mercredi 3 novembre 2010

Minder geld voor Daarkom in openingsjaar

De subsidie aan Daarkom, het Vlaams-Marokkaans culturenhuis, wordt volgend jaar gehalveerd. Dat heeft Vlaams minister van Cultuur Joke Schauvliege (CD&V) aangekondigd in het tijdschrift rekto:verso. Meer nog, de minister stelt zich vragen bij het project zelf. De toekomst van Daarkom, dat in het voorjaar van 2011 eindelijk een vaste stek krijgt op het Muntplein, oogt plots alles behalve rooskleurig.

Een pak minder centen voor Daarkom in 2011. (© Saskia Vanderstichele)
Schauvliege zegt in rekto:verso dat ze voor 2011 voorlopig maar 300.000 euro vrijmaakt van de jaarlijkse werkingsmiddelen van 750.000 euro. Bovendien toont ze zich geen voorwaardelijke fan van Daarkom. "Er ontbreekt een fundamentele visie op het geheel," zegt de minister. "Wat doe je met gemeenschappen uit andere landen die ook zo’n initiatief willen opzetten? Zo maak je hokjes, terwijl we meer geloven in actieve samenwerking tussen mensen van diverse herkomst." Het kabinet besluit dat het in zijn overleg met Daarkom "snel tot heldere keuzes wil komen."
Geen goed nieuws dus voor Daarkom, dat bij eerdere besparingen ook al zijn opgespaarde reserves moest inleveren. Volgens ex-projectmedewerker Paul Corthouts is zelfs 750.000 euro te weinig om de beoogde doelstellingen te realiseren en in een vaste programmering te voorzien. "Het gevaar is reëel dat Daarkom geboren wordt met zuurstoftekort. Dan zal alle input van beide overheden voor niets geweest zijn," zegt Corthouts deze week in Knack. De 300.000 euro volstaat volgens hem enkel om de hoge huurlasten te betalen.
Daarkom heeft al een lange lijdensweg achter de rug. Het project is een geesteskind van voormalig minister van Cultuur Bert Anciaux (toen Spirit, nu SP.A). Het duurde echter lang voor Marokko met het beloofde geld over de brug kwam en het Brussels Gewest deed moeilijk over de bouwvergunning. Afgelopen zomer konden de verbouwingswerken aan het voormalige variététheater La Gaité dan toch beginnen. Daar moet Daarkom vanaf 1 mei 2011 een vaste stek krijgen.
Sinds april 2009 organiseert Daarkom regelmatig evenementen op lokatie.
(brusselnieuws.be)

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
ADIEU DAARKOM
C’était un projet de Bert Anciaux qui croyait, et continue à croire dur comme fer, dans les vertus de l’interculturel à Bruxelles. Madame Schauvliege, son successeur CD&V au ministère de la culture a visiblement d’autres ambitions et par conséquent coupe les ailes de cette belle entreprise. Anciaux, sénateur Spa trépigne d’impatience à l’idée de reprendre du service. En attendant il écrit régulièrement sur son excellent blog.

HET BANGE AVONDLAND...
Pijnlijk mislukt. Zo evalueer ik het asiel- en immigratiebeleid van de voorbije jaren. Ik ontwaar een onoverzichtelijke mix van principes, systemen, actoren en vooral de opgestapelde ellende van duizenden kwetsbare mensen. Daarbij wil ik expliciet niet voorbij gaan aan de betrokkenheid en de gedreven inzet van veel werkers, ambtenaren, middenvelders, hulpverleners en actievoerders. Zelfs politici, want het moet je maar overkomen om als minister of OCMW-bestuurder deze problematiek te beheersen. Onmogelijk. Oneindig.
Ik geef grif mijn eigen onmacht toe: geen tovermiddelen, geen snelle medicijnen en vooral grote onzekerheid over die heikele grens tussen menselijkheid en haalbaarheid, tussen gastvrijheid en alertheid voor misbruiken. Niemand kan miskennen dat onze welvaart vele mensen prikkelt, hen verblindt en verleidt om hun uitzichtloze thuissituatie in te ruilen voor een onvoorspelbare toekomst. Vaak kunnen ze niet verslechteren, als paria’s in hun eigen land, soms opgejaagd, soms bedreigd maar altijd in diepe ellende. Ook al noemen we ze economische vluchtelingen, het zijn mensen – vaak gezinnen – die door een ultiem gebrek aan toekomst, de onzekerheid verkiezen boven een eindeloze triestheid. Ethisch en moreel kan een rijke, welvarende zelfs voluptueuze gemeenschap zich niet aan haar verantwoordelijkheid hieromtrent onttrekken. Niet in het minst omdat haar welvaart grotendeels bouwt op de uitbuiting van de derde wereld en omdat gastvrijheid een oude en diepmenselijke deugd blijft. Daarnaast tellen ook argumenten van welbegrepen eigenbelang, want onze oude, vermoeide westerse cultuur heeft dringend behoefte aan de letterlijke instroom van nieuw bloed. Onze demografie kreunt topzwaar op een te kleine basis, er dreigt hoge nood aan jonge werkers… niet in het minst voor het betalen van de pensioenen en het pispottenwerk dat onlosmakelijk tot de vergrijzing behoort. Een korf vol redenen voor een immigratie- en asielbeleid dat voor haar prioriteiten niet stoelt op angst en argwaan.
Natuurlijk vinden criminelen hier hun actieterrein. Niemand lijkt meer vatbaar voor misdadigers dan kwetsbare mensen, herleid tot goedkope winstmachines in de prostitutie of bouw en overrijp voor afpersing in ruil voor valse papieren. Criminologen bewijzen al zo lang dat elke cultuur van ellende een paradijs voor de misdaad wordt. Misbruiken woekeren vooral in slecht georganiseerd beleid, ze vinden peilsnel de hiaten in regels, ze wentelen zich in de onzekerheid van administraties en gebruiken elke vluchtweg. Soms lijkt het of onze beleidsmakers bijna opzettelijk de misdaad optimale kansen bieden. Het ontrommelen en verhelderen van de regels is dan ook een eerste en dringende opdracht.
En dus stelt zich de onontkoombare vraag: wie laten we toe tot ons paradijselijk (?) bestaan en voor wie blijven de deuren op slot? Over een ding zijn we het (ont)roerend eens: hoogwaardige werkkrachten zijn meer dan welkom. Voor hen een rode loper, uit welk werelddeel dan ook. Maar dan stopt de eensgezindheid en maakt plaats voor steeds hardere standpunten en nauwelijks verholen onmenselijkheid: stop, we zitten vol en willen geen import van ellende. Sluit de deuren van het fort en mobiliseer de troepen om desnoods manu militari het aangespoelde wrakhout (1) op te jagen (2) op te bergen en (3) retour te verzenden. Rechten van de mens, van het kind… tja, misschien wat hinderlijk in de communicatie maar zeker geen argumenten om de harde hand te temperen. De wijze waarop we de voorbije jaren onze instroom van mensen kanaliseerden in gesloten kampen – ook voor kinderen – laat weinig aan de verbeelding over. Zelfs qua aanblik lijken ze verdacht veel op kampen die zo’n 60 jaar geleden ook als oplossing golden. Ik besef, een grove en misschien onbillijke vergelijking. Maar betekent Vernichtung niet letterlijk tot niets herleiden. Ook al doen wij dat niet letterlijk en houden we een basis van menselijkheid, ook in deze kampen, toch verklaren we deze mensen formeel tot het niets: onwaardig om onze medeburgers te worden, opgesloten in afwachting om terug naar hun niets te worden verplaatst.
Ik herhaal mijn eigen onmacht, ik besef hoe onwezenlijk moeilijk deze opdracht blijf. Maar ik zucht onder de ethische en morele druk die mij pijnigt. Steeds meer, want het valt me op hoe de standpunten zich hieromtrent verharden. De schroom die ooit bestond en de morele druk van een formele menselijkheid, lijken te verschrompelen en maken plaats voor een ongegeneerde botheid. Brute taal en radicaal onmenselijke oplossingen verdringen elke reflex van mededogen, doodgewone eerlijke gastvrijheid en een morele negenproef. Systematisch verglijdt ons maatschappelijk discours naar een rechtse, platpopulistische tirade waarin we onze zelfgenoegzaamheid verheffen tot een superieure cultuur en deze isoleren met prikkeldraad en betonnen muren.
Uiteindelijk blijkt onze opgeklopte pretentie vooral een pose, een wat potsierlijk geroffel op onze kippenborst als antithese voor veel angst en onzekerheid. Om de schijnheiligheid die we onszelf toedichten te moeten prijsgeven. Arm bang avondland…
Bert

Aucun commentaire: