jeudi 6 janvier 2011

Objectif : le chaos, à nouveau ?

Par Béatrice Delvaux

L'objet des réticences fondamentales du CD&V, l'empêchant de s'asseoir à la table de négociation, n'est plus BHV, la loi de financement, les transferts de compétences. Non, désormais, c'est : Bruxelles. La réforme aurait le tort de donner trop « l'impression que Bruxelles pourrait être considérée comme une troisième région à part entière ». Alors, là, oui, vraiment, cela demande une clarification de fond. Aujourd'hui, après six mois de négociation, le CD&V ne veut soudain plus d'un Bruxelles bilingue, troisième région autonome du pays. Il faut l'acter alors. Et il sera clair, quoi qu'on nous dise depuis des mois, que l'objectif final de la N-VA mais aussi du CD&V c'est le sens même de ce pays, la manière intrinsèque dont il est composé. Et on passera de la « négociation de cons » à la négociation de fond.

La Flandre voulait une grande réforme de l'Etat, elle l'a : c'est Luc Van der Kelen, éditorialiste flamand, qui l'écrivait hier. Les francophones ont fait de très grandes concessions : c'est Wouter Van Besien, président de parti flamand, qui le disait hier. Rappelons qu'on ne demandait pas aux sept partis de conclure, mais de se remettre à table pour négocier, amender, moduler le texte proposé. Ne pas dire oui à ce stade, avec ce qui est sur la table, est tout simplement, excusez le terme, minable. Et gravement irresponsable.

(…)Wanneer deze tekst onaanvaardbaar is, zelfs maar als vertrekbasis voor communautaire onderhandelingen, dan is het nu aan CD&V om zijn verantwoordelijkheid te nemen en aan Kris Peeters en Yves Leterme om een tekst te produceren die volgens hen wel aanvaardbaar is en ervoor te zorgen dat ze daar ook de franstaligen kunnen van overtuigen. Iets zegt ons dat zulks onmogelijk zal zijn.

Ook al hebben verschillende internationale instellingen al gewaarschuwd dat het stilaan welletjes is geweest, en ook al lopen de speculanten zich stilaan warm, toch willen sommigen blijkbaar het risico lopen op een totale blokkering van de instellingen en een bestuurlijke chaos. Dat gebrek aan de meest elementaire bereidheid tot compromis maakt de situatie niet alleen redelijk hopeloos, maar ook bijzonder ernstig. (Yves Desmet)

(…) Het ‘neen' van CD&V komt er door de onderlinge rivaliteit aan de top en vanwege de gekwetste trots van een partij, die vroeger de nummer één was en nu moest incasseren dat er geen spoor te bekennen was van een aantal van haar eisen. De nieuwe voorzitter van 98 procent van de stemmen moest zich bovendien laten gelden. (…)
Na 207 dagen wordt de welvaart van de mensen weer eens op het spel gezet door strategospelers die verblind zijn door hun persoonlijk belang of dat van hun vereniging. Arm land, arm Vlaanderen. (…)Men kan er niet lang meer naast kijken, dat de zeven partijen al sinds begin september niet meer samen rond één tafel hebben gezeten en dat nu ook nog niet willen. (…)Er zit maar één zaak op: wachten tot de financiële markten België eens serieus aanpakken. Het gehuil zal dan niet van de lucht zijn, maar een mens begint er zowaar naar te verlangen. (Het Laatste Nieuws)
Hoe moet het nu verder? Niemand die het echt weet. Alle betrokken politici weten dat het einde van België op korte termijn een holle slogan is, een avontuur dat de welvaart van alle Belgen op het spel zet. Alle betrokken politici geven toe dat je België dus – minstens nog een tijdje – zal moeten besturen. Alleen ontbreekt het hen blijkbaar aan de moed om dat ook echt te doen. Het ontbreekt hen aan de moed om te knokken voor een compromis, waarvan niemand dolgelukkig wordt, maar dat hen wel in staat stelt een antwoord te geven op de vraag van de kiezers om de problemen in dit land eindelijk aan te pakken. En dat is zonder meer wraakroepend.( Het Nieuwsblasd)

SCENARIO 2007 DREIGT WEER

Het ziet er dus echt niet goed uit: 207 dagen na de verkiezingen is er nog geen spoor van een consensus over een kader voor de staatshervorming waarmee iedereen kan leven en waaraan enkel nog punten en komma's en cijfers na de komma gewijzigd moeten worden.

(…) Na 207 dagen zijn de grenzen van het model weer bereikt.
Ook de grenzen van het geduld van de kiezers.

Misschien moet sluwe vos Vande Lanotte toch maar pogen zijn tekst te amenderen. Of wil Elio Di Rupo intussen toch opstaan en pogen iets voor te stellen waarvoor aan Vlaamse zijde wel een meerderheid te vinden is? (Guy Tegenbos De Standaard)

Avant même de connaître le sort définitif réservé à la note du conciliateur, il serait peut-être bon de rappeler à messieurs Beke et De Wever que leur surenchère n’est pas acceptable. La note Vande Lanotte a mis sur la table tous les éléments nécessaires à la négociation d’une importante réforme de l’Etat. Elle fixe un cadre, un périmètre, qu’il convient de respecter sans pinailler. Et, dans ce périmètre, chaque négociateur devrait agir avec sincérité. Pour l’heure, N-VA et CD&V font exactement l’inverse : ils chipotent et divisent.
(La Libre)

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
LA FASCINATION DU CHAOS
La Belgique, on le sait, n’est pas une démoctratie mais une particratie qui n’en fait qu’à sa tête. Le président du VLD Alexandre De Croo, un débutant en politique, a pris une reponsabilité majeure en provoquant des élections prématurées. En torpillant la note Vande Lanotte, son jeune collègue Beke, aussi inexpérimenté que De Croo fils, se montre tout aussi irresponsable. L’un comme l’autre sont obsédés par l’angoisse de ne pas apparaître assez flamingants face au croquemitaine De Wever.
Un lecteur du Standaard commente avec lucidité : “Het wordt tijd dat Albert II zich een keer koning van alle Belgen toont en een franstalige toppolitieker de wei instuurt. Opdracht: een compromis uittekenen. En MET CIJFERS erbij! Als ze menen dat die hervormingen allemaal niet nodig zijn, ok prima maar dan wil ik wel weten hoe zij denken de pensioenen, de sociale zekerheid en de in Vl nakende vergrijzing te blijven betalen en daarenboven nog eens 20 miljard te besparen en de overheidsschuld af te bouwen... Tijd voor een blanco blad: laat ons samen doen wat we nog samen willen doen en de rest doet ieder apart.”
Nous pensons également qu’il est grand temps, si on veut éviter des élections et le chaos dont personne ne veut, que le roi désigne une personnalité francophone de poids capable de poser lucidement aux Flamands et aux francophones la question “que voulons-nous encore faire ensemble et que proposons nous de faire chacun de son côté »
Dans le contexte actuel, seul Louis Michel, avec tous ses défauts mais son énorme capital d’expérience fait le poids pour cette mission de la dernière chance.
MG

Aucun commentaire: