samedi 8 janvier 2011

Nee heb je, ja kun je krijgen

UITWEGEN UIT DE IMPASSE? ER IS ER MAAR EEN

Column Marc Reynebeau
Het lijkt wel eens anders, maar over veel alternatieven beschikt de Belgische politiek niet. Als het paard eens zal moeten drinken, denkt , moet het eerst weten waar dat kan.
(…)Theoretisch zijn daar natuurlijk wel alternatieven voor te bedenken. Lange tijd is het roemruchte Plan B daarvoor het meest genoemde geweest: het Belgische staatsverband opblazen. Het nadeel daarvan is dat het louter praktisch al slechts zeer moeizaam te realiseren valt en dat er vooral amper enig democratisch draagvlak voor bestaat.

Een ander alternatief is wat het Plan V zou kunnen heten, nieuwe verkiezingen. Toch beseffen de meeste politici dat die de verhoudingen niet wezenlijk zullen wijzigen, maar de tegenstellingen alleen op de spits kunnen drijven, waarna een compromis achteraf nog lastiger wordt. De hier en daar wel eens geopperde idee om zulke verkiezingen dan maar te zien als een referendum over het voortbestaan van België, combineert Plan B met Plan V en is dus een nog uitzinniger gedachte.

Er zijn nog meer gewaagde alternatieven denkbaar. Als een nieuwe federale regering uitblijft, zouden de regionale regeringen het vacuüm kunnen vullen door België samen te besturen in een soort feitelijke confederale constructie. Al lijkt ook daarvan niet meteen veel heil te verwachten te zijn, omdat de fundamentele meningsverschillen en tegenstellingen zo al evenmin worden opgelost. Het zou al de vraag zijn of Brussels minister-president Charles Picqué dan samen met Kris Peeters en Rudy Demotte (en ook Karl-Heinz Lambertz?) mee aan het roer mag zitten.

Of nog: een beroep doen op internationale bemiddeling of arbitrage - de Europese Unie kijkt alvast met grote zorg naar wat zich in België afspeelt. Behalve dat dit een blamage voor de nationale politiek zou betekenen, blijft een duurzame oplossing nog altijd ondenkbaar zonder een binnenlandse consensus.

Het is tenslotte niet in de eerste plaats het kader van de onderhandeling die de uitkomst ervan zal bepalen. Yves Leterme mag in 2008 dan wel hebben verklaard dat het federale overlegmodel 'zijn limieten heeft bereikt',
Zo blijft alleen Vande Lanottes conclusie over, dat het er toch eens moet van komen.

Maar dat zal dan wel het werk moeten zijn van hen die met verschillende agenda's aan tafel komen. De hardnekkigheid van de N-VA is tenslotte niet alleen het gevolg van haar radicale ideeën, maar ook van electorale berekening. Want de partij beseft best dat deze regeringsvorming - if any - misschien wel haar enige kans is om met zoveel gewicht als ze nu heeft op een compromis te wegen.

Dat verschil in agenda's toont zich ook in de links-rechts-tegenstellingen die door het communautaire conflict worden versluierd. Het zal nog nijpender worden zodra de rechtse Vlaams-nationalisten het met de linkse socialisten eens moeten worden over de miljarden die de overheden straks moeten besparen.

Maar onder meer met de CD&V-kritiek over het 'volwaardige gewest' dat Brussel zou worden, komt een nog groter obstakel aan het licht: deze zo al slecht voorbereide onderhandelingen worden gevoerd zonder blauwdrukken, zonder duidelijke doelstellingen over de toekomstige staatsstructuur. Zolang onenigheid bestaat over waar de drenkplaats ligt, kan het paard niet beginnen te drinken.

Wie? Marc Reynebeau, redacteur van deze krant. Wat? Nu de regeringsvorming op een politieke crisis is uitgelopen, wordt het aantrekkelijk om te zoeken naar alternatieven. Waarom? Elk alternatief blijft onwerkzaam zonder een voorafgaand compromis.

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
COMMENT FAIRE BOIRE LE CHEVAL QUI N’A PAS SOIF?
“Zolang onenigheid bestaat over waar de drenkplaats ligt, kan het paard niet beginnen te drinken.”

Ce qu’en disent les lecteurs flamands:
“Ik denk ook dat het beter zou zijn voor Vlaanderen en Wallonië, indien het IMF hier eens wat aanbevelingen zou kunnen geven, na 'het bekijken van de boeken'. Met PS-sp.a en groenen gaan er nooit de broodnodige besparingen komen, gaat België nooit meegaan met de Duitse locomotief. Alleen al voor de toekomst van mijn kinderen wil ik dit.”
“D'er is nog een andere oplossing: laat een externe partij (IMF) de boeken eens nakijken en aangeven wat er moet gebeuren. In feite hebben ze dat al gedaan: reponsabilisering, stoppen met geld uit te strooien, besparen. Is dat nu net wat de Franstaligen niet willen. Overal ter wereld bespaart men, moeten de boeken in evenwicht gebracht worden door verantwoord (financieel) gedrag, behalve in 1 regio. Intern zullen we het daarover nooit eens worden. Dus moet het extern gebeuren.”

Aucun commentaire: