mardi 25 janvier 2011

Euthanasie

Vanuit Nederland steekt een boeiend debat de Moerdijk over. Hoewel ook Nederland, net als ons land, over een redelijk vrije euthanasiewet beschikt, groeit er een draagvlak om een of meerdere ziekenhuizen in te richten als levenseindeklinieken. Op die manier zouden mensen die in aanmerking komen voor euthanasie maar geen gehoor vinden bij hun arts alsnog uit de nood geholpen kunnen worden. Volgens een schatting van Nederlandse onderzoekers zou zo jaarlijks een duizendtal patiënten geholpen kunnen worden bij hun zelfgekozen levenseinde. Dat is niet gering.

In een brief aan De Morgen uiten enkele experts uit eigen land de wens om de mogelijkheid te onderzoeken om ook in België een dergelijke 'euthanasiekliniek' in te richten. Hun vraag verdient minstens een eerlijk en open debat. Het gaat er de experts, voor alle duidelijkheid, niet om her en der fabriekjes neer te planten waar patiënten aan de lopende band kunnen sterven. Wel stellen ze voor om in bestaande klinieken expertisecentra in te richten, waar kan voldaan worden aan de vraag om een waardig levenseinde.

Zelfs met die nuance blijft het de vraag of de remedie niet erger is dan de kwaal. De nood aan aparte euthanasiecentra komt voort uit een onvolkomen uitvoering van de bestaande wetgeving. Nog altijd weren te veel artsen de vraag om euthanasie af uit angst voor latere juridische implicaties. De tendens van juridisering van medische betwistingen heeft die terughoudendheid alleen nog doen groeien.

Veel erger nog is dat er met name in het katholieke net ziekenhuizen zijn die de wet naast zich neerleggen. Kon eerst gedacht worden dat die attitude de laatste stuiptrekking van een uitstervend fundamentalisme is, dan lijkt dat verzet zich toch te handhaven. Het is vanuit de frustratie over zoveel koppigheid dat nu de vraag opborrelt om aparte structuren op te zetten.

De creatie van nieuwe instellingen is niet de beste oplossing als de bestaande weigeren de wet uit te voeren. Integendeel, zo dreigen die instellingen die hun eigen overtuiging boven de wet plaatsen nog gesterkt te worden in hun houding. Doorverwijzing naar de 'euthanasiekliniek' zal hen nog makkelijker ontslaan van hun eigen plichten. Beter zouden we de naleving van de bestaande wetten scrupuleuzer opvolgen en afdwingen. Het lijdt geen twijfel dat ook de pleitbezorgers van een waardig levenseinde die weg verkiezen.

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
LA MORT DOUCE, PAS LA MORT EN DOUCE
Le lundi 24 septembre 2007 dans sa maison de Vosnon (Aube), il se suicide à l'âge de 84 ans en même temps que son épouse, Dorine, atteinte d'une grave maladie]. C'est à elle qu'il avait consacré en 2006 le livre Lettre à D. Histoire d'un amour, une ode à Dorine. Le livre commence par ces mots :
« […] Tu vas avoir quatre-vingt-deux ans. Tu as rapetissé de six centimètres, tu ne pèses que quarante-cinq kilos et tu es toujours belle, gracieuse et désirable. Cela fait cinquante-huit ans que nous vivons ensemble et je t'aime plus que jamais. »
Ce passage est repris presque mot pour mot dans la dernière page, qui ajoute :
« Récemment, je suis retombé amoureux de toi une nouvelle fois et je porte de nouveau en moi un vide débordant que ne comble que ton corps serré contre le mien […] Nous aimerions chacun ne pas survivre à la mort de l'autre. Nous nous sommes souvent dit que si, par impossible, nous avions une seconde vie, nous voudrions la passer ensemble. »
Qui n’a pas lu l’inoubliable « Lettre à D » de André Gorsz aura du mal à comprendre cette mort sublime à deux.
Que le lecteur s’interroge donc en fonction de ses convictions personnelles et profondes, qu’elle soient de nature religieuse ou non, sur sa propre réponse éthique à ce problème.
On se souvient du décès par euthanasie volontaire de Hugo Claus qui déclenchera l’ire du cardinal Danneels.
Un lecteur témoigne:
“Ik was tegen euthanasie; heel duidelijk : "ik was" ! . sinds mijn echtgenote elke dag terug opnieuw keihard haar best doet om met de chronische en ondraaglijke pijn te leven, ben ik anders gaan denken. d'r is tot nog toe geen enkele dokter die haar kan helpen (we zijn het meer dan drie jaar in verschillende universitaire klinieken aan het proberen), want zij heeft blijkbaar een degeneratieve neurologische aandoening van ongekende oorsprong.
Zij kan niet meer zelfstandig in en uit bed, kan zich niet meer zelfstandig wassen en aankleden, heeft zware slikproblemen ... en zij is half in de vijftig. . Maar naar het schijnt is het zo niet direct levensbedreigend ! . En ik wil mijn vrouw eigenlijk niet kwijt - ik hou heel veel van haar - maar dit kan ik echt niet blijven aanzien ! En de dokters ? Als we het onderwerp ter sprake brengen, schrikken ze en schuiven ze het voor zich uit; d'r is niemand die op dat punt echt wil helpen.”
“Twee jaar geleden heeft mijn tante thuis euthanasie gepleegd. Het wettelijk kader was er, maar het gestuntel van het begeleidend medisch personeel tot en met de apotheker die het drankje moest bereiden was beschamend en een beschaving onwaardig. Een gespecialiseerde kliniek kan alleen maar bijdragen tot een werkelijk vredige oplossing.
“Hoeveel verdoken euthanatie's gebeuren er niet in katolieke of andere ziekenhuizen door artsen,veel meer dan je denkt maar dat noemen ze dan pijnloos sterven. Als de patient officieel om euthanatie vraagt krijgt hij het dikwijls niet, dat is ook niet juist.”

Trois lignes de fracture traversent la Belgique: laïque- catholique; gauche-droite et flamands-francophones. Le débat sur l’euthanasie se situe pratiquement à la frontière des trois.
Certes on n’est pas en retard au niveau européen, on serait plutôt à l’avant-garde, grâce aux gouvernements Verhofstadt. Il n’empêche qu’il y a encore du pain sur la planche. Je connais une admirable vieille dame nonagénaire qui n’en peut plus d’être sur terre.
Elle demande à pouvoir s’en aller, paisiblement, par choix mûrement réfléchi, pas par caprice. Elle aimerait, comme, beaucoup de ses contemporaines partir en douceur, sur la pointe des pieds. Cela lui est refusé. Pourquoi?
Bravo Claus, Bravo Gorsz, ils ont osé braver les interdits.
Puissions-nous, demain, avoir leur cran et leur détermination.
MG

Aucun commentaire: