mercredi 10 novembre 2010

Regulatie

Yves Desmet

In de eerste zeven maanden van dit jaar zijn er 16.353 mensen zonder papieren geregulariseerd, een stuk meer dan het recordaantal van 14.830 uit heel 2009 en bijna dubbel zoveel als twee jaar geleden. Dat is alles bij elkaar een middelgrote centrumstad, maar vooral een zoveelste teken van het non-beleid inzake asiel en migratie dat momenteel wordt gevoerd.

De regularisaties zijn het gevolg van een politiek akkoord dat na behoorlijk wat politiek duw- en trekwerk nog onder de regering-Van Rompuy werd gesloten en dat erin voorzag dat mensen die onredelijk lang in de procedure hadden gezeten geval per geval bekeken zouden worden. Het was eigenlijk een bekentenis van onmacht van een overheid die er niet in slaagt om binnen een redelijke termijn een humaan uitwijzingsbeleid te voeren en daarom noodgedwongen de consequenties van het eigen falen moet aanvaarden.

De overgrote meerderheid van de aanvragen kreeg dan ook groen licht. Dat kan ook moeilijk anders, mensen die bijna vijf jaar in de procedure zitten, die vaak redelijke taal- en integratie-inspanningen hebben gedaan, waarvan de kinderen hier naar school gaan, zijn haast onmogelijk nog het land uit te zetten. Het zou vanuit humanitair perspectief ook niet te verantwoorden zijn.

Bovendien roepen vele individuele dossiers ook geen weerstand op. Want een meerderheid mag dan de overtuiging zijn toegedaan dat België niet alle economische gelukzoekers ter wereld kan opvangen, velen onder hen kennen wel één gezin waarvan de kinderen samen met hun kinderen op school zitten, dat toch de uitzondering op die regel mag zijn. Op microniveau wordt heel anders gedacht dan op macroniveau.

Het probleem is trouwens niet in eerste instantie de regularisatie zelf, die op een bepaald ogenblik inderdaad onvermijdelijk wordt, het probleem is dat men er maar niet in blijkt te slagen om de asielprocedure binnen korte tijd af te ronden, met inbegrip van een daadwerkelijk uitwijzingsbeleid.

Dat fenomeen, en verstrengende voorwaarden in de buurlanden, verklaart waarom België een magneet blijft voor economische vluchtelingen: men weet dat, als men eenmaal de hakken lang genoeg in het zand zet, er vroeg of laat een regularisatie volgt. Die ironisch genoeg telkens weer als 'eenmalig' bestempeld wordt.

Over dit toch niet mineure beleidspunt moet overigens op preformatieniveau nog het eerste woord gewisseld worden.

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
A QUI PROFITE CE LAXISME?
16.353 régularisations de sans papiers en sept mois, le record de 14.830 dossiers régularisés en 2009 est battu.
Pratiquement deux fois le quota d’il y a deux ans et tout cela avec un gouvernement en affaires courantes.
De quoi faire monter la tension d’un cran en Flandre et donner des munitions à De Wever qui attend les négociateurs au tournant avec ce dossier brûlant où points de vues flamand et francophone sont diamètralement opposés.

“Dat fenomeen, en verstrengende voorwaarden in de buurlanden, verklaart waarom België een magneet blijft voor economische vluchtelingen: men weet dat, als men eenmaal de hakken lang genoeg in het zand zet, er vroeg of laat een regularisatie volgt.”

Les pays voisins on serré les boulons; la laxisme belge en termes de politique d’asile agit comme un aimant attirant chez nous les réfugiés économiques massivement.
A qui cela profite t il politiquement?
MG

Aucun commentaire: