dimanche 6 février 2011

Ook dat werkt niet meer

GUY TEGENBOS
Twee weken geleden werden de sociale partners - werkgeversorganisaties en vakbonden - nog unaniem geprezen. Hún leiders konden het nog, een akkoord sluiten over moeilijke dossiers als loonmatiging en de eenmaking van het statuut van arbeiders en bedienden (al kwam dat 50 jaar te laat). Dat vonden we toen met z'n allen een hoopgevend signaal, in een politiek klimaat waarin op federaal politiek niveau blijkbaar geen enkel compromis nog gevonden kan worden.
Maar het is anders afgelopen. De liberale vakbond ACLVB desavoueert zijn leiders en verwerpt het akkoord. De leiders van de socialistische vakbond durfden het akkoord niet eens te verdedigen en lieten het massaal door hun achterban afschieten. De instemming die het ACV en de werkgeversfederaties kregen van hun achterban, is meteen weggeblazen.

Het ABVV begint prompt met een reeks provinciale acties en plant een nationale staking op 4 maart. Voor zover het buitenland niet zou merken dat we niet alleen politiek, maar ook sociaal-economisch geen beslissingskracht meer hebben, zullen die stakingen dat wel duidelijk maken.

Een regering van lopende zaken kan dat niet compenseren. Zij kan nauwelijks een loonmatiging opleggen: de PS - die zich net als de andere partijen fataal op verkiezingen ziet afstevenen - zal de bevriende vakbond niet voor het hoofd willen stoten. Er komen dus woelige maanden in de bedrijven. Dat kost sowieso geld en zal daarenboven wellicht leiden naar loonsverhogingen die hoger zijn dan goed is voor de werkgelegenheid.

Daarnaast is in die omstandigheden van die regering van lopende zaken ook geen begroting te verwachten die genoeg saneert en internationaal vertrouwen uitstraalt.

DIT LAND LIJKT ECHT NIET MEER IN STAAT TE ZIJN EEN VERENIGEND VISIONAIR PROJECT TE FORMULEREN WAARIN IEDEREEN ZICH WAT KAN HERKENNEN EN DAT WIN-WINSITUATIES SCHEPT VOOR WERKGEVERS ÉN WERKNEMERS, VOOR ARBEIDERS ÉN BEDIENDEN, OF VOOR VLAMINGEN EN FRANSTALIGEN. ALTIJD IS ER MINSTENS WEL ERGENS IEMAND DIE VREEST 'TE VERARMEN' EN HET PROJECT AAN DIGGELEN SCHIET.

De Duitse kanselier Angela Merkel en de Franse president Nicolas Sarkozy vinden dat de EU-landen in een aantal domeinen eenzelfde sociaal-economische politiek moeten voeren. De hunne. Geen automatische indexering van de lonen, de verhoging van de pensioenleeftijd, geharmoniseerde vennootschapsbelastingen.

De meeste EU-landen hebben argumenten om zich te verzetten tegen 'het opdringen van het Duits model' of tegen 'een Frans-Duits dictaat'. Zij kunnen aanvoeren dat ze zelf genoeg bestuurskracht hebben om eigen oplossingen aan te dragen.

DAT KAN BELGIË VANDAAG NIET MEER.

COMMENTAITES DE LECTEURS
Geachte heer Tegenbos, Ik hoop dat u en uw hoofdredacteurs nu ook willen inzien dat het niet de bokkige Vlamingen zijn die ieder gesprek over mogelijke verbeteringen aan het systeem blokkeren, maar de PS ( rechtstreeks of via de slippendragers van FGTB en SPA )
Op 05 februari 2011 omstreeks 00u52, zei Gwij Devlaeminck, Ieper:
Volgens Leterme kan er geen sprake van zijn dat Europa zou beslissen de pensioenleeftijd in de lidstaten te verhogen. De Duitsers en Hollanders moeten dus tot de leeftijd van 67 werken om ervoor te zorgen dat hun collegas's in België, Frankrijk, Griekenland en Italië reeds vanaf 52 jaar in hun canapé kunnen hangen en naar soaps liggen kijken.
Geachte heer Tegenbos, uw analyse is pijnlijk correct. Helaas durven u en uw collega's hier niet de gepaste conclusies uit trekken.

UNE SCISSION DE LA BELGIQUE FERAIT TREMBLER L’EUROPE
The Economist
Les querelles chroniques qui divisent la Belgique depuis juin 2010 [les législatives se sont déroulées le 13 juin] ont laissé le pays aux mains d’un gouvernement provisoire depuis plus de 230 jours, un record européen. Mais les niveaux de gouvernement sont si nombreux en Belgique que la vie continue. Les eurocrates de Bruxelles n’ont que vaguement conscience de vivre dans un pays paralysé. Et, en dépit de quelques turbulences récentes, le marché obligataire semble peu préoccupé par la colossale dette publique belge, d’un montant sensiblement égal à celui du PIB du pays. Il a fallu attendre le 23 janvier dernier pour que des étudiants belges organisent une manifestation afin d’exhorter la classe politique à réagir.

Le monde s’intéresse peu à la Belgique. Mais , prochainement, il pourrait être amené à lui accorder plus d’attention. Avec la crise qui s’éternise, une partition du pays paraît moins inconcevable qu’auparavant. Les effets d’un tel scénario se feraient sentir bien au-delà du monde imaginaire de Tintin et des hommes à chapeau melon tombant du ciel de Magritte. Paradoxalement, la lente dissolution de la Belgique , le pays le plus proeuropéen, va de pair avec une plus grande, quoique inégale, intégration de l’UE. La Belgique doit faire face aux pires difficultés qu’elle ait jamais connues au moment même où l’UE est confrontée à la plus grave crise de l’euro. Une façon de voir la division de la Belgique est de la mettre en parallèle avec le clivage de l’UE, entre un Nord germanique économe et un Sud latin tributaire des subventions. Ne sachant pas qui rembourserait la dette du pays, les marchés financiers se tiennent prêts à se débarrasser des obligations belges au moindre signe de partition officielle. Mais, pour le moment, l’euro offre à toutes les parties concernées le luxe de l’intransigeance. Sans lui, le blocage actuel aurait pu provoquer des ventes massives de francs belges.

La Belgique ne peut pas se couper en deux sans susciter d’inquiétudes. L’Espagne et l’Italie ne seront pas les seuls pays à se soucier du précédent que créerait la séparation entre une région riche et une autre plus pauvre. Les nationalistes écossais parlent d’indépendance au sein de l’Europe. De nombreux pays anciennement communistes ont d’importantes minorités, comme les Hongrois en Slovaquie. En redessinant la Belgique , on briserait le mythe de la tolérance européenne et on sèmerait le doute le long de la frontière orientale de l’UE.
COMMENTAIRE DE DIVERCITY
VOUS AVEZ DIT SOLIDARITÉ ?
Au risque de simplifier outrancièrement, on ne peut se soustraire au sentiment que partout dans le monde, en Belgique, En Allemagne, en Europe, dans le Maghreb, aux Etats-Unis s’est déclenchée une guerre de tous les riches contre tous les pauvres.
Le Maghreb est aux abois, l’Europe en état de choc et le patient belge aux soins intensifs.

Le Dr Reynders n’aura pas assez de ses quinze jours accordés par le roi (pourquoi quinze jours ?) pour lui administrer un remède de cheval. Mais comme de Caroline Gennez un cheval qui refuse de boire est un âne.
MG

Aucun commentaire: