dimanche 21 novembre 2010

Brussel moet België redden

SP.A EN PS ZOEKEN HUN EIGEN WEG IN HET FORMATIEBERAAD

GENT - Twee socialisten discussiëren over België. Frank Vandenbroucke (SP.A): 'Ik heb mijn partij het belang van Brussel doen inzien.' Paul Magnette (PS): 'Wij laten Brussel niet vernederen.'
Fiscale responsabilisering? Geen probleem voor Paul Magnette, PS-kopstuk en aftredende federaal minister - zo lang er maar geen concurrentie in de fiscaliteit en de loonvorming van komt. Dat zei Magnette donderdag in Gent, waar de sociaaldemocratische Stichting Gerrit Kreveld hem voor een debat samen bracht met SP.A-senator Frank Vandenbroucke. Die vindt evenwel net dat de PS zich te veel verschanst in het oude Belgische model en integendeel met een nieuwe financieringswet 'de sprong' moet durven wagen. Anders wordt het niets met de communautaire onderhandelingen.

Maar de PS wil vooral de financiële belangen van haar achterban veilig stellen. Ze is nu eenmaal een vooral regionale partij. Meer zelfs: 'de PS is een bi-regionale partij,' zegt Magnette. 'Ze wilde het linkse Waalse regionalisme altijd in eigen rangen houden. Maar er ontstond een tweede regionalisme binnen de PS, een staat binnen de staat: het Brusselse, met zijn eigen, stedelijke en multiculturele versie van het socialisme.'

Het federale niveau ziet Magnette vooral nut hebben voor het organiseren van de interpersoonlijke solidariteit, omwille van het schaalvoordeel ervan. En in afwachting dat Europa het doet, is België voor hem ook het gepaste niveau voor marktregulering, bijvoorbeeld inzake banken of consumentenbescherming.

Vandenbroucke wil zich geen complexen laten aanpraten over de staatshervorming. 'Het revanchisme in het Vlaamsnationalisme, die haat voor België omwille van trauma's uit het verleden, is dramatisch. Het is irrationeel en leidt tot niets.'

Vlaamse gemeenschapsvorming vindt Vandenbroucke wel belangrijk. 'De verbondenheid tussen wie dezelfde taal spreekt, schept mee de leefwereld van de Vlamingen. Ook daar moeten de socialisten zich mee bezig houden, niet alleen met de centen.'

Al moeten ze bij hem niet aankomen met natievorming ('een verouderd concept'). Hij is het dus erg oneens met de ideeën die Vlaams parlementsvoorzitter Jan Peumans (N-VA) daarover ventileerde tijdens de jongste 11-juliviering in het Brusselse stadhuis. Hij vond die ideeën 'simplistisch en hol'. 'Toen ik dat hoorde, zakte de moed me in de schoenen.' Maar Vandenbroucke wil ook vermijden dat bij de N-VA een nieuw revanchisme ontstaat; 'daarom moeten wij meewerken aan een alternatief'.

NEP-VLAMINGEN
Vandenbroucke: 'Het is een eerbiedwaardige traditie in de Vlaamse beweging om ook in Brussel aanwezig te willen zijn en daar iets te betekenen.' Die betrokkenheid heeft een verstrekkend gevolg: daarom kan de sociale zekerheid niet worden gesplitst. Zo'n stelsel heeft een dwingend karakter: iedereen moet erbij aansluiten, niemand mag shoppen tussen verschillende systemen. En net dat laatste zou wel het geval zijn bij een splitsing, want dan moeten de Brusselaars kiezen tussen een Vlaams en een Franstalig stelsel. Dus moet het systeem federaal blijven.

'Ja, België is moeilijk te besturen,' erkent Vandenbroucke, 'en daar valt weinig aan te doen. Een remedie kan zijn: ervoor zorgen dat de federale sociale zekerheid goede diensten bewijst. 'Als het federale niveau niet goed werkt,' oppert Magnette, 'is dat niet noodzakelijk omdat het federaal is, maar omdat de fiscale hervormingen van Didier Reynders (MR) het hebben ondermijnd.'

'De ongelijkheid tussen de regio's en dus de transfers blijven een probleem', vindt Vandenbroucke. 'Als het tussen de regio's over twintig, dertig jaar niet tot een grotere convergentie komt, is dat niet houdbaar.'

'Deze zomer,' aldus Vandenbroucke, 'heb ik wat diplomatieke arbeid verricht om de SP.A het belang van Brussel te doen inzien. De oude idee als zou België alleen uit twee gemeenschappen bestaan, is achterhaald. Ik zie dus al evenmin iets in die idee om Brussel door Vlamingen en Walen samen te laten besturen; daarvoor heeft de stad te zeer een eigen identiteit ontwikkeld. Maar helaas tonen CD&V en N-VA zich niet in Brussel geïnteresseerd.'

Magnette: 'De N-VA weet best dat Vlaanderen zonder Brussel niet kan en ook dat het Brussel niet zomaar kan opslokken. Daarom is ze niet geïnteresseerd. Ook die fameuze nota van Bart De Wever (N-VA) was ronduit vernederend voor Brussel; ook daarom hebben wij die zo snel afgewezen.'

Door die desinteresse voelt Vandenbroucke zich door 'de Vlaamse vrienden in de steek gelaten', hoewel nu in de onderhandelingen een akkoord denkbaar zou zijn dat de Brusselse bestuurlijke janboel eindelijk grondig zou hervormen. Tegelijk zouden de Brusselse kiezers voor taalgemengde kandidatenlijsten kunnen kiezen, wat nu niet kan, omdat Franstaligen daarvan in het verleden wel eens misbruik maakten om 'nep-Vlamingen' te laten verkiezen.

Wie in eigen rang oppert dat de SP.A wat meer aan de hand van de PS moet lopen, vindt in Frank Vandenbroucke een tegenstander, 'net omdat de PS van andere uitgangspunten vertrekt'. Integendeel, liever had hij meer overleg tussen de Vlaamse partijen gehad; 'dat zou de discussies met de Franstaligen vergemakkelijken en iedereen dwingen om duidelijk te zijn. Maar dat gebeurde helaas veel te weinig, want Bart De Wever wilde dat niet.'(Auteur: MARC REYNEBEAU DS)



COMMENTAIRE DE DIVERCITY
'DE ONGELIJKHEID TUSSEN DE REGIO'S EN DUS DE TRANSFERS BLIJVEN EEN PROBLEEM, vindt Vandenbroucke.
· 'Als het tussen de regio's over twintig, dertig jaar niet tot een grotere convergentie komt, is dat niet houdbaar.'
· De oude idee als zou België alleen uit twee gemeenschappen bestaan, is achterhaald.
· Ik zie dus al evenmin iets in die idee om Brussel door Vlamingen en Walen samen te laten besturen; daarvoor heeft de stad te zeer een eigen identiteit ontwikkeld. Maar helaas tonen CD&V en N-VA zich niet in Brussel geïnteresseerd.'
· Magnette: 'De N-VA weet best dat Vlaanderen zonder Brussel niet kan en ook dat het Brussel niet zomaar kan opslokken.
· een akkoord is denkbaar om “de Brusselse bestuurlijke janboel eindelijk grondig te hervormen”.
· Tegelijk zouden de Brusselse kiezers voor taalgemengde kandidatenlijsten kunnen kiezen, wat nu niet kan, omdat Franstaligen daarvan in het verleden wel eens misbruik maakten om 'nep-Vlamingen' te laten verkiezen.

Een lezer schrijft:
”Een echte Brusselse elite heeft na 1830 nooit nog bestaan. Een echte Brusselse entiteit sedert ook niet. De economie draait op pendelaars. Het cultureel artistiek leven op 'belgicistische' pseudo-intellectuelen. Vlamingen die zich graag 'anti-nationalistisch' opstellen. “

VDB: 'Het revanchisme in het Vlaamsnationalisme, die haat voor België omwille van trauma's uit het verleden, is dramatisch. Het is irrationeel en leidt tot niets.'

Le trio Johan Vande Lanotte, Frank Vandenbroucke et Pascal Smet occupent l’avant scène politique dont Di Rupo et De Wever se sont éloignés.
Attention De Wever veut participer à la grande émission de « slimste mens ».
Si élections, tout de suite, sinon publicité garantie pour le ménestrel des Flandres.

BRUXELLES SAUVERA LA BELGIQUE
Aux derniers Etats Généraux bruxellois, deux doux rêveurs proposaient des « guides Michemin » édités par leurs soins ainsi qu’une surprenante carte de Bruxelles couvrant toute la surface du royaume.
J’en ai épinglé un exemplaire au dessus de mon lit, une mantra que je médite chaque matin. Non contente de lancer ses tentacules bien au-delà de son carcan de 19 communes, Bruxelles, vaste communauté urbaine avec ses quatre universités, y dépasse depuis longtemps les limites de l’ancien duché de Brabant. Tous les efforts flamands pour bétonner la frontière linguistique comme une seconde ligne Maginot se sont révélés aussi vains que les velléités wallonnes d’annexer la capitale. Bruxelles s’étend en résistant à la concurrence des mégapoles : le Randstad hollandais, la communauté urbaine lilloise, le trio Luxembourg, Maastricht et Aachen. Londres n’est qu’à deux heures trente de TGV, une heure de plus que Paris.
Bruxelles, enzyme glouton et valeur belge ajoutée, finira par absorber le royaume de Belgique tout entier, le transformant en une Europe miniature dont il sera plus que jamais le laboratoire, l’épicentre et le microcosme.
Marc Guiot

Aucun commentaire: