vendredi 11 février 2011

Premières leçons des révolutions arabes

SI LES SOULEVEMENTS TUNISIEN OU EGYPTIEN BOULEVERSENT LES LIGNES D'UN OCCIDENT HABITUE A CONSIDERER CES PEUPLES COMME APATHIQUES, CELUI-CI CRAINT QU'ILS NE TROQUENT LA DICTATURE POUR L'INTEGRISME. Est-ce justifié ? Cessons d'entretenir la méfiance sur la révolte des peuples musulmans, écrit Tariq Ramadan, les Occidentaux ont trop soutenu les dictateurs pour donner des leçons. La "rue arabe" sert en fait de modèle au Nord, écrit George Corm. Et contrairement à ce que certains pensent, le monde arabe n'est pas l'Europe de l'Est en 1989, écrit Ayaan Hirsi Ali. Il n'est pas non plus la France de 1789 : tout renvoi à la révolution française du XVIIIe siècle égare plus qu'il n'éclaire, insiste Jean-Clément Martin. (Le Monde)

JEUGD
Dat is een reusachtige overwinning voor het volgehouden protest van een bevolking die ondanks alle intimidatie en tegenwerking op een geweldloze manier is blijven opkomen voor meer democratische rechten en een samenleving waarin ze meer kansen zouden krijgen.

Want Egypte, en daarvoor ook Tunesië, waren geen Twitter-revoluties: regimes worden niet door tweets omvergeworpen, maar door mensen. Dat sociale media een grote rol speelden, is onmiskenbaar, maar dat zegt meer over de generatie die in opstand kwam en hun hulpmiddelen dan over die media zelf. Al evenmin waren het islamitische omwentelingen. Nergens op de protestborden overheersten godsdienstige slogans, de islamitische organisaties haakten hun karretje pas vast aan de volkswoede eenmaal deze de potentie tot succes in zich begonnen te dragen.

De eerste en voornaamste oorzaak van de Arabische revolte is in wezen de 'youth bulge', de helft van de bevolking die er jonger is dan 30. Jongeren die een hogere opleiding hebben genoten dan hun ouders, de wereld kennen via internet, en de dromen en ambities koesteren van hun leeftijdgenoten overal ter wereld: een toekomst op te bouwen, te kunnen trouwen en een gezin te stichten, te leven in vrijheid. Mohamed Bouazizi, de jongeman die zichzelf in brand stak en daarmee ook de lont van de revolte, geraakte niet aan werk volgens zijn diploma. Toen hij dan maar een groentestalletje wilde opstarten, werd hij gepest door een corrupte administratie die hem geen vergunning wilde geven. In dat voorbeeld zitten meteen alle echte motieven voor de opstand.

DE VRAAG IS HOE JE DIE JEUGDBUBBEL AANPAKT: wanneer hij begeleid en gesteund wordt door een overheid, kan hij een fantastische motor voor ontwikkeling, economische en sociale groei vormen. Wanneer hij genegeerd wordt, wanneer hem iedere aspiratie ontzegd wordt, kan hij een verschrikkelijke poel van frustratie en een kweekvijver voor radicalisme en fundamentalisme vormen.

Het is hierin dat de internationale gemeenschap een verpletterende verantwoordelijkheid draagt. Ze heeft al geen al te beste beurt gemaakt door omwille van geopolitieke motieven eerst veel te aarzelend op de gebeurtenissen te reageren. Wanneer ze afwachtend blijft, geeft ze anderen vrij spel om de vruchten van deze revolte te oogsten, zoals ooit in Iran gebeurde. Wanneer ze actief steun verleent aan de democratisering, is dit daarentegen een uitgelezen kans OM DE ARABISCHE WERELD DE MODERNITEIT BINNEN TE LOODSEN. Yves Desmet

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
PRIX NOBEL DE LA PAIX : POUR LA JEUNESSE
Haut le cœur ! Ce sont les jeunes qui ont renversé, par le truchement de Facebook et Twitter, les dictatures vermoulues à bout de souffle et d’idées.
De manière originale et provocante, Yves De Smedt compare la jeunesse à une bulle qui gonfle, singulièrement dans le monde arabe où elle est largement majoritaire. Elle réclame son du, ses droits et sa liberté confisquée par les autocrates.
La jeunesse est capable de tous les miracles. Correctement encadrée elle est peut changer la société et le monde. Brimée, elle brisera tous les barrages, tous les tabous et fera sauter tous les verrous.
Quand la colère de la jeunesse renverse des montagnes elle mérite que lui soit attribué le prix Nobel de la paix et celui, plus rarement attribué, de l’avenir. Mais attention, les jeunes savent d’instinct à qui ils peuvent faire confiance et qui cherche à les duper.
Les plus frustrés de ses membres sont tout à fait capables de tomber dans les bras de l’islamisme intégriste et fondamentaliste, surtout si les représentants de la démocratie occidentale hésitent, par intérêt égoiste et à court terme, à leur accorder leur appui et finissent par le leur concéder d’une main molle. L’exemple iranien a montré ce qu’il pouvait en résulter.
MG

Aucun commentaire: