lundi 28 février 2011

Ons complexloze Vlaanderen

HEREN POLITICI, WELKOM IN ONZE CULTUURHUIZEN

Vlamingen dreigen zichzelf op te sluiten in opgeklopte twistgesprekken, zegt JAN GOOSSENS. Daarom nodigt hij Bart De Wever uit: kom kijken naar onze voorstellingen in de KVS, kom met ons praten, we hoeven het niet over alles eens te zijn.
‘Een pleidooi voor een inclusieve Vlaamse identiteitsbeleving die complexloos naar de wereld kijkt en die ideologisch gegrondvest is op het streven naar een democratisch en doeltreffend bestuur': zo vatte Bart De Wever in zijn vorige column zijn project voor Vlaanderen samen (DS 22 februari). Ik zou onbescheiden zijn als ik suggereerde dat De Wever zijn mosterd haalde in een KVS-subsidiedossier, maar hij formuleerde wel in een notendop wat in dit Brussels stadstheater al een decennium lang allesbehalve een holle frase is. De Koninklijke Vlaamse Schouwburg is een zelfbewust Vlaams huis dat zijn historische naam en emancipatorische missie nooit onder stoelen of banken stak. Precies daarom zijn Vlaanderens voornaamste theatermakers hier kind aan huis en maken we hun populaire werk via vertalingen in het Frans en Engels toegankelijk voor alle anderstaligen. Precies daarom komen naast Vlaamse ook Franstalige artiesten aan bod: ze zijn geen bedreiging, maar waardevolle collega's met wie we deze stad delen. Net zoals met de Maroxellois Nabil Ben Yadir, van de prachtfilm Les Barons, of Ben Hamidou en Sam Touzani, of Pitcho en Faustin Linyekula: onze Vlaamse hoofdstad wordt ook dagelijks heruitgevonden door artiesten van Maghrebijnse en Congolese afkomst. Tenslotte is het daarom dat de KVS structureel samenwerkt met het Théâtre National de la Communauté Française , op 200 meter van onze deur. Na jarenlange investeringen spelen Josse De Pauw, Bruno Vanden Broecke en tgStan daar voor volle zalen. Inclusief en democratisch dus: een Vlaamse schouwburg waar Nederlands ontegensprekelijk de voertaal is, waar al wie hier woont erbij hoort en meertaligheid niet enkel een culturele evidentie maar ook economische noodzaak is, en die niet meestapt in het democratisch deficit dat Brussel parten speelt. Hier wonen meer dan enkel Vlamingen en Franstaligen, en ons officiële Vlaamse cultuurleven staat stevig genoeg overeind om die andere Brusselaars eindelijk hun legitieme plek te laten innemen. De Wever heeft gelijk: het is een kwalijke karikatuur dat wij Vlamingen geborneerd zijn. AL DOEN SOMMIGEN DE HELE VLAAMSE CULTUURWERELD AF ALS EEN MONOCULTUREEL BASTION, WIJ KIJKEN MET OPEN VIZIER NAAR DE WERELD EN REDUCEREN ONZE CULTUUR NIET KRAMPACHTIG TOT ONZE TAAL. DOE JE DAT TOCH, DAN RIJD JE JE IN JE EIGEN HOOFDSTAD ONHERROEPELIJK VAST, OM NOG TE ZWIJGEN OVER DE EXPONENTIEEL TOENEMENDE MEERTALIGHEID VAN DE REST VAN VLAANDEREN. We gaan toch niet beweren dat Stromae, zoon van een Vlaamse moeder en inwoner van Huizingen, die met ‘Alors on danse' heel Vlaanderen op de been kreeg, niet tot onze cultuur mag behoren?

OPEN VLAAMS CULTUURBELEID

Wat wij Vlamingen vandaag wel dreigen te doen, is onszelf opsluiten in opgeklopte twistgesprekken waarin elkaar schijnbaar uitsluitende pensées uniques strijden om hun grote gelijk. Het is niet zinvol ieder gesprek over een Vlaamse identiteit af te wijzen of verdacht te maken. Mocht het nog niet duidelijk zijn: dat is dus ook niet wat in de KVS gebeurt, integendeel. EN IK KAN ER BEST INKOMEN DAT HET ERGERNIS OPWEKT WANNEER HET DEMOCRATISCH VLAAMS-NATIONALISME VAN DE N-VA OP ÉÉN LIJN WORDT GEPLAATST MET HET GORE EXTREEMRECHTSE GEDACHTEGOED VAN VLAAMS BELANG.

Tijdens het weekend van ‘Niet in onze naam' en de ‘Shame'-betoging hervond de civiele samenleving haar broodnodige tegenstem en daar moet je in een democratie als verkiezingsoverwinnaar mee kunnen omgaan. Net zoals met het feit dat een cultuurhuis als de KVS al deze betrokken artiesten een podium bood, als gastheer. Of pleiten de politici achter de recente parlementaire vragen eigenlijk voor een Vlaams cultuurbeleid dat op Franstalige leest is geschoeid? Mijn collega's aan de andere kant van de taalgrens klagen geregeld over directe politieke bemoeienissen, te weinig onafhankelijke raden van bestuur en een ontransparant cultuurbeleid à la tête du client. Zij pleiten voor een ‘Vlaamsere' aanpak. Als meer Vlaanderen betekent dat die ‘Vlaamse' aanpak uit het cultuurbeleid verdwijnt, dan zijn we met dat doeltreffend bestuur toch niet zo goed bezig.

De KVS nodigde Bart De Wever al uit op voorstellingen als Missie. Bij deze herhalen we de uitnodiging. Ook Weg van Josse De Pauw in juni wordt de moeite, al zijn er dan misschien verkiezingen. Een Vlaamse theaterklassieker, door een Brussels topacteur, gespeeld in het Nederlands met Franse boventiteling: u bent van harte welkom, Bart De Wever. We beloven u een geweldige theateravond en een goed gesprek achteraf. We zullen het ongetwijfeld over veel oneens zijn, maar in ons complexloze Vlaanderen mag dat geen bezwaar zijn, toch?

JAN GOOSSENSWie? Artistiek leider van de KVS. Wat? Sommigen doen de hele Vlaamse cultuurwereld af als een monocultureel bastion, maar de KVS kijkt met open vizier naar de wereld en reduceert cultuur niet tot onze taal. Waarom? Anders rijd je je in een meertalige hoofdstad als Brussel onherroepelijk vast.

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
GOOSSENS VEUT UN KVS COSMOPOLITE
Il est sur toutes les balles, le bouillant jeune directeur du KVS, fils du célèbre journaliste Paul Goossens, fondateur du Morgen.
Comme David, il affronte le géant De Wever, à la fronde et sans désemparer. Il sait qu’il joue sa place et la politique clairement interculturelle du KVS. (Koninklijke Vlaamse Schouwburg) ; ce que les Bruxellois appellent le théâtre flamand et qu’ils ont le très grand tort de bouder.
Le bras de fer entre De Wever et l’organisateur de la version actualisée de la Muette de Portici, cette fameuse soirée « Niet in onze naam, pas en notre nom » ne fait que commencer.
C’est une bataille perdue d’avance mais qu’il conviendra de suivre avec attention après la rupture spectaculaire du cordon sanitaire lors des funérailles de Marie Rose Morel.
Jan Goossens est décidé à vendre chèrement sa peau. Il a toute notre sympathie. Il serait temps que les Bruxellois prennent un peu plus conscience que les Dansaert Vlamingen et la galaxie intello artistique « Niet in onze naam ; pas en notre nom » sont leurs meilleurs défenseurs face à la N-VA qui rêve de les mettre sous tutelle. Nous avons, su DiverCity clairement choisi notre camp, celui de tous ceux qui prônent hardiment l’interculturel (Goossens, Corijn, Gatz, Anciaux, De Neef, Van Parijs, Smet, Vander Taelen, De Lille etc) face au monolithe De Wever prônant un nationalisme populiste mono ethnique et flamingant.
MG

Aucun commentaire: