mercredi 11 août 2010

Performantere preformateur

Auteur: GUY TEGENBOS
COMMENTAAR — Preformateur Elio Di Rupo heeft nog ‘het vertrouwen'.
Voor de Vlaamse bevolking bleek dit uit een recente peiling van Het Nieuwsblad. Voor de Franstalige kiezers mag dit verondersteld worden: er zijn geen tegenberichten. Bij de onderhandelaars heeft hij dit ook nog. Al begint twijfel te knagen; aan Vlaamse kant omdat hij ‘de Franstaligen niet genoeg vooruittrekt'; aan Franstalige kant ‘omdat hij de Vlamingen niet intoomt'.

Een preformateur moet zijn eigen aanpak kiezen. Di Rupo kiest niet voor het riskante machomodel; hij is niet de man die pardoes een voorstel op de tafel legt en dit ‘erdoor sleurt'. Hij luistert, legt zelf niets voor – dat verwijt kreeg Yves Leterme destijds ook – en als hij niet héél zeker is, suggereert hij het liefst aan een ander om een bepaald voorstel te doen. Dat kan een goede aanpak zijn. Alleszins handhaaft hij zich daarmee al elf jaar aan de top van de PS. En dat wil wat zeggen.

Maar hij moet nu performant worden: resultaten beginnen afleveren.

Di Rupo is een goede preformateur. Hij maakte nog geen flagrante fouten en raakte verder dan de convergenties die informateur De Wever had vastgesteld.

Hij is ook een goede performer: de dreigende clash van twee weken geleden oversteeg hij met een mooie verklaring over ‘de grote staatshervorming'.

Maar hij moet transformator worden, de man die België transformeert, en daarvoor moet hij nu een basisconsensus bereiken over de contouren van een staatshervorming, een die ver genoeg gaat voor de Vlamingen en niet te ver voor de Franstaligen.

Dan kan hij zijn ‘pre' verliezen en formateur worden. Zo niet, wordt hij een prolongateur die de onderhandelingen almaar verlengt.

Waarom moet dat nu vooruitgaan?

Het vertrouwen van de bevolking geldt niet eindeloos. Als het te lang duurt, groeit de dodelijke vraag ‘Kan hij het wel?', die Yves Leterme ook moest slikken.

De sociaal-economische krachten zoals vakbonden en bedrijfsleven worden ongeduldig. Die willen weten waar de besparingen gepland zijn, zodat ze ertegen kunnen beginnen ageren.

Bovenal leeft de vrees – ook bij Di Rupo zelf – dat de internationale financiële markten België weer in het vizier nemen als er tegen 1 september niet minstens half positief nieuws is.

Het is voorbarig te stellen dat die markten ‘er gerust in zijn' omdat de rentevoeten voor onze staatsleningen vandaag historisch laag staan. Als die markten rond 1 september ontwaken en om de een of andere reden de indruk krijgen dat het land politiek in puin ligt, kan dat allemaal plots keren.

De eigen publieke opinie en de sociale partners, dat kunnen onze politici nog beheersen. Maar de internationale financiële markten niet. Die zijn onbeheersbaar. En als ze zich tegen u keren, kost dat hopen geld, zeker voor een land met een staatsschuld als de onze.

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
PREFORMATEUR MAIS POINT ENCORE « PERFORMATEUR »
« Goeie informateur? Daar heb ik mijn bedenkingen bij. Een Nederlandsonkundige politicus een bekwame noemen gaat er bij mij niet in.”
Il ne saurait être bon informateur, dit ce lecteur flamand, puisqu’il ne maîtrise point donc, à ses yeux, « méprise » le néerlandais. Mais attention, ce qui suit est à prendre très au sérieux. Un lecteur particulièrement perspicace croit savoir que d’aucuns ne verraient pas d’un mauvais œil un remake à la belge du scénario grec avec intervention du FMI. Tout simplement pour obliger les Belges à mettre de l’ordre dans leurs finances et par conséquent à réformer en profondeur les structures de l’Etat. Une manière de mettre les syndicats et le PS au pied du mur ! Quel cynisme ! Il est vrai que Dehaene avait su imposer rigueur austérité pour nous rendre possible l’accès à l’Euro. (il s’agissait, on s’en souvient, de ne pas dépasser de 3% le déficit fédéral ;on en était loin, ce pari insensé réussit cependant).
“maar de vraag is in hoeverre een Grieks scenario niet heimelijk gewenst is door sommige partijen. Dat zou immers impliceren dat het IMF zich ermee gaat moeien, en dat kan de externe factor zijn die de nodige hervormingen erdoor kan sleuren tegen alle weerstand in (lees: de PS en de vakbonden). Onmogelijk? Dat dacht u. Ik heb alvast een déjà vu - gevoel: het terugdringen van de overheidsschuld om onder Europese druk de Maastrichtnorm te halen, weet u nog?”
Pour un autre lecteur du Standaard, il faut un minimum de transparence en matière de transferts financiers, ce dont ne veulent en aucun cas les francophones partisans du bricolage institutionnel à la Dehaene-Verhofstadt.
“Al die titels (informateur, preformateur...) zijn praat voor de vaak zolang men weigert orde op zaken te stellen in het financiële huishouden (=transparantie in de transfers) en toepassing maakt van een correcte wederkerigheid en gelijkheid. Dit is ook iets wat voor de Franstaligen niet kan dixit Maingain (de rest denkt het): 'Vlaanderen zal eerder onafhankelijk worden dan dat België een confederale staat wordt'... Dit impliceert: transparantie in de transfers, wederkerigheid en gelijkheid. Van mij hoeft er geen akkoord te komen als het geen goed akkoord is, gerommel in de marge à la Martens , Dehaene, Verhofstadt wat later toch weer voor nieuwe problemen zorgt ben ik kotsbeu”.
Bref on n’est pas sorti de l’auberge belge où chacun entend imposer à l’autre un menu dont il ne veut pas.
Mais ne dit-on pas que l’appétit vient en mangeant ?
MG

Aucun commentaire: