vendredi 7 janvier 2011

Ivoren torens, tv-quizzen en financiële crisissen

Onbegrijpelijk hoe eindeloos gepraat kan worden over problemen die nauwelijks belang hebben voor de welvaart van de mensen, vindt Paul De Grauwe, professor internationale economie aan de KU Leuven. Volgens hem de schuld van N-VA.

Wat een hallucinant schouwspel. De man die als politieke onderhandelaar een nul heeft gescoord zit nu te quizzen. En hij scoort fantastisch. De man die verkozen werd om het land te hervormen (ten minste dat dachten we) zit nu met brio spelletjes te spelen terwijl de politieke crisis waarvoor hij medeverantwoordelijk is, intenser is dan ooit. Waarom? Stel de vraag aan een Nederlander en die zal zeggen dat het een Belgenmop moet zijn.

De vraag leidt tot nog grotere perplexiteit als we de aard van het dossier bekijken waarover na 208 dagen geen akkoord werd gevonden. Het gaat om relatief onbelangrijke problemen. B-H-V, een nieuwe financieringswet, regionalisering van het arbeidsmarktbeleid zullen haast geen invloed uitoefenen op de welvaart van Vlamingen, Walen en Brusselaars. In vergelijking met de andere onopgeloste problemen waarover gedurende 208 dagen door de politici die rond de onderhandelingstafel draaiden geen woord werd gerept, verdwijnen die problemen in het niet. De problemen rond vergrijzing, armoede, begrotingstekorten, buitenlandse financiële druk, nieuwe dreiging van bankencrisis die zullen onze welvaart bepalen. Niets daarover gedurende de onderhandelingen.

VIRTUELE PROBLEMEN
Het is moeilijk te begrijpen hoe eindeloos over problemen kan worden geredetwist wanneer die nauwelijks belang hebben voor de welvaart van de mensen. Zoiets lijkt het resultaat te zijn van een politieke dynamiek waarbij de politici in een eigen ivoren toren zijn terechtgekomen. In deze ivoren toren creëren ze virtuele problemen, los van de reële maatschappelijke noden. Ze worden hierbij aangemoedigd en afgedreigd door een deel van de media die in dezelfde ivoren toren is gesukkeld.

Maar zelfs in die ivoren toren slagen diezelfde politici er niet in om tot een akkoord te komen. De virtuele problemen die ze gecreëerd hebben zijn nochtans gemakkelijk op te lossen. Ik maakte deel uit van de werkgroep die de partijvoorstellen i.v.m. de financieringswet moest evalueren. Het viel mij toen op hoe dicht de verschillende voorstellen bij elkaar lagen. Een akkoord kon door mensen die tot een oplossing willen komen echt gevonden worden. Dat wordt natuurlijk door diezelfde politici ontkend, omdat ze er belang bij hebben om de virtuele problemen onopgelost te houden.

SPROOKJES
Ik kom dan terug tot mijn vraag: waarom is er geen oplossing gevonden? Er is maar één antwoord mogelijk. De N-VA wil geen oplossing omdat die partij een heel andere agenda heeft, met name de boel op te blazen. De discussies rond de financieringswet, de regionalisering van het arbeidsmarktbeleid enz. zijn voor die partij inderdaad pietluttige problemen. Het doel is en was van in het begin, en dat is nu duidelijk voor eenieder met ogen in zijn kop, de onafhankelijkheid van Vlaanderen, niet in de verre toekomst maar zo snel mogelijk. Het wordt tijd dat die partij daar open voor uitkomt, zodat de kiezer in alle klaarheid kan beslissen of hij dat ook wenst. En als er daar een meerderheid voor te vinden is dan is dat zo.

Maar aan de kiezer moet wel duidelijk gemaakt worden wat dat betekent. Het zijn sprookjes te geloven dat een onafhankelijk Vlaanderen veel meer economische welvaart zal meebrengen. Misschien een beetje. Maar niemand weet hoeveel. Voor de voorstanders van een onafhankelijk Vlaanderen is economische welvaart trouwens nooit het doel geweest. Ze zullen er voor gaan zelfs als Vlaanderen hierdoor armer wordt.

Aan de kiezer moet ook duidelijk gemaakt wordt dat het pad naar die onafhankelijkheid turbulent zal zijn. Het pad naar de onafhankelijkheid zal bezaaid zijn met financiële crisissen. Meer dan de helft van de Belgische overheidsobligaties wordt nu door buitenlandse beleggers aangehouden. Ze zullen die obligaties dumpen als ze zien hoe onze politici vechten over de manier waarop de boedel gescheiden moet worden. Want een vechtscheiding zal het zeker zijn. En die buitenlandse beleggers willen daar absoluut niet bij betrokken worden.

MILJARDEN
In de landen die door een financiële crisis worden geteisterd stijgt de rente met 3 tot 10 procent. De extra kosten voor een overheid, zoals de Belgische, die een schuld heeft van 350 miljard kunnen dan oplopen tot tientallen miljarden euro. Waar zullen de politici die niet akkoord kunnen gaan vandaag over de vraag of Brussel 100 miljoen meer of minder moet krijgen zich dan verschuilen? In een quizprogramma misschien.

"PERSONNE NE PEUT DIRE OU ON VA"
L’incertitude est maximale quant à la Belgique politique en 2011, dit Pascal Delwit. Tous les scénarios sont envisageables à ce stade. Y compris celui d’élections.
Ce ne sont pas les derniers épisodes de la crise politique belge qui aideront qui que ce soit à y voir plus clair quant à l’avenir du pays. "Personne en Belgique ne peut dire où on va", s’exclame d’ailleurs le politologue Pascal Delwit (ULB), qui a parcouru pour " La Libre " les défis spécifiques qu’il identifie pour chacun des principaux partis du paysage politique belge. Leur avenir et les stratégies qu’ils devront mettre en œuvre dépendent grandement de la suite des événements.
Retour des libéraux, y compris néerlandophones; retour aux urnes; relance des négociations à sept; constitution d’un gouvernement d’urgence susceptible de prendre les mesures qui s’imposent pour faire face aux problèmes budgétaires de l’Etat : aucune de ces pistes n’est à exclure pour l’instant. Une chose paraît néanmoins certaine, le fossé entre les deux communautés n’a nullement rétréci au cours des derniers mois. Et les tentatives, vaines jusqu’à présent, des uns et des autres pour faire exister quelque chose qui ressemble à une négociation, ou à un début de négociation, masquent de moins en moins facilement les différences entre les visions politiques qui s’expriment au Nord et au Sud du pays. Dans le même temps, les petits jeux de stratego politique n’ont en rien perdu de leur force, chacun des partis ayant une peur bleue de perdre des plumes en cas d’élections anticipées. Le monde politique n’y consentira qu’acculé dans le dernier recoin de la crise.
Et comme épée de Damoclès, le spectre des marchés financiers spéculant sur la dette de l’Etat. Bienvenue en 2011.
PETIT TOUR EN FLANDRE
En très bref , quelques difficultés auxquelles les partis flamands seront confrontés en 2011, pointées par Pascal Delwit.
Pour la N-VA : "La gestion du succès. C’est très difficile pour un parti nationaliste de faire un compromis avec les francophones, et c’est très compliqué pour la N-VA de participer au gouvernement Ça a été très dur pour la Volksunie et la N-VA est issue de l’aile la plus antiparticipationniste de la Volksunie , donc la plus radicale."
Pour le CD&V : "Comment être et avoir été ? Le parti est à 17 %, va devoir conquérir un nouvel électorat et exister dans un paysage politique flamand très fragmenté."
Pour le SP.A : "C’est compliqué d’être un parti de gauche en Flandre. La Flandre est une société très fermée qui donne l’impression de se "racrapoter" sur elle-même. Le SP.A a eu beaucoup de présidents ces dernières années et Caroline Gennez n’a pas vraiment convaincu."
Pour Groen ! : "Eviter de passer sous la barre des 5 %. Il suffirait d’un petit mouvement à la veille des élections. C’est une lourde épée de Damoclès pour un parti qui a des difficultés à savoir ce qu’il veut être."
Pour l’Open VLD : "Ce parti a fait le pari de faire chuter le gouvernement et de se ressourcer dans l’opposition. Mais le prix à payer est colossal : le parti est à 12,5 %, le score du libéralisme flamand d’il y a 50 ans. Il a été jusqu’à 24 % sous Verhofstadt en 2003 C’est une descente aux enfers. Et il n’est pas forcément facile d’être crédible dans l’opposition face à un gouvernement d’austérité. Il va falloir fermer la page de Guy Verhofstadt qu a été l’homme fort du parti pendant 30 ans."

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
SABORDER LA BELGIQUE !
“Waarom is er geen oplossing gevonden? Er is maar één antwoord mogelijk. De N-VA wil geen oplossing omdat die partij een heel andere agenda heeft, met name de boel op te blazen”
« Pourquoi l’impasse? Une seule réponse possible: la N-VA ne veut pas de solution. Elle a un autre objectif : le sabordage de la Belgique. »
Plus personne ne sait où on va mais on y va très vite.
« Et comme épée de Damoclès, le spectre des marchés financiers spéculant sur la dette de l’Etat ».
Pour le professeur Paul De Grauwe il n’y a pas l’ombre d’un doute la N-VA a un agenda précis, de moins en moins caché : saborder l’Etat fédéral.
Ils veulent l’indépendance à n’importe quel prix, quitte à appauvrir la Flandre.
« Ze zullen er voor gaan zelfs als Vlaanderen hierdoor armer wordt”

Aucun commentaire: