samedi 20 novembre 2010

"PS moet durven"

© photo news

'De PS moet haar defensieve houding loslaten en durven kiezen voor hervorming. Tegelijk moet de N-VA bereid zijn de Franstaligen de verzekeringsmechanismen te bieden dat ze niet gepluimd zullen worden.' Na weken van discretie zegt sp.a-onderhandelaar Frank Vandenbroucke in een interview in De Morgen waar het op staat.

Vandenbroucke ergert er zich aan dat het lopende debat over de herziening van de financieringswet te veel gevoerd wordt als een 'zero sum game' waarbij de ene verliest wat de andere wint. "Zolang we dat doen en enkel met onze eigen centen bezig zijn, zijn we gedoemd om te mislukken", waarschuwt hij. "De missie moet niet zijn 'I want my money back', maar wel 'il faut que ça bouge'."

Om een doorbraak te forceren in de communautaire discussies moeten de Vlamingen voldoende verzekeringsmechanismen inbouwen tegen de verarming van Wallonië en Brussel. "Anders zullen de Franstaligen nooit het risico willen nemen van een nieuw bestel", klinkt het. "Maar de PS moet ook durven springen. Als er niet een minimale bereidheid is om dat risico te nemen, dan zul je ze zelfs met de beste verzekering niet kunnen overtuigen."

De Vlaamse socialist benadrukt dat het Belgische model hervormingen nodig heeft. "Maar de Vlamingen moeten ook stoppen zich het verstoten kind van België te voelen en met een soort van revanche dromen dat er ooit een eigen Vlaamse natie zal zijn. Die zal er niet zijn." Dat heeft volgens Vandenbroucke alles te maken met Brussel. "Vlaanderen heeft een rol te spelen in een gebied waar we samenleven met mensen die voor een stuk in een andere gemeenschap leven. Als je Brussel niet wilt opgeven, en ik wil dat niet, dan weet je dat je voor die gemeenschap nooit een eigen sociale zekerheid moet organiseren."

Vandenbroucke vindt niet dat de sp.a zich meer op de lijn van de PS moet zetten. "Laat ons zeggen dat zij in België hun belang zien en daar baseren ze ook hun vaak defensieve standpunten op. Dat is zeker geen richting voor de Vlaamse socialisten. Het nieuw soort samenwerkingsmodel dat je in ons land moet krijgen, zal er niet komen als wij ons scharen achter alle standpunten van de PS. Als je in Vlaanderen iets wilt betekenen als linkerzijde is het slechtste recept dat je je politieke krachten haalt uit het feit dat je een grote zus hebt in Wallonië."

Ondertussen is bemiddelaar Johan Vande Lanotte (sp.a) druk bezig een compromis te vinden over de financieringswet. In N-VA-kringen wordt gevreesd dat Vande Lanotte een voorstel zal uitwerken dat de Franstaligen uiteindelijk zullen kunnen slikken, maar voor de Vlaams-nationalisten niet genoeg zal zijn. Dan is dé grote vraag wat CD&V zal doen.

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
LE BON GENIE DE VANDELANOTTE
“In N-VA-kringen wordt gevreesd dat Vande Lanotte een voorstel zal uitwerken dat de Franstaligen uiteindelijk zullen kunnen slikken, maar voor de Vlaams-nationalisten niet genoeg zal zijn. Dan is dé grote vraag wat CD&V zal doen.”
Vande Lanotte fait peur à la N-VA qui est de plus en plus convaincue qu’il pourrait réussir. Quant à l’autre wonderboy de la SPa , Frank Vandenbroucke, il conjure de PS de sortir de ses tranchées et de faire bouger les lignes.
“Frank Vandenbroucke legt de verantwoordelijkheid voor het eventuele slagen of mislukken van deze regeringsvorming immers bij de kameraden van de PS”.
Il rend le PS responsable de l’enlisement des négociations.
Son message au PS est hardi : 'Il faut que ça bouge.' En voor progressief Vlaanderen: la même chose.
Il invite son parti la Spa a cesser de se cacher derrière la grande soeur wallone et de sortir du bois en affirmant un engagement plus « flamand ».
“Als je in Vlaanderen iets wilt betekenen als linkerzijde is het slechtste recept dat je je politieke krachten haalt uit het feit dat je een grote zus hebt in Wallonië."
Voici qui fait souffler un vent nouveau dans le paysage politique belge.
Le SPa serait-il en train, de se profiler pour de prochaines élections avec son duo de surdoués tandis que Pascal Smet, le troisième mousquetaire SPa fait des appels du pied à la capitale ?
MG

BOUGER
De analyse van sp.a'er Frank Vandenbroucke in deze krant klinkt misschien niet spectaculair, maar ze is wel zonder meer belangwekkend. Voor het eerst verneemt de publieke opinie van een hoofdrolspeler wat de echte redenen zijn waarom het rond de onderhandelingstafel blijft blokkeren. Niet dat Vandenbroucke een Groot Geheim onthult, belangrijker is dat iemand van zijn statuur het eindelijk eens durft te zeggen. Dat hij met zijn inside-information eigenlijk uit de biecht klapt - de biecht der politieke ideeën, niet die der zondige mensen - maakt zijn interview het lezen waard.

Frank Vandenbroucke legt de verantwoordelijkheid voor het eventuele slagen of mislukken van deze regeringsvorming immers bij de kameraden van de PS. Anders dan de N-VA, die andere grote en koppige partij, wedt de PS op solidariteit. Solidariteit tussen de regio's, tussen arm en rijk. Wie op solidariteit wedt, is per definitie gedoemd in te zetten op samenwerking, op akkoorden. In die zin zit N-VA wat comfortabeler dan PS. Zeker, volgens peilingen zijn beide partijen ook bij nieuwe verkiezingen de gegarandeerde winnaars, zodat ze zich dus beide enige koppigheid kunnen veroorloven. Maar bij mislukking betaalt de PS een hogere prijs dan N-VA. Die kan dan schermen met het failliet van het Belgische overlegmodel, wat de Vlaamse zelfstandigheid weer aannemelijker maakt.

PS heeft de staatshervorming wel afgehouden, maar staat zonder nodige modernisering of verbetering van de manke, wankele onderbouw van het Belgische sociale model. Dan is er op termijn minder garantie voor betaalbare pensioenen, werkloosheidsuitkeringen of gezondheidszorg. Voor een partij als de PS, die zich ziet als de behoeder van de sociale welvaartsstaat, is het dus van groot belang dat de 'zesde staatshervorming' er komt. Ook al lust ze die niet.

Die staatshervorming dient niet alleen om Vlaanderen meer zelfstandigheid te gunnen. Vandenbroucke hekelt het napraten van Voka door N-VA als contraproductief voor de Vlaamse zaak. Niet alleen omdat PS dan zeker niet over de brug komt, maar ook omdat veel progressieve Vlamingen, zoals de mensen uit de culturele sector, zich dan vastrijden in een goed klinkend 'Belgicistisch' verhaal waarmee én België niet vooruit geholpen wordt, én waarmee ook dat voor de solidariteit zo essentiële federale niveau slecht georganiseerd blijft. Vandaar zijn slogan, gericht aan de PS: 'Il faut que ça bouge.' En voor progressief Vlaanderen: la même chose. Omdat wie altijd het status-quo verdedigt, nooit verder en vooruit raakt.
Walter Pauli

Aucun commentaire: