dimanche 9 janvier 2011

Congresswoman Giffords Shot in Tucson

Eric Thayer/Reuters

TUCSON — Representative Gabrielle Giffords, an Arizona Democrat, and 17 others were shot just outside Tucson in Pima County, Ariz., on Saturday morning when a gunman opened fire outside a supermarket where Ms. Giffords was meeting with constituents for a “Congress on Your Corner” event.
John A. Boehner, the House speaker, and Representative Gabrielle Giffords on Wednesday.
Ms. Giffords, 40, was described as being in very critical condition at the University Medical Center in Tucson , where she was operated on by a team of neurosurgeons

Richard Kastigar, a supervisor with the sheriff’s department, identified the gunman as a 22-year-old who was in custody. Various media reports identified him Jared Lee Loughner.

ASSASSINATION ATTEMPT IN ARIZONA
A Democratic Congresswoman has been shot in the head; another dozen were also shot.
We don’t have proof yet that this was political, but the odds are that it was. She’s been the target of violence before. And for those wondering why a Blue Dog Democrat, the kind Republicans might be able to work with, might be a target, the answer is that she’s a Democrat who survived what was otherwise a GOP sweep in Arizona, precisely because the Republicans nominated a Tea Party activist. (HER FATHER SAYS THAT “THE WHOLE TEA PARTY” WAS HER ENEMY.) And yes, she was on Sarah Palin’s infamous “crosshairs” list.
Just yesterday, Ezra Klein remarked that opposition to health reform was getting scary. Actually, it’s been scary for quite a while, in a way that already reminded many of us of the climate that preceded the Oklahoma City bombing.
You know that Republicans will yell about the evils of partisanship whenever anyone tries to make a connection between the rhetoric of Beck, Limbaugh, etc. and the violence I fear we’re going to see in the months and years ahead. BUT VIOLENT ACTS ARE WHAT HAPPEN WHEN YOU CREATE A CLIMATE OF HATE. And it’s long past time for the GOP’s leaders to take a stand against the hate-mongers.
Update: I see that Sarah Palin has called the shooting “tragic”. OK, a bit of history: right-wingers went wild over anyone who called 9/11 a tragedy, insisting that it wasn’t a tragedy, it was an atrocity.

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
TEA PARTIES: “ VIOLENT ACTS ARE WHAT HAPPEN WHEN YOU CREATE A CLIMATE OF HATE”
A peine avions-nous bouclé notre commentaire sur les effets pervers des très pernicieux Tea Parties que la radio annonçait l’odieux assassinat de Gabrielle Giffords, députée démocrate pour l’Arizona qui a fait une vingtaine de victimes.
Nous invitons nos lecteurs à analyser l’admirable réaction à chaud de Paul Krugman. (her father says that “the whole tea party” was her enemy and yes, she was on sarah palin’s infamous “crosshairs” list.)
“ Violent acts are what happen when you create a climate of hate”
Plus le temps passe plus je suis enclin à voir des affinités entre la N-VA et les Tea Parties. Que le lecteur médite l’anecdote rapportée par Christophe Deborsu. (il est le pendant de Guy Fonteyne et un excellent commentateur de l’actualité flamande.)
"Waar ik me wel zorgen over maak, is de toenemende agressiviteit van de gemiddelde Waal en de gemiddelde Vlaming. Als mijn collega Nina Verhaeghe uit een VRT-wagen stapt op de Waalse Feesten, wordt ze uitgefloten. Ik heb gezien hoe mensen werden lastiggevallen omdat ze Nederlands spraken: veel erger moet dit niet worden." (Christophe Deborsu)
Yves Desmedt dans sa magnifique lettre ouverte à Bart de Wever dénonce les outrances du discours de plus en plus agressif et méprisant du leader de la N-VA à l’égard des francophones. Ce texte mérite une analyse minutieuse, nous vous le proposons à chaud, sous le choc de ce que nous venons d’apprendre et qui nous inspire un sentiment de profond écoeurement à l’égard de toutes celles (nous pensons à Sarah Palin et à Marine Le Pen) et de tous ceux qui embouchent les trompettes de la haine et du mépris de l’adversaire.
Certes comparaison n’est pas raison et il convient face à la montée des périls de garder la tête froide.
Toutefois, osons le dire, tout ceci nous rappelle la rhétorique ampoulée de Léon Degrelle, voire même de Goebels

“Het verdwijnen van de redelijkheid en de bereidheid tot dialoog staat haaks op de grondwaarden van
een democratie, en vormt er zelfs een bedreiging voor

Het fundamentalisme van het eigen grote gelijk ontkent de mogelijkheid dat er verschillende gelijkwaardige gezichtspunten kunnen bestaan. Anderen zijn per definitie dom “
Nous reviendrons sur ce texte majeur qui fera date dans les annales de ces années de crise délétère.
Au moment où le CD&V vend son âme à Méphisto et se met à la remorque des nationalistes indépendantistes nous nous réjouissons que Yves Desmedt défende l’honneur de la Flandre en entrant en résistance contre le populisme de la N-VA. Surtout qu’il ait le front de jeter le gant à Bart De Wever, comme Paul Krugman part en campagne contre les infâmes "Tea Parties" et leur bouillante figure de proue, la pathétique Sarah Palin.
MG

BRIEF AAN BART DE WEVER
·eachte heer De Wever,

Beste Bart,
"HOE ONTSTAAN OORLOGEN?", VROEG DE OOSTENRIJKSE JOURNALIST KARL KRAUS ZICH BIJ HET BEGIN VAN DE VORIGE EEUW AF. EN HIJ ANTWOORDDE: POLITICI VERTELLEN LEUGENS AAN JOURNALISTEN EN GELOVEN VERVOLGENS WAT ZE LEZEN.

Wie de afgelopen drie jaar de Wetstraat heeft gevolgd, is geneigd deze boutade toch enige waarheid toe te dichten. HET STOERE EIGEN GELIJK, HET ONVERMOGEN EMPATHIE OP TE BRENGEN VOOR DE TEGENPARTIJ, DE INTERNE OORLOGSLOGICA WAARBIJ ONVERANDERLIJK DE STELLINGEN VAN DE ANDEREN ALS PROVOCATIE EN DE EIGEN VOORSTELLEN ALS DE REDELIJKHEID ZELVE WORDEN AFGESCHILDERD, HEBBEN GELEID TOT NET HET OMGEKEERDE VAN WAT BELOOFD WERD: IN PLAATS VAN EEN BELEID MET DUIDELIJKE KEUZES, WORDT ER AL JAREN HAAST GEEN BELEID MEER GEVOERD. In plaats van een richting aan te geven voor deze samenleving, lijken we weer in The March of Folly van Barbara Tuchman beland.

WANNEER ABSOLUTE ZEKERHEDEN EN SIMPLISTISCHE VERKLARINGSMODELLEN DE PLAATS INNEMEN VAN REDE EN COMPLEXITEIT, WORDEN ALLE PROBLEMEN HERLEID TOT EEN BIPOLAIR DENKMODEL: WIJ TEGEN ZIJ, GOED VERSUS KWAAD. HET LOGISCHE GEVOLG DAARVAN IS DAT MEN HET OUDE PACIFICATIEMODEL OPGEEFT, WAARBIJ UIT EEN REDELIJKE AFWEGING VAN IEDERS BELANGEN EN VERZUCHTINGEN VIA DIALOOG EEN CONSENSUS WERD OPGEBOUWD. IN PLAATS DAARVAN KOMT EEN MODEL WAARIN DE VERWEZENLIJKING VAN DE EIGEN VERZUCHTINGEN ALLEEN NOG TEN KOSTE VAN DE ANDEREN KAN, WAARIN HET EIGEN DEELBELANG SYSTEMATISCH WORDT VOORGESTELD ALS HET UNIVERSELE EN ENIG GOEDE GEDACHTEGOED, WAARIN ALLEEN DE EIGEN GROEP REDELIJK EN VERSTANDIG IS, EN DE ANDEREN DUS IRRATIONEEL EN VIJANDIG ZIJN. Tekenend daarvoor is ook de semantiek die haast ongemerkt in de media sluipt. Vlaamse onderhandelaars die niet van wijken willen weten, worden bedacht met de lovende omschrijving dat "zij het been stijf houden", terwijl Franstalige onderhandelaars die krek hetzelfde doen, het negatieve epitheton "halsstarrig" meekrijgen.

HET VERDWIJNEN VAN DE REDELIJKHEID EN DE BEREIDHEID TOT DIALOOG STAAT ECHTER HAAKS OP DE GRONDWAARDEN VAN EEN DEMOCRATIE, EN VORMT ER ZELFS EEN BEDREIGING VOOR. WANT AL ONZE DEMOCRATIEËN ZIJN NET OPGEBOUWD MET DE BEDOELING TE VOORKOMEN DAT ÉÉN GROEP HAAR GROTE GELIJK ZOU KUNNEN OPLEGGEN AAN EEN ANDERE. Dat is net de ratio achter de trias politica van Montesquieu, een systeem waarbij de macht werd opgedeeld over wetgevende, uitvoerende en rechterlijke macht, die elkaar in evenwicht moesten houden. Net als reactie tegen het absolutisme, waarbij alle macht uit de soeverein kwam, verkozen de jonge democratieën een systeem van checks and balances, waarbij nooit één instituut of één groep de absolute macht in handen zou kunnen krijgen en in staat zou zijn alle minderheden weg te drukken. De hele kern van de democratische staatsordening, waar ook ter wereld, is net het tegengaan van de cultuur van het eigen grote gelijk.

IDENTITEIT
Bovendien versterkt u zo uw populariteit bij de hardliners in uw partij en daarbuiten, die vinden dat het hoog tijd is dat iemand eens zijn been stijf houdt tegen die Walen, die klaarblijkelijk veel meer dan de internationale financiële crisis verantwoordelijk zijn voor de verarming van dit land. Bovendien begrijp ik uw leedvermaak: geen vijf jaar geleden moest uw partij, wilde ze zelfs maar overleven, zich in de armen gooien van de CD&V, terwijl u er sindsdien in geslaagd bent deze partij zowat op te peuzelen. Zelf heeft ze immers haar wezenlijke identiteit van verantwoordelijke bestuurspartij overboord gegooid om een slechte kopie van uw Vlaams-radicale origineel te worden, in de redelijk paradoxale veronderstelling dat ze zo weer groter dan de N-VA zal worden. Ze vrijt u schaamteloos op, in de hoop daarmee haar lokale mandatarissen bij de gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar te kunnen redden. Dat u van die nieuwe situatie volop geniet, is niet meer dan menselijk.

ALLEEN, MENEER DE WEVER, IS DE WERELD GROTER GEWORDEN DAN DE GEMEENTERAADSVERKIEZINGEN EN UW EIGEN ELECTORALE TOEKOMST. Ook al is het bijzonder moeilijk daar afstand van te nemen, toch is zowat alles, van de Belgische staatsinrichting over een geglobaliseerde wereldorde tot een multiculturele samenleving, immens veel complexer geworden en tegelijk veel onbeheersbaarder. Het idee dat een individu greep zou kunnen hebben op zijn onmiddellijke leefomgeving, zoals vorige generaties hun dorpen of steden min of meer konden controleren, wordt steeds meer bedreigd. Groeiende internationale bemoeienis, het verschuiven van machtscentra van verkozen organen naar half verborgen beslissingscentra, desnoods in andere continenten, het leidt allemaal tot een gevoel van onbeheersbaarheid. Parallel aan die groeiende complexiteit worden de mogelijkheden om die te begrijpen, laat staan er iets aan te doen, minder en minder.

Volgens de Nederlandse essayist Bas Heijne is er eerder een culturele omslag dan een politieke aan de gang. Door een steeds verder oprukkende complexiteit en globalisering en het onvermogen daartegen iets te kunnen betekenen, wordt de behoefte om ergens bij te horen, greep te krijgen op zijn onmiddellijke leefomgeving, samen te vallen met iets wat het individu overstijgt, ook groter. Als reactie op de globalisering, in wezen een zoektocht naar het universele en het bindende, is er nu een tegenreactie: de zoektocht naar het specifieke, het onderscheidende, de identiteit. U surft dankbaar op deze nieuwe trend.

DIALOOG
Het zou kunnen verklaren waarom het nationalisme boven zijn decennialange maximumgrens van 20 procent is uitgestegen, maar evengoed waarom een term als "goed bestuur" zo'n aantrekkingskracht heeft uitgeoefend. Net omdat die het ideaal van de eigen maakbaarheid weer gestalte gaf.

(…)HET FUNDAMENTALISME VAN HET EIGEN GROTE GELIJK ONTKENT DE MOGELIJKHEID DAT ER VERSCHILLENDE GELIJKWAARDIGE GEZICHTSPUNTEN KUNNEN BESTAAN. ANDEREN ZIJN PER DEFINITIE DOM, MISLEID, NOG TE BEKEREN TOT HET ENIGE WARE GEDACHTEGOED.

DE EERSTE VOORWAARDE OM EEN GESPREK OVER DIE PARADOX MOGELIJK TE MAKEN, OM HET SIMPELWEG NOG MAAR MOGELIJK TE MAKEN DAT VERSCHILLENDE VISIES BINNEN EEN DEMOCRATIE SAMENLEVEN, IS HET GESPREK EN DE DIALOOG TE HERSTELLEN. HET VERBALE GEWELD, HET DEMONISEREN VAN DE ANDERE, HET ZWELGEN IN HET EIGEN GELIJK MOET OPNIEUW AFGEKEURD WORDEN, EN NIET LANGER GEROEMD ALS STANDVASTIGHEID.

ER MOET EN MAG OPNIEUW GEZEGD WORDEN DAT INGEHOUDENHEID EN GEMATIGDHEID JUIST TEKENEN VAN BESCHAVING ZIJN, EN GEEN UITINGEN VAN LAFHARTIGHEID OF VERRAAD.

DEMOCRATIE VERONDERSTELT MATIGING IN HET PUBLIEKE DEBAT EN VERZACHTING VAN DE POLITIEKE STRIJD. Democratie is immers het organiseren van het gebrek aan overeenstemming, van het meningsverschil. Iedereen die daar een rol in wil spelen, moet in staat en bereid zijn om zijn eigen gelijk te relativeren en zich in het standpunt van andersdenkenden te verplaatsen. HET IS IN DE MATIGING DAT ZICH DE WERKELIJKE POLITIEKE MOED SCHUILHOUDT, NIET IN HET VOLHOUDEN VAN HET EIGEN GROTE GELIJK.

Met vriendelijke groet,
Yves Desmet

Aucun commentaire: