lundi 24 janvier 2011

‘Rien ne va plus' als uiting van politiek realisme

Ooit heb ik geloofd in een snelle afloop. De uitslag sloot elke discussie uit: de N-VA en de PS werden de as van een nieuwe regering. Die onontkoombare conclusie, samen met het feit dat N-VA-voorzitter Bart De Wever zijn PS-collega Elio Di Rupo de Zestien aanbood, kon louterend werken in het verzoenen van het onverzoenbare.

Dat optimisme vervelde tot een diep pessimisme. De blokkering lijkt totaal, de helden zijn vermoeid. Ook de journalistiek, de stoottroepen van de historiografie, vraagt zich wanhopig af of er nog een frisse invalshoek rest. Luc Huyses pleidooi in diverse media voor terughoudendheid klinkt daarom even verleidelijk als heilloos. In een wereld van Twitter en smartphones zet niemand de tijd stil. Een moordende concurrentieslag, die nog voor affluiten eindverslagen eist, jaagt iedereen op.

Dat journalistieke opbod ligt volgens Huyse aan de basis van het woekerende rien ne va plus-sfeertje.
(…)We vergelijken appelen met citroenen.
‘Fatalisme leidt tot het verkwanselen van mogelijkheden', wijst hij ons terecht.

De politieke grammatica die ooit de syntaxis bepaalde voor elk akkoord, bestaat niet meer. Het compromis komt niet langer elke partij ten goede. Het pacificatiemodel rijmde op economische groei. Geld bezwoer sociaaleconomische, levensbeschouwelijke en communautaire twisten. Dat geld is op.

De N-VA-overwinning verstoorde het machtsevenwicht. Niet voor niets ergert Elio Di Rupo zich blauw aan CD&V. Die partij koppelde haar wagonnetje aan de N-VA-locomotief en dat veroorzaakt een communautair opbod. Vol nostalgie denkt de PS aan de tijd dat met de christendemocraten nog deals waren te sluiten. ‘Een terugkeer naar de sereniteit bij CD&V zou de N-VA tot kalmte aanmanen', hoopt hij. Maar die N-VA is nog niet rijp voor wat de Franstaligen une choix cornélien noemen: een toekomst als rechtse volkspartij of als louter een separatistische zweeppartij.
(..) België lijkt een dubbeldemocratie, met een koning en twee verschillende publieke opinies. Een gemeenschappelijk project ontbreekt. De Franstaligen willen meer bevoegdheden, maar geen financiële verantwoordelijkheid (verarming!). De Vlamingen willen zo veel mogelijk van alles. Een vastomlijnd plan voor de toekomst van de federatie is spoorloos. Aan de onderhandelingstafel spreekt iedereen Frans, maar elk spreekt een andere taal. Genadeloos vergroten de media dit uit.
De meningsverschillen tussen noord en zuid blokkeerden de jongste jaren elk efficiënt bestuur waardoor enkel het impotente concept van rustige vastheid overbleef.
De typische links-rechtstegenstelling (Vlaanderen stemt rechts, Wallonië valt voor links) verklaart dit slechts gedeeltelijk. HET GAAT ECHT OM EEN MENTALITEITSVERSCHIL. Dat hoeft niet erg te zijn, op voorwaarde dat het niet wordt ontkend. De beroemde socioloog Muc Huyse onderschat de behoefte aan regionaal maatwerk om problemen op te lossen. Volgens The Economist wordt subsidiariteit een van de belangrijkste Europese trends voor dit jaar. Verantwoordelijkheid moet van de centrale overheid weg: verhuizen naar lokale instellingen. Geldgebrek laat geen andere optie toe.
Het communautaire thema, en dat ziet De Standaard elke dag op het discussieforum van Online, maakt heel veel emotie los.
(Bart Brinckman)

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
CYBERMANIFESTATION : « RIEN NE VA PLUS »ONT CLAMÉ 38 000 BELGES DANS BRUXELLES
380.000 visiteurs au salon de l'Auto (en dix jours) et 354.000 passages sur DiverCity (en trois ans) mais à peine plus que 38.000 marcheurs dans les rues de Bruxelles pour protester contre l’absence de gouvernement : autant qu’au salon de l’automobile en un dimanche ! C’est trop peu mais beaucoup plus que n’en espéraient les organisateurs, cinq clampins délurés, dont un «fils de», qui ont su surfer habilement sur internet et clamer fièrement en fin de manifestation : «yes we can and they cannot» ! Sursaut citoyen, façon Facebook, en faveur du politique ou expression de l’antipolitisme ? Les deux sans doute, marchant côte à côte sous les drapeaux aux trois couleurs belges et les calicots les plus divers «Diviser ? Pas en notre nom», «Stop au cirque politique , « Nos impôts : oui pour nos routes, non pour ces politiques », «Elio, Bart, trop is te veel», ou plus simplement « La barbe ! » pouvait-on lire sur de nombreuses affiches. Un petit groupe entonne un timide «vie van boma» tandis qu’un loin un trompettiste joue la brabançonne que relaye un quatuor de sexagénaires chevrotants blanchis sous le harnais belgicain. Et voilà que monte, par vagues successives une vibrante clameur, « shame », qui électrise la marée humaine, ondoie comme une déferlante et envahit la rue de la loi. Du monde, beaucoup de monde et du beau monde. Des chiens, des parapluies tricolores, de nombreux drapeaux belges et pas un lion noir sur fond jaune. Pas un seul marcheur immigré ou presque mais les PTB sont là et assez symboliquement quelques syndicalistes en rouge, vert et bleu. N’oublions pas le père du chat faisant sa petite réclame, au passage, et le mini commando d’un TAK qui reprend du service face aux caméras. D’abord, il faut saluer une initiative jeune ; une re-politisation de la jeunesse qui est de bon augure. Un sursaut citoyen hardi, franchement salutaire.
Saluer aussi, et surtout, toutes celles et tous ceux qui ont clamé 38.000 fois, ou plus encore, Shame. Mais honte de quoi ? « D’habiter un pays dont les responsables déploient des trésors d’énergie pour que vivent en paix deux communautés aux aspirations totalement divergentes ? » se demande La Libre et de répondre : « L’échec des négociations, disent les organisateurs, est un déni de démocratie. Non. C’est la paralysie des négociations par un parti radical qui en est un. »
Et pour qui en était, ce fut un grand moment au sein d’une foule bon enfant « qui s'élance et qui danse, qui nous traîne, nous entraîne », nous faisant presque oublier que :
La Belgique est une société bloquée. Qu’il n’y a plus un seul politicien belge ; seulement des élus régionaux inféodés à leurs électeurs flamands et wallons.
Que rien ne va plus, parce qu’ils sont incapables de faire la moindre concession : qui concède, cède et perd la face, surtout les prochaines élections.
Depuis trois ans, chacun campe sur ses positions, creusant sa tranchée comme les poilus de quatorze quand le front s’immobilisa et que les troupes d’assaut se transformèrent en compagnies de terrassiers. Statu quo exactement comme pendant cette drôle de guerre qui 25 ans plus tard paralysa les belligérants.
Guerre des tranchées, ligne Maginot, stratégie de rupture. Comme le fit remarquer Pierre Mertens avec panache au KVS vendredi soir, on ressort tout le vocabulaire des polémologues pour nous expliquer qu’entre le nord et le sud du pays les hostilités ont commencé.
Nonobstant les coups de buttoir et les grandes manœuvres de l’establishment (les employeurs et les syndicats), les offensives de la presse, la mobilisation citoyenne de la société civile et la grandiose initiative du monde artistique et culturel au KVS, rien ne semble vouloir bouger.
A défaut de compromis, la Belgique éclatera, inexorablement. Autant du fait d’une dette publique, qui ne cesse de gonfler, que de celui du vieillissement des Belges (à l’exception des Bruxellois)
Non il ne sera pas possible de négocier une solution miracle telle que personne ne s’appauvrira.
Décidément, rien ne va plus, en effet quand le peuple manifeste, non pas contre son gouvernement mais au contraire en sa faveur, pour qu’enfin il soi constitué.

« IMPATIENTONS NOUS» ET, SURTOUT INDIGNONS NOUS !
«La solidarité nous grandit. Plus que jamais, elle est en question ! » C’est par ces mots et une belle harangue au public que Jan Goossens a ouvert au nom des 40 artistes flamands et wallons présents, (il y avait aussi quelques Bruxellois bilingues) la grande soirée de protestation contre les excès nationalistes de la politique flamande à qui un Arno titubant à montré index et postérieur.
'La solidarité grandit une culture ont proclamé en cœur 40 artistes au KVS, ce bastion de la culture flamande vendredi.
En décembre, l’association Culture et Démocratie lançait son appel contre le nationalisme à l’adresse des artistes et intellectuels francophones.

On a chanté au KVS dans les deux langues « le privilège d’être bâtard » : francophones et flamands en pagaille, arrière garde romantique et avant-garde décoiffante enmêlés. Une large portion du monde culturel était là : Arno, Wil Ferry, Lain Platel, Tom Lanoye, Amélie Nothomb, Jaco Vandermael et beaucoup d’autres.
En somme rien de tel qu’une poignée de gamins et un quarteron d’artistes pour sortir le Belge de sa torpeur et dire à ses représentants que maintenant cela suffit.
MG

'GESLAAGD WAAR POLITICI GEFAALD HEBBEN'
Volgens de vijf jongeren die opriepen tot de SHAME-betoging, zijn zij geslaagd waar de Belgische politici de voorbije maanden gefaald hebben, namelijk Belgen verenigen in een geest van vertrouwen en solidariteit.

Dat zeiden de vijf zondagnamiddag na afloop van de betoging, die 34.000 deelnemers trok. De vijf hopen dat de betoging het begin is van een grotere protestbeweging, en dat hun protest nu ernstig wordt genomen.

'Het is een schande dat in het hart van Europa de politici er niet meer in slagen zichzelf te overstijgen', spraken de vijf de massa betogers toe. 'Wij zijn er wel in geslaagd mensen samen te brengen over de politieke, sociale en culturele grenzen heen.'

'Wij hebben alleszins bewezen dat de wil tot samenleven er wél nog is. Laat deze betoging het begin zijn van het protest, en niet het einde.'

De massa beantwoordde hun oproep met een welgemeend 'Yes, we can!'.
Na afloop van de betoging twitterde Felix De Clerck, een van de organisatoren: 'If this was a test for the facebook-generation: we aced it!' ('Als dit een test was voor de facebook-generatie: we zijn er schitterend in geslaagd').

CNN VINDT BELGEN SUPERCOOL
De Amerikaanse nieuwszender CNN plaatst Belgen op de elfde plaats in een eigenzinnig lijstje met hippe nationaliteiten.
Die eer danken we aan onze gave om chocolade, bier en vinkensteken tot kunstvorm te verheffen. Ook prijst CNN onze gave om het hoofd koel te houden in tijden van politieke crisis.
‘Ieder ander land was al lang in totale anarchie vervallen, maar de Belgen gaan er met een heerlijke nonchalance mee om', meent de nieuwszender. Als icoon voor de coolness

Aucun commentaire: