. Poursuivies avec courage et détermination. Avec maladresse ? Mais oui parfois, évidemment. Nous n’avons pas la prétention d’afficher le «zéro défaut».

Nous ne pouvons donc permettre à M. De Wever, président de la N-VA , de cultiver ce doute, sciemment, sous couvert de se faire sa propre publicité ou de cacher ses propres dysfonctionnements. Il a le droit de le dire – nous sommes, nous, pour la liberté d’expression – mais nous le combattrons sur ce point férocement

Le Soir et la Flandre ? Le rapport est très clair.
Primo, il se veut d’abord d’une grande curiosité, d’une totale ouverture à ce qu’elle est, ce qu’elle crée, à ce qu’elle pense, et souvent d’une réelle et profonde admiration. En témoignent ces colonnes offertes à l’opinion flamande depuis des années, des opérations multiples (Nord-Sud, Toernee generale, dialogues d’écrivains), le parrainage du KVS, le Théâtre flamand de Bruxelles, dont nous distribuons à nos lecteurs francophones le programme en trois langues dont le néerlandais. Et tant d’autres choses.

Nous croyons au mélange, à la communication, au dialogue. Nous sommes convaincus que le séparatisme serait un aveu terrible d’échec du genre humain car ce serait celui de personnes, trop orgueilleuses, trop égoïstes, trop nombrilistes pour trouver un moyen de vivre ensemble de façon respectueuse.
Secundo, notre rapport à la Flandre est critique et sévère.

Oui, nous avons un réel souci avec ces règlements, ces lois qui sous couvert socio-économique ou autre, ont pour but de réduire l’accès à des logements, à des terrains, via des critères présentés comme objectifs mais qui trient, sélectionnent, les ayants droit des autres. Nous y voyons une Flandre qui se referme sur elle-même, qui choisit a priori ses habitants, ses voisins de quartier. Nous avons beaucoup de mal à croire que les intentions soient toutes réellement pures. Et nous n’aurons de cesse de les identifier, de les décoder et lorsque nous le jugeons nécessaire, de les dénoncer. Comme nous le faisons pour des lois francophones lorsqu’elles nous causent le même souci.

Nous ne sommes visiblement pas les seuls à frémir lorsque nous entendons parler de « wooncode » ou du décret « wonen in eigen streek ». Les premiers opposants ou sceptiques sont des éditorialistes et des hommes politiques du Nord du pays. Les seconds sont les observateurs des droits de l’homme très sensibles à cette problématique.
C’est l’opinion d’un éminent expert parmi eux, Jean-Paul Marthoz, que Le Soir a publiée. Certains n’ont vu dans cette chronique que des amalgames ethniques, une injure à la démocratie, une photo scandaleuse choisie pour l’illustrer. Alors qu’il s’agissait d’un avertissement et d’une mise en garde nés de la perception que les « wooncode et Cie » inspirent au monde des droits de l’homme. La photo publiée quant à elle ne voulait illustrer qu’une chose : les excès auxquels peut mener la loi du talion.

Jean-Paul Marthoz a forcé le trait. Mais oui, bien sûr. C’est une page d’opinion, que diable, pour des lecteurs qui savent se faire leur propre jugement ! A l’image de la longue tribune signée par Guy Verhofstadt dans Le Monde, décrétant qu’« il y a décidément quelque chose de pourri » dans cette République française à la recherche de son identité nationale. Ai-je entendu que Sarkozy déposait plainte contre Le Monde pour incitation à la haine ? Ai-je lu un commentaire assimilant mot pour mot la chronique de Verhofstadt avec l’éditorial du Monde ? Etait-ce un texte consensuel, mesuré ?

Jean-Paul Marthoz projette un raisonnement, il avertit. S’il a choqué et blessé certains démocrates flamands, il en est désolé, comme nous. Ce n’était pas l’objectif d’un texte qui, sur le fond visait deux mises en garde démocratiques : l’une à l’usage des Flamands, l’autre – la principale – à l’usage des francophones qui seraient tentés d’édicter leur propre wooncode.
Primo : « Le modèle démocratique exige de traiter les membres d’une société selon les mêmes principes et les mêmes lois. »
Secundo : «La réponse aux obsédés de la pureté du sang, de la sainteté du sol et de l’unicité de la foi n’est pas la loi du talion, mais un attachement serein et résolu aux valeurs d’égalité, d’ouverture et de modernité.»
Oui, Le Soir et sa rédactrice en chef qualifient la proclamation de ces deux principes d’« ode aux vertus fondatrices de la démocratie ».

En même temps qu’un troisième, que nos collègues flamands ont, malgré leurs divergences et leur indignation du moment, réaffirmé hier dans leurs colonnes : la liberté d’expression. Ce dont je les remercie infiniment !

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
DES BOUFFONS DIGNES DE LA SCENE DE L’ANCIENNE BELGIQUE

Bart De Wever, c’est comme notre Michel Daerdenne wallon, il lui arrive d’en faire trop. Et cette fois c’est manifestement le cas.
Fort de son succès médiatique à la très populaire émission « de slimste mens van Vlaanderen », il surfe depuis sur une vague de populisme qui le fait grimper dans les sondages. Plus "sobre" que Michel Daerdenne mais pas beaucoup moins intelligent, il sait qu’on l’aime dans les chaumières et au comptoir des cafés du commerce de Flandre, du Limbour et de Brabant.
Il faut rendre hommage à Béatrice Delvaux de la rectitude éthique de sa ligne éditoriale : "sa grande curiosité, d’une totale ouverture à la Flandre, à ce qu’elle est, ce qu’elle crée, à ce qu’elle pense, et qui souvent témoigne d’une réelle et profonde admiration. Ses colonnes offertes à l’opinion flamande depuis des années, des opérations multiples (Nord-Sud, Toernee generale, dialogues d’écrivains), le parrainage du KVS, le Théâtre flamand de Bruxelles ; ce mélange, à la communication, au dialogue. Son rapport critique et sévère à la Flandre quand celle-ci dérape. Sa hantise que le séparatisme serait un aveu terrible d’échec du genre humain car ce serait celui de personnes, trop orgueilleuses, trop égoïstes, trop nombrilistes pour trouver un moyen de vivre ensemble de façon respectueuse. »

De Wever ne rêve que de séparation et il sent qu’il a le vent en poupe. Mais attention, si son parti monte dans les sondages de manière vertigineuse, la NVA reste leparti d’un seul homme. Or on sait combien cette formule est dangereuse. Ce n’est pas Jean Marie Dedecker, aujourd’hui dans la tourmente qui le démentira, ni le Hollandais Fortruyn si bien imité par son compatriote Wilders.

De Wever qui fait flèche de tout bois ne manquera pas d’alimenter la chronique de nouvelles frasques et pantalonnades.
Les bouffons nous ennuient, nous leur préférons la sobriété sereine et efficace d’un Van Rompuy, la rigueur stricte d’un Demotte ou la fausse naïveté d’un Verhofstadt , voire même le cynisme du très cérébral Maingain.

Aucun commentaire: