jeudi 17 février 2011

« La N-VA détruit l'image de Bruxelles »


Els Ampe, députée bruxelloise Open VLD, plonge dans la mêlée du débat communautaire actuel. Avec un regard critique sur les nationalistes, même si, oui, il faut gérer Bruxelles autrement.
VOUS AVIEZ EU DES MOTS TRES DURS A L'ENCONTRE DU PRESIDENT DU PARLEMENT FLAMAND, JAN PEUMANS (N-VA), LE 11 JUILLET DERNIER : « VOUS SALISSEZ LA REPUTATION DES FLAMANDS AVEC VOTRE NATIONALISME. » VOUS MAINTENEZ ?
La N-VA peut penser ce qu'elle veut, je n'ai aucun problème avec ça. Mais là, Jan Peumans parlait en tant que président du parlement et j'estimais qu'il abusait de la fête flamande pour faire connaître le message nationaliste de la N-VA. Au nom de tout le Parlement. Et je trouvais aussi ce discours très agressif parce qu'il niait consciemment Bruxelles, en n'évoquant que les deux Communautés, la Flandre et la Wallonie. Il signifiait clairement que Bruxelles devait être cogérée par celles-ci. Et cela fait longtemps que son parti tente de détruire la réputation de Bruxelles pour convaincre l'opinion publique que d'autres doivent gérer la Région.
CETTE QUESTION EST AU CŒUR DES NEGOCIATIONS ACTUELLES.
En effet, oui… Même si là, en ce moment, je ne suis pas au courant de tout.
MAIS CETTE REMISE EN QUESTION DU STATUT DE BRUXELLES EST PORTEE PAR TOUS LES PARTIS FLAMANDS…
Il faut nuancer. La N-VA refuse de signer un chèque en blanc pour Bruxelles, mais trouve en réalité que la Région va recevoir trop d'argent. Ils ne veulent pas donner davantage d'argent à Bruxelles. Les autres partis flamands veulent ce refinancement, mais ils réclament eux aussi, c'est vrai, une responsabilisation financière des Régions et des Communautés. Mais ce déni de Bruxelles ne vit pas dans les autres partis.
DONC, QUAND DE WEVER DIT QU'IL NE FAUT PAS DONNER UN « CHEQUE EN BLANC » A BRUXELLES, VOUS ETES D'ACCORD ?
Oui, en soi, c'est logique. De même que le fait de lier l'octroi de ces 500 millions d'euros à Bruxelles avec la discussion sur la réforme du financement. C'est logique, oui. Cet argent doit bien venir de quelque part au moment où l'on doit économiser 25 milliards au niveau belge. Il faut assainir. Mais pour De Wever, l'octroi de cet argent est un compromis alors que pour nous, c'est absolument indispensable.
BRUXELLES EST-ELLE UNE VRAIE REGION ? CERTAINS NE LE PENSENT PAS…
L'idée de la N-VA , qui vient de son idéologue le professeur Maddens, c'est la cogestion de Bruxelles par la Flandre et la Wallonie. Ils ne veulent plus de la Région bruxelloise, depuis longtemps. Et ils veulent supprimer les dix-neuf communes pour en faire une ville qui se trouve en Flandre.
CE N'EST PAS VOTRE VISION ?
Mais non. C'est un discours émotionnel, romantique. La N-VA est contre Bruxelles parce que c'est Bruxelles ! les francophones, eux aussi, s'accrochent de façon émotionnelle à certains tabous, comme par exemple la solidarité. Soyons rationnels en songeant à la meilleure façon d'organiser cet Etat, avec des compétences homogènes.
UN MOMENT CRUCIAL POUR BRUXELLES ?
Absolument. Ce ne serait pas une bonne chose que la Flandre et la Wallonie décident pour la ville. Depuis Anvers et Namur… mais cela n'a pas de sens !
EN FLANDRE, IL Y A UNE VOLONTE DE DECRIRE BRUXELLES COMME UNE VILLE SALE, MAL GEREE, OU REGNE L'INSECURITE.
Oui, c'est vrai. Mais à mes yeux, le vrai problème, c'est la ville de Bruxelles. Elle est plus grande que toutes les autres communes. Mobilité, propreté, criminalité… : il y a davantage de problèmes là que dans les autres communes. Et les Flamands qui arrivent à Bruxelles ne sont confrontés qu'au centre-ville. C'est là que l'on doit trouver des solutions. Et ils entendent le bourgmestre de la ville dire à la VRT que ce ne sont que des faits divers après une fusillade… Cela fait un effet désastreux en Flandre. En outre, cela nourrit le discours de la N-VA ! Les francophones doivent comprendre que l'on gère différemment la capitale.
POURRIEZ-VOUS TRAVAILLER AVEC LA N-VA ?
Oui, pourquoi pas ? C'est le premier parti de Flandre. En refusant de collaborer avec lui, vous nieriez des principes démocratiques élémentaires. Cela dit, l'Open VLD n'est pas demandeur de rentrer dans une majorité après ses mauvais résultats électoraux. Mais c'est normal que les autres partis tentent de trouver une solution avec ce parti. Nous espérons qu'ils la trouvent pour passer à d'autres enjeux fondamentaux.
Propos recueillis par OLIVIER MOUTON

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
LA PAILLE ET LA POUTRE
Voici l’accolade historique (entre le président de la N-VA et l’ex président du Vlaams Belang) QUI FIT VOLER EN ECLAT LE CORDON SANITAIRE ET MENACE L’AVENIR DE LA DEMOCRATIE EN FLANDRE.
Le travail de sape de la Propaganda Abteilung des nationalistes de Flandre commence à sérieusement importuner les Bruxellois, et pas seulement les Bruxellois. Ceux-ci comprennent mal qu’on les critique constamment (mauvaise gouvernance urbaine, médiocre politique de l’emploi, gestion calamiteuse des écoles en Com. Fr., infecte politique de la mobilité, banalisation de l’insécurité…) tout cela dans le sombre dessein de vouloir mettre la Région Bruxelles-Capitale sous double tutelle.
Mais attention que l’on ternisse l’image des nationalistes flamingants ( par exemple, en braquant, comme le fit la rtb, un projecteur critique sur les funérailles instrumentalisées politiquement par Onze Lieve Vrouw van Vlaanderen, égérie de la droite musclée et ancienne star du Vlaams Belang ) et c’est l’indignation générale au Nord du pays. L’honorable député Vander Taelen et même le très modéré et toujours nuancé Guido Fonteyne partagent le courroux des nationalistes contre les activistes de la RTBF et du journal Le Soir. A notre totale stupéfaction, il parle dans son article du Standaard “van een alom geachte, politica” avant de charger contre de « extreme Brusselse francofonie, zoals die zich bij voorkeur uitdrukt via Le Soir en nu - op een schandalige wijze - via de RTBF, die zelfs geen doden respecteert, noch de vlag op hun kist. De ware doodgravers van België zijn zij. ». Et de préciser avec rage: « De storende factoren in dit land zijn het FDF bij de MR en in het medialandschap de RTBF en Le Soir. »
C’est faire peu de cas des attaques systématiquement répétées du Standaard contre Bruxelles et sa gestion visant à affaiblir son statut de ville région, rejoignant ainsi les thèses du professeur Maddens, mentor de De Wever, très soucieux de mettre Bruxelles sous tutelle communautaire (flamande et wallonne). C’est ignorer sciemment les efforts répétés de Béatrice Delvaux, rédactrice en chef et éditorialiste du Soir, au demeurant bonne bilingue, de jeter des ponts éditoriaux entre Le Soir et De Morgen et d’éclairer les lecteurs de son journal sur le point de vue flamand et la vie culturelle en collaboration avec le KVS, qui en principe est le temple de la culture flamande dans la capitale.
En somme c’est la paille médiatique qui cache la poutre antidémocratique. Quelle poutre ? En vérité, il faut le dire haut et clair : l’accolade entre le président de la N-VA et l’ex président van Ecke du Vlaams Belang, aux funérailles de Marie Rose Morel, épouse défunte de ce dernier a fait voler en éclat le cordon sanitaire tissé autour du Vlaams Belang. Jean Pierre Rondas ne s’y est pas trompé ! Cet intellectuel flamand de la Nieuwe Vlaamse élite, aussi proche de De Wever que le journaliste Sigfried Brack, et animateur d’une célèbre émission radiophonique philosophique portant son nom salue en effet la fin du cordon dans un article intitulé de façon provocante « Seigneur pardonnez nous le cordon sanitaire » qui fera date dans l’histoire de ce pays. En effet cette carte blanche publiée dans le Morgen annonce de la manière la plus claire une alliance possible avec les nationalistes de la NVA pour la conquête du maïorat anversois. Rondas prophétise que la disparition du cordon (il écrit « verdamping ») annonce des changements profonds dans le paysage politique flamand et au sein de la maison Belgique. « Het cordon zal dus verdampen, in het kader van een grootscheepse hertekening van het Vlaamse partijlandschap. Deze hertekening is zelfs een voorwaarde voor de hertekening van de staat België zelf.”
Et Rondas de conclure son papier incendiaire par “Dit weekend hebben de mensen in en voor de kathedraal niet met de voeten, maar met de handen gestemd. Per applaus hebben ze de uitsluiting weggestemd. Tijd voor een nieuw geluid.”
“Tijd voor een nieuw geluid?” Ca veut dire quoi cette phrase sibylline digne du Dr Goebbel ? Rondas prophétise-t-il une ère post démocratique ?
Et voilà qu’à ce moment précis, le jour même où le record mondial de la plus longue négociation gouvernementale de l’histoire de la démocratie est battu par la Belgique , Bart De Wever sort son nouveau Sésame : « élections ! », pour tout commentaire de la mission Reynders de la dernière chance.

Décidément, rien ne va plus et on peut affirmer en parodiant Hamlet « there is someting rotten in the state of Flanders »
Marc Guiot

HEER, VERGEEF ONS HET CORDON
Jean-Pierre Rondas, nog tot eind februari producer bij Klara en stichtend lid van de Gravensteengroep, meent dat de uitvaart van Marie-Rose Morel de mogelijkheid van het doorbreken van het cordon op dramatische wijze heeft opgevoerd.

Hier gaat een partij ten gronde, niet zozeer aan het cordon van buitenaf, maar door de afwijzing van binnenuit
Bij de verslaggeving van de uitvaartplechtigheid van Marie-Rose Morel zijn de Franstalige media collectief niet veel verder geraakt dan een herschudde kluts van almaar weer dezelfde schorre kreten, zoals extremistisch, populistisch,' xénophobe pure et dure', 'fascisme et pire'. Waardoor ze weer eens toonden hoe ze bijna met zijn allen slechts vanuit een superieur, moraliserend standpunt over Vlaanderen kunnen berichten. Vooral het zinnetje van de RTBF-collega, dat Morels kanker "zal gediend hebben om haar extreemrechtse ideeën in de media te versterken" maakt geschiedenis in de dialoog der Belgische gemeenschappen.

Uiteindelijk zagen deze media vooral wat ze vreesden: een doorbreking van het cordon. Maar wat ze, behept met voornoemde clichés, niet konden zien, was hoe en waarom dat misschien gebeurde. Daar stond hun verstand bij stil. Ze waren vooral vergeten dat we ons die dag in een kerk bevonden.

In de Antwerpse kathedraal werd evident niet alleen een persoonlijke tragedie herdacht. Ik vermoedde al hoe daar ook de publieke tragedie van het cordon sanitaire een begin van ontknoping zou kennen. Deze met filosofische drogredenen goedgeprate ideologie die zich tegen een kwart van de bevolking richt. Een schutskring, niet tegen bacillen of ongedierte, maar tegen politiek besmette mensen. Ik voorvoelde hoe deze leer in het drama van de uitvaardienst misschien geknakt zou worden.

Deze verwachting werd bewaarheid. We hoorden eerst, bij iemand als een Bart de Wever die het cordon in de feiten in stand helpt te houden, diepe spijt op het menselijke vlak. Het was tussen de overledene en hem tot een breuk gekomen, zei hij, "omwille van trots en partijpolitiek", een andere manier om uit te drukken dat zijn vroegere vriendin zich had geschaard bij een partij waarmee iedereen die nog iets wou betekenen in de Belgische politiek, hoorde te breken. Bitter, bitter griefde het hem.

Maar niet alleen de overledene werd toegesproken. De Wever sprak ook een nabestaande, maar al even "gecordonneerde" politicus en tegenstrever toe met een naar Vlaamse maatstaven groot compliment van man tot man. Hij noemde hem "een grote meneer".

Hier krijgen de Franstalige commentatoren, in al hun onbegrip, grofheid en haatspraak, tot op zekere hoogte gelijk. Hier heeft een menselijke verzoening plaatsgevonden die dus ook een politiek vervolg kan krijgen. Het cordon sanitaire zelf werd hier immers in vraag gesteld. En toch waren het niet zozeer de protagonisten die dit bewerkstelligd hebben. Het was veeleer de stilzwijgende stem van het aanwezige "publiek" die dat deed.

Politiek melaats
Een kerk is misschien de juiste plaats om te bedenken dat een cordon tegen mensen uiteindelijk iets amoreels, en (in deze context zeker) zondig is. De bedenkers ervan waren nochtans van huis uit christenmensen, aangesloten bij christelijke verenigingen. Zij moeten toch beseft hebben dat ze haat met haat, en uitsluiting met uitsluiting hebben beantwoord. Zij hebben zodanig gemoraliseerd, georganiseerd en gemanipuleerd tot een kwart van de bevolking politiek melaats werd verklaard. Erger is dat de getroffen mensen zich effectief als uitgestotenen gingen gedragen. Deze toestand duurt nu al tweeëntwintig jaar. Zoiets gebeurt niet ongestraft.

De bedenkers van het cordon waren niet zo origineel als ze wel dachten. Ze hoefden zich slechts te laten inspireren door de traditie van amnestieweigering in België. Cordon sanitaire en amnestieweigering zijn verwanten in de eerste graad. Beide gaan ervan uit dat de minimale voorwaarden om "staat" te maken met de politieke tegenstrever, niet vervuld zijn. Beide behoren ze tot het exclusief, uitsluitend nationalisme op zijn Belgisch, enig in zijn soort in Europa.

Het gaat hier om een drietrapsraket van opeenvolgende uitsluitingen. Het vroegere Vlaams Blok wou migranten uitsluiten. De verdedigers van het cordon sloten dan weer een groot deel van de Vlaamse bevolking uit. Met die mensen hoeft democratisch geen rekening meer te worden gehouden. En tenslotte sloot diezelfde partij haar eigen al te opvallende, want mediamiek werkzame dissidenten uit - onder wie Marie-Rose Morel. In wezen heeft de secundaire uitsluiting (het cordon) de originele uitsluiting (der migranten) in stand helpen houden. Er heerst over dit cordon in Vlaanderen een latent onbehagen en zelfs schaamte, ook als het de laatste tijd de krantenkoppen niet meer haalt. De uitvaart van Marie-Rose Morel heeft de mogelijkheid van het doorbreken van het cordon op dramatische wijze opgevoerd.

Toch is het onmogelijk het cordon zomaar op bevel op te heffen. De remedie is zelf een ziekte geworden. Het cordon heeft zich met al zijn tentakels zo in de geesten genesteld, dat men het niet zonder meer kan verwijderen. Het is zoals een ziekelijke gewoonte waarvoor geen afkickcentrum bestaat. Een gewoonte die de omgang tussen mensen heeft vergiftigd. Net zoals dit bij de weigering van amnestie het geval was, is het cordon verantwoordelijk voor een moreel-politieke degeneratie in de maatschappij. Het heeft niet alleen zijn slachtoffers, maar eveneens zijn uitvoerders zware morele schade toegebracht. Iedereen weet nu dat het blijkbaar toegelaten is om politiek zo te handelen, dat een hele bevolkingsgroep politiek tot paria wordt verklaard. Welnu, alles wijst erop dat de deelnemers aan de uitvaartdienst, zonder het zelf te beseffen, een stap hebben gezet in de richting van verbanning van deze schandalige praktijk.

Men vraagt zich af wie deze mensen waren. Jawel, er waren heel wat aanhangers bij van de uitgesloten partij, de mensen die niet meetellen. Maar het publiek was ruimer. Zowel de zogenaamde "harde kern" als "de mensen" hebben manifeste tekens van verzoening gegeven. Het ging nog om woorden en gestes, niet om daden. Maar het waren wel performatieve woorden en tekens, dat soort woorden namelijk die doen wat ze voorgeven te zeggen. Ik verzoen mij met u, zeg ik, en ziedaar, wij zijn verzoend. Niet alleen hebben de redenaars in de kerk deze verzoening uitgesproken, maar "de mensen" binnen en buiten de kerk hebben die ook met applaus bezegeld.

Zeker de zogenaamde "harde kern" van het Vlaams-nationalisme. Deze mensen hebben vooreerst - post mortem - geapplaudisseerd voor de dissidentie uit hun eigen partij. Daarmee hebben ze haar in paradisum begeleid. Daarmee hebben ze ook de uitsluiting van de dissidentie binnen hun eigen partij veroordeeld. Ze hebben ten tweede geapplaudisseerd voor de grootste uitdager van hun partij, haar eigenste doodgraver als het ware. Daardoor hebben ze zich demonstratief uitgesproken tegen het cordon dat ze hadden geïnterioriseerd en waarbinnen het misschien al te comfortabel leven was.

Foute inschatting
De partijleiders van het Vlaams Belang, die de uitsluiting te ver hebben laten komen, moesten zich op uitdrukkelijke wens van de families ver van deze uitvaart houden. Dat ze zelfs de aflijvige hadden verstoten was hun voorlaatste misrekening geweest. Datzelfde weekend is Filip Dewinter, als een soort tweede Zampano in Fellini's La Strada met diens eeuwig herhaalde circusact, bezig met een megafoonactie tegen de illegaliteit. Hier gaat een partij ten gronde, niet zozeer aan het cordon van buitenaf, maar door de afwijzing van binnenuit. Door de verzoening, in het zicht van de dood, die zich richt tegen alle uitsluiting. De partijstructuur die de Vlaamse Leeuw had gekaapt, krijgt die verzoening nu in het gelaat - en weet uiteraard niet wat ermee aan te vangen. Een foute inschatting te veel.

Het cordon zal dus verdampen, in het kader van een grootscheepse hertekening van het Vlaamse partijlandschap. Daarmee zal dan ook een begin zijn gemaakt met het herstel van de parlementaire democratie. Deze hertekening is zelfs een voorwaarde voor de hertekening van de staat België zelf. Tussen beide gebeurtenissen zal er waarschijnlijk geen al te grote tijdspanne liggen. Dit weekend hebben de mensen in en voor de kathedraal niet met de voeten, maar met de handen gestemd. Per applaus hebben ze de uitsluiting weggestemd. Tijd voor een nieuw geluid.


FLIRTEN MET DE DEMOCRATIE
17/02/11, 07u13
Het cordon sanitaire is amoreel en zelfs zondig, omdat het haat met haat heeft beantwoord, zo schreef Jean-Pierre Rondas naar aanleiding van Marie-Rose Morels uitvaart. Ignaas Devisch heeft een antwoord klaar. Devisch is filosoof, verbonden aan de Arteveldehogeschool en de Universiteit Gent.

·
Wat onder Bush is gebeurd, is een triest voorbeeld van 'haat beantwoorden met haat'. Maar is dat het geval met het cordon? Me dunkt van niet
In zijn bijdrage over de begrafenis van MOREL NOEMT JEAN-PIERRE RONDAS HET CORDON SANITAIRE "EEN MET FILOSOFISCHE DROGREDENEN GOEDGEPRATE IDEOLOGIE DIE ZICH TEGEN EEN KWART VAN DE BEVOLKING RICHT". Verder heeft hij het nog over datzelfde cordon als het beantwoorden van "haat met haat en uitsluiting met uitsluiting". VAN GROOT BELANG IS NATUURLIJK OOK DE VERGELIJKING VAN HET CORDON MET DE AMNESTIEWEIGERING IN BELGIË DIE RONDAS OMSCHRIJFT ALS "VERWANTEN IN DE EERSTE GRAAD".

Beter ware het geweest dat hij die zogeheten drogredenen opsomde en ze vervolgens argumentatief te gronde richtte, want in zijn stuk lees ik geen zinnige weerlegging van dat cordon. Rondas' oproep tot een nieuw geluid is in die zin merkwaardig, want het nieuwe geluid is al in zijn stuk te lezen: HEF HET CORDON OP.

Of dat het nieuwe geluid is waarop we moeten wachten, is maar de vraag. De redenen voor het cordon waren en zijn zeer eenvoudig: een partij die oproept tot het rabiaat uitsluiten en desnoods repatriëren van bepaalde bevolkingsgroepen gaat uit van EEN IDEOLOGIE DIE ONVERZOENBAAR IS MET DEMOCRATISCHE BASISWAARDEN zoals vrijheid, gelijkheid, respect voor eigenheid, enzovoort. Dat is niet zozeer haat beantwoorden met haat, maar de grenzen van de democratie bewaken; wat daar de filosofische drogredenering achter is, ontgaat me volledig.

In een democratie is het perfect legitiem dat partijen beslissen om niet met andere partijen in zee te gaan en dit wegens uiteenlopende redenen. Vreemdelingenhaat en racisme lijken me trouwens zeer goede redenen om niet samen te regeren met de partij die daarmee uitpakt. Ik kan mij bijvoorbeeld evenmin inbeelden dat ook maar één partij in België een gesprekspartner ziet in Sharia 4 Belgium.

Rondas flirt met een basisparadox van de democratie maar expliciteert deze niet. Die paradox cirkelt rond het volgende probleem. EEN DEMOCRATIE IS EEN BROOS EN PRECAIR GEHEEL DAT PERFECT IN STAAT IS ZICHZELF VAN BINNENUIT UIT TE HOLLEN. Daarvan zijn in de twintigste eeuw genoeg treurige voorbeelden te bestuderen. Indien de democratie voor dit kritieke punt staat zichzelf op te heffen, dan wordt ze bijgevolg met een lastige vraag geconfronteerd: MAG EEN DEMOCRATIE IN NAAM VAN DE DEMOCRATIE ZICH INTOLERANT OPSTELLEN TEGENOVER INTOLERANTEN OM ZICHZELF TE REDDEN, OF MOET ZE IN NAAM VAN HAAR EIGEN TOLERANTIE DE INTOLERANTIE 'TOLEREREN' MET ALS GROTE RISICO DAARMEE ZICHZELF VAN BINNENUIT OP TE HEFFEN?

Zo snel de paradox is opgetekend, zo broos is ze in de praktijk. Sinds 9/11 worstelen de meeste westerse democratieën met dit probleem. Het gegeven dat een land bijvoorbeeld de 'noodtoestand' kan uitroepen, heeft daar alles mee te maken. Op dat ogenblik worden bepaalde burgerrechten of vrijheden tijdelijk ingeperkt omdat het land voor zijn eigen voortbestaan vreest. Dat dit evenzeer een bijzonder hachelijke maatregel is, weten we allemaal. We hebben ook gezien hoe dit in casu onder het Bushregime ertoe heeft geleid dat de meest brutale folteringen werden gelegitimeerd onder het mom van de bescherming van de nationale veiligheid. Op dat moment wordt de noodtoestand genormaliseerd en dreigt de democratie in naam van de strijd voor de vrijheid zelf die vrijheid te vernietigen.

Gelukkig kennen we in België niet dat soort problemen nu ja, hebben we al niet genoeg problemen? In onze contreien blijft het bij woorden, maar daarom is de hierboven beschreven paradox niet minder aanwezig. De stelling van Rondas dat het cordon "uitsluiting beantwoordt met uitsluiting" refereert aan die moeilijkheid, al is de toevoeging van "haat beantwoorden met haat" al wat minder adequaat: ik hoef de vreemdelingenhater niet te haten om hem uit te sluiten van elke mogelijke coalitie met mijn partij; ik moet hem gewoon niet omdat zijn programma in staat is de basis van de democratie onderuit te halen. Wat tijdens de Bushjaren is gebeurd, is een triest voorbeeld van "haat beantwoorden met haat". Maar is dat het geval met het cordon? Me dunkt van niet.

DAARMEE KOMEN WE AAN BIJ DE FUNDAMENTELE GROND WAAROP HET CORDON SANITAIRE IS GEBASEERD: EEN POLITIEKE CONSTITUTIE BEHOEDT ZICHZELF ERVOOR TE PRATEN EN TE REGEREN MET EEN PARTIJ DIE IN HAAR BEGINSEL ONDEMOCRATISCH IS OMDAT ZE ERVAN UITGAAT DAT HET PROGRAMMA VAN DIE PARTIJ HET POTENTIEEL HEEFT OM DE DEMOCRATIE KAPOT TE MAKEN. Welke drogreden is hier aan de orde? Een cordon sluit daarmee inderdaad een partij uit om de zeer eenvoudige reden dat haar programma niet te verzoenen valt met de democratische basisbeginselen. Dat zogenaamde uitgesloten kwart van de bevolking besefte en beseft trouwens steeds meer dat het door op die partij te blijven stemmen zijn stem weggooit. HET SUCCES VAN N-VA, (DEELS) TEN KOSTE VAN HET VLAAMS BELANG, SPREEKT IN DIE ZIN BOEKDELEN: DE KIEZERS VAN HET VLAAMS BELANG ZIJN OVERAL VAN HARTE WELKOM, ZE WORDEN NIET UITGESLOTEN MAAR IN DE ARMEN GEDRUKT.

EEN CORDON PLAATSEN ROND PARTIJEN OF FRACTIES MET RADICAAL ONDEMOCRATISCHE STANDPUNTEN RAAKT BIJGEVOLG AAN DE KERN VAN EEN DEMOCRATIE, en daar moeten we zeer bedachtzaam mee omgaan: heeft een democratie het recht om in te grijpen als ze in haar kern bedreigd is? Of om het wat scherper te stellen, kunnen we beter de vraag omkeren: stel dat een democratie dat recht niet heeft, wat zou dan het gevolg zijn? Dan danst de democratie op een wel heel slappe koord.

Je kunt binnen een regime met je tegenstanders altijd coalities sluiten en 'staat maken', maar hier spreken we niet over politieke meningsverschillen maar over verschillende opvattingen over de voorkeur van een politiek regime. Een DEMOCRATIE IS NU EENMAAL NIET TE VERZOENEN MET RACISME (OF CULTUREEL HEGEMONISME) ALS POLITIEK STREEFDOEL. Zolang een minderheid haar stemmen aan een xenofobe partij toevertrouwt, komt het de meerderheid van de andere partijen toe te beslissen daar niet mee in zee te gaan. En indien dat volk zich daardoor warempel uitgesloten voelt, dat het dan gewoon met meerderheid stemt voor ondemocratische partijen. Dan is het meteen duidelijk waar dat volk naartoe wil. TOT DIE DATUM IS EEN CORDON SANITAIRE EEN LEGITIEM EN DEMOCRATISCH STRIJDMIDDEL OM DE DEMOCRATIE GAANDE TE HOUDEN.

Aucun commentaire: