mercredi 15 juin 2011

Nieuwe tendens in Wallonië: regionalisme

In een opiniestuk haalde Jean-Pierre Rondas uit naar de Brusselse krant Le Soir en haar ex-hoofdredacteur Béatrice Delvaux (DM 14/6) . Volgens Walloniëkenner Guido Fonteyn worden de verschillende strekkingen in de Waalse beweging op een hoopje gegooid, waardoor de nieuwe tendens in Wallonië onderbelicht blijft: regionalisme.

Het zou verkeerd zijn om van 'Le Soir' de spreekbuis van de hele Waalse beweging te maken
In de Waalse beweging bestaan sinds het ontstaan ervan diverse strekkingen, waarvan het antiflamingantisme er een is, naast het regionalisme en het rattachisme, of gewoon de promotie en de verdediging van de Franse taal. Het onderscheid tussen deze strekkingen, die ook vandaag nog aanwijsbaar zijn, wordt in Vlaanderen jammer genoeg zelden of nooit gemaakt. Zo is Le Soir in hoofdzaak de spreekbuis van het antiflamingantisme gebleven, meer nog dan van de promotie of de verdediging van de francofonie in het algemeen. Le Soir maakt daarbij tot vandaag graag misbruik van een selectieve lezing van de geschiedenis, in het bijzonder dan van de collaboratie van een deel van de Vlaamse beweging tijdens Wereldoorlog Twee. Jean-Pierre Rondas wees hier gisteren op in een opiniestuk (DM 14/6). Als hij daarbij suggereerde dat niet alleen een 'Gallische lust tot dramatiseren' hiervan aan de basis ligt, maar 'koude berekening', heeft hij niet helemaal ongelijk, toch wat die 'koude berekening' betreft. Dat 'lust tot dramatiseren' typisch Gallisch zou zijn behoort tot het domein van de clichés, voor wie bijvoorbeeld vroeger ooit wel eens een IJzerbedevaart heeft meegemaakt.

Sinds historica Plore Plisnier Te wapen voor Hitler schreef, weet iedereen die dit wil weten dat de collaboratie in Wallonië even uitgesproken was als in Vlaanderen, dat bijvoorbeeld de DSI-brigades van Léon Degrelle (DSI stond voor Département Sécurité et Information) in La Louvière en Charleroi gruwelijk te keer zijn gegaan, en dat na de oorlog meer Walen dan Vlamingen wegens collaboratie werden gefusilleerd. Het boek van Plisnier werd in de Franstalige pers ongeveer doodgezwegen, omdat het niet met het gangbare cliché past, waarbij alle Vlamingen hebben gecollaboreerd en alle Walen dappere weerstanders waren.

Dit cliché leeft tot vandaag voort. Het heeft ergens de werkelijkheid overwonnen, dank zij onder meer de giftige stukken van Le Soir (en het weekblad Le Vif kan er soms ook wat van), maar vooral omdat na de oorlog elke vorm van collaboratie in Wallonië werd veroordeeld, terwijl men daar in Vlaanderen meer genuanceerd over was.

Het zou vooral verkeerd zijn om van Le Soir de spreekbuis van de hele Waalse beweging te maken. We gebruiken de uitdrukking 'Waalse beweging' hier in haar breedste zin, dus ook wat Brussel betreft, aangezien ook het FDF Waalse roots had, en Le Soir het FDF heeft grootgemaakt. Zowel Le Soir als het FDF hadden en hebben hierbij het behoud van zoveel mogelijk België op het oog, maar dan wel het België van vroeger, dat tot Expo '58 bijna totaal in het Frans functioneerde. Deze antiflamingantische strijd is uitzichtloos, conservatief en ondemocratisch, omdat daarbij het hele proces van de staatshervorming wordt miskend.

Er zijn andere stemmen in de brede Waalse beweging dan deze (in hoofdzaak Brusselse) antiflaminganten. De rattachisten van Paul-Henri Gendebien slagen er maar niet in om voor hun droom - een 'terugkeer' naar Frankrijk - de massa in Wallonië warm te maken. België was voor Wallonië nog zo slecht niet, en in Frankrijk zou Wallonië maar een van de vele departementen zijn, grensdepartement bovendien. Maar het regionalisme en de regionalisten zijn in volle opmars, en dat geldt ook voor de pers.

NIEUWE TENEUR
Daar zitten onze gesprekspartners. Een krant als La Nouvelle Gazette , die onder verschillende titels wordt verspreid en gelezen van de Borinage tot voorbij Verviers, verdient het om alle dagen geciteerd te worden. De krant is voorstander van meer regionalisme, en dit begint de nieuwe teneur in geheel Wallonië te worden. Het nieuwe argument is daarbij het succes van het Marshallplan. Dat kon er maar komen omdat er een Waalse regering is, en er is een Waalse regering dankzij de staatshervorming, waar de Vlamingen om hadden gevraagd, en waarvan zij meer en meer de voordelen beginnen in te zien. Wat ons leidt naar deze stelling: 'Minder francofonie en meer Wallonie'.

algemene voorwaarden en gedragscode
.
Carl Wyckaert
Je kan eeuwig debatteren over wat collaboratie was. Maar lid zijn van het VNV die in 1940 via de redevoering van Staf de Clercq zich ter beschikking stelde van de Duitsers en zijn vetrouwen gaf aan Adolf Hiltler daar kan je moeilijk naast kijken. Bovendien stelde het VNV publiekelijk het vervolgen van de Joden tot doel. Het doel van de Vlaamse ontvoogding heiligt niet altijd de middelen.

renaat brepoels
Weinigen weten dat de dossiers tot 2045 ONTOEGANKELIJK zijn voor de burgers van dit land. Ze weten HEEL goed waarom dat in 1945 beslist werd: men kon moeilijk Rechts demoniseren en Links bewieroken als de feiten gekend waren.Frankrijk houdt niet de gek met zijn geschiedenis: daar schrijft men over feiten Ga op internet Bête Immonde eens intikken en daar zult ge een ellenlange lijst vinden van vooraanstaande "Linksen" die in de collaboratie stonden. Uw mond valt open van verbazing, gegarandeerd.

renaat brepoels
DE grootste collaborateurs zaten in Brussel.
Ga op het internet maar eens kijken welke massa's volk stonden te juichen wanneer Leon Degrelle er in paradepas door de straten trok. Fortuinen zijn er verdiend in die stad aan economische collaboratie.
Tot eind jaren '40 stonden een massa huizen van gevluchte collaborateurs leeg. Anderzijds kwamen massa's VL en W naar die stad om er in de anonimiteit te verdwijnen. Alleen blijft de vraag "WAT is collaboratie?" De verkeerde krant lezen? Lid van het VNV?

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
PRIORITE A LA REGIONALISATION
Si même Guido le dit, c’est q’il n’y a plus le moindre doute. On va droit à la régionalisation de la Belgique et à la fin des communautés, entendez de la Communauté Française.
Elio di Rupo est condamné à réussir avant l’été, sinon, le pays entrera dans une crise de régime profonde qui sera lourdement sanctionnée par les marchés. Le spectre de la Grèce se fait de plus en plus menaçant.
Reste à savoir si on va vers une Belgique à trois ou quatre régions (la quatrième étant ma région germanophone).
Mais dans chacun de ces cas de figure on se demande comment la Région Bruxelles Capitale sera financée, surtout, son enseignement et sa culture qui dépendent actuellement de la Communauté Française.
Beaucoup de suspense en perspective.
MG

Aucun commentaire: