jeudi 27 janvier 2011

'This country was founded on compromise'

Yves Desmet liep achter een quote van president Obama. Desmet, politiek commentator bij De Morgen, betoogde zondag tegen het onvermogen van een politieke generatie om het eigenbelang te overstijgen.
Eén opmerkelijk effect heeft de betoging van zondag alvast gehad: voor het eerst in zijn leven geloofde Bart De Wever onmiddellijk een bericht dat in Le Soir stond. Volgens die krant waren de betogers voor 80 procent Franstalig en slechts voor 20 procent Vlaams, dus daar hoefde volgens de N-VA-voorzitter niet al te veel rekening mee gehouden worden. Volgens de exacte cijfers van Le Soir waren er 23 procent Vlamingen, 45 procent Brusselaars en 32 procent Walen, wat dus meteen iets zegt over het beeld van Brussel dat bij de N-VA leeft. Maar dit geheel terzijde.

(…) Best wel leuk en sympathiek van die studenten, daar niet van, waar ging deze betoging nu eigenlijk over?
Was dit geen "duaal signaal" dat werd uitgezonden? Begrepen ze wel hoe moeilijk het politiek nu wel niet ligt, en dat je zoiets niet met een vingerknip opgelost krijgt? Je zou je haast gaan schamen mee te lopen, want getuigde je daarmee niet van een hemeltergende naïviteit en grote onwetendheid over wat politiek écht belangrijk is? Het is haast niet te geloven dat zoveel volk toch nog kwam opdagen.

Het was een heel divers zootje dat zondag meeliep. Wat oude Belgicisten pur sang, met zelfs wat aandoenlijke oud-strijders ertussen, maar dat was een kleine minderheid. Verder iets meer jong dan oud, de meesten feestelijk geen gevolg gevend aan de vraag van de organisatoren om zich in het wit te kleden, een paar bordjes tegen De Wever, een paar tegen Di Rupo, maar overweldigend politiek neutraal. De meest voorkomende leuzen en spandoeken waren er met humor, de draak stekend met ons komend wereldrecord formatieonderhandelingen en alle betrokkenen, veel verwijzingen naar het absolute surrealisme van de steriele houdgreep waarin dit land zichzelf houdt. Zelf ben ik gaan lopen achter een jonge kerel met een spandoek waarop stond 'This country was founded on compromise', een quote van president Obama na de politieke aanslag in Tucson.

Want geen idee wat de motieven van de anderen waren, maar daarom liep ik mee. Ik ben het eigen stoere gelijk beu, het onvermogen empathie op te brengen voor de tegenpartij, de interne oorlogslogica waarbij onveranderlijk de stellingen van de anderen als provocatie en de eigen voorstellen als de redelijkheid zelve worden afgeschilderd. Ik ben het beu dat deze infernale dynamiek net het omgekeerde oplevert van wat ze belooft: geen bestuur in plaats van een bestuur, laat staan een goed bestuur. Omdat ik de absolute zekerheden en de simplistische verklaringsmodellen die de plaats hebben ingenomen van rede en complexiteit haast niet meer kan horen. Omdat ik niet geloof in een bipolair denkmodel: wij tegen zij, goed versus kwaad. Omdat ik blijf geloven in het aloude pacificatiemodel, waarbij uit een redelijke afweging van ieders belangen en verzuchtingen via dialoog een consensus kan worden opgebouwd. Omdat ik niet geloof in het model waarin een grote minderheid de verwezenlijking van de eigen verzuchtingen alleen nog ten koste van de anderen kan verwezenlijken, waarin het eigen deelbelang systematisch wordt voorgesteld als het universele en enig goede gedachtegoed, waarin alleen de eigen groep redelijk en verstandig is, en de anderen dus irrationeel en vijandig zijn. Omdat het verdwijnen van redelijkheid en bereidheid tot dialoog haaks staat op de grondwaarden van een democratie, en er zelfs een bedreiging voor vormt.

VERSCHILLEN OVERBRUGGEN
Ik liep mee omdat politici die een grote verantwoordelijkheid hebben gekregen van de kiezer, die niet opnemen, en nu al maandenlang bezig zijn met steriel opbod langs beide zijden van de taalgrens. Omdat ze meer begaan zijn met perceptie, electorale afwegingen, zwarte pieten doorspelen dan met een poging om de verschillen te overbruggen. Omdat het compromis, waar iedereen zo graag lippendienst aan bewijst, zeker niet zal bereikt worden wanneer men al sinds september vorig jaar zelfs weigert om nog eens met alle betrokkenen samen aan tafel te gaan zitten.

Ik kan me vergissen, maar dat gevoel deelde de overgrote meerderheid van de deelnemers, wat voor het overige ook hun politieke of communautaire overtuiging moge geweest zijn. Het was geen schreeuw voor het status quo, maar voor evolutie: net voor het doorbreken van de bestuurlijke impasse waar dit land de facto al sinds 2007 mee kampt. Niet tegen of voor één of andere politicus, Waals noch Vlaams, maar tegen het onvermogen van een politieke generatie om het eigenbelang te overstijgen.

Groepsdenken
Maar dat is dus volgens velen een diffuus signaal. Eigenaardig is dat: alleen wanneer men met volkomen gelijkgestemden meestapt achter een eisenbundel van het eigen grote gelijk, heeft men een echte boodschap, want dan past men in de logica van het groepsdenken. Wanneer een groep mensen samenkomt die inhoudelijk weinig met elkaar te maken hebben, maar die de wens uitdrukt dat ondanks deze verscheidenheid er toch een bestuur komt dat rekening houdt met al die diversiteit, zijn dat naïevelingen. Ooit was dat nochtans de definitie zelve van democratie.

Dat je daarvoor met een simpel Facebookoproepje op minder dan een paar weken tijd en in volle examentijd zoveel volk bijeen krijgt zou toch een beetje het cynisme bij Wetstraatbewoners en hun volgers mogen temperen. Maar of het dat ook zal doen, betwijfel ik ten stelligste na de eerste reacties gehoord te hebben.

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
« EIGEN BELANG EERST »
Combien il est rassurant pour un Bruxellois bilingue de lire ce qui précède dans de Morgen, notre journal préféré, sous la signature de son rédac chef. Tant que paraîtra De Morgen, il n’y a aucune raison de désespérer de la Flandre, nonobstant les 700.OOO voix de préférence de Bart de Wever (« Als ik BDW op TV zie dan zie ik zo de grijns van minachting op zijn gezicht. Grijns van misplaatste superioriteit en gebrek aan respekt ») Les post qui suivent confirmeront, je l’espère, ce point de vue.

« 200% achter YD. Als Franstalige heb ik lang geleden 1 jaar op een Vlaams atheneum doorgebracht om aan de universiteit Germaanse filologie te kunnen volgen. Op beide scholen heb ik Vlaamse vriend(inn)en leren kennen, in alle betekenissen van het woord. Dus voel ik me Belg, zonder daarom met de 3-kleur of om 't even welke vlag op straat te gaan. Belg, niet nationalistisch. Burger van m'n straat, van W-B, België, Europa en de wereld. Tolerantie,compromis zijn de enige mogelijke slogans. Bedankt YD »

« Prachtige analyse van Yves De Smet. Spijtig dat de Vlamingen de realiteit niet voor ogen zien. De vlaamse economie is er eentje met overschot. BRAVO. Maar hebben de vlaamse burgers al gedacht hoeveel gesnoeid wordt in promotie van onderwijs, cultuur, wetenschap en ga zo maar verder. Maar met de N-VA krijgen we wel meer ministers in VL. Wie gaat die betalen? Als ik BDW op TV zie dan zie ik zo de grijns van minachting op zijn gezicht. Grijns van misplaatste superioriteit en gebrek aan respekt; »
« In de weekendbijlage van deze krant stond dit weekend een interessant interview met radiomaker Jean-Pierre Rondas. Het is een echte aanrader. Heel terecht merkt hij het volgende op : 'Politiek is meningsverschil, compromissen zijn een dekmantel voor een machtsstrijd die hoe dan ook in de een of andere richting is gekanteld.' Zowel het Belgisch communataire als het Palestijns-Israëlisch conflict zijn hier een mooi voorbeeld van. Punt is dat het kantelen niet steeds in dezelfde richting moet gaan. »

« N-VA aanhangers, YDS en De Morgen hebben zowel kritiek aan Di Rupo, De Wever, De Croo en alle anderen. Als jullie konstante lofzangen aan het adres van BDW willen lezen, koop dan GVA of BVL. . Dagelijkse lof voor de N-VA verzekerd. »
MG

Aucun commentaire: