lundi 13 juin 2011

Pirette: “Je suis plus agacé par la résignation des Belges que par les politiciens”

François Pirette passe les politiques au banc d'essai

« Je suis plus agacé par notre attitude que par le comportement de la classe politique belge. La révolution des frites, c’est bien sympatoche. Mais si on transposait notre situation en France, je pense qu’il y aurait une tout autre réaction des électeurs qui s’insurgeraient avec beaucoup plus de véhémence ! Ici, en Belgique, on se dit qu’on ferait bien un sitting car il fait beau. On est des résignés et c’est que ce qui m’énerve le plus ! Je sais que je ne devrais pas dire ça, car je parle finalement de mon public aussi, mais j’ai le mérite d’être honnête. D’ailleurs, je me mets dans le lot aussi. Je participe aussi à cette lâcheté ambiante. Qu’est-ce que je fais pour que ça change ?”

Il faut reconnaître aussi que le pays tourne plutôt bien avec un gouvernement en affaires courantes…
“C’est clair. Le fait qu’en apparence tout va bien fait qu’il n’y a pas davantage d’indignation, même si dans les faits, plein de choses ne vont pas. Ce n’est pas parce que les écoles sont toujours ouvertes que tout est parfait.”

VOUS VIVEZ EN FRANCE. QUAND UN JOURNALISTE VOUS DEMANDE CE QUE VOUS AIMEZ ET CE QUE VOUS N’AIMEZ PAS EN BELGIQUE, VOUS REPONDEZ QUOI ?
“Je réponds que ce que j’aime, c’est notre aptitude à arranger les choses en douceur. Et puis, il y a ce sens du rire et de la fête. On ne rit jamais autant qu’en Belgique, contrairement à la France. Mais ce que je n’aime pas, je l’ai dit, c’est cette résignation. On est un pays résigné !”

EN HABITANT EN FRANCE, VOUS N’ETES PAS TROP DECONNECTE DE CE QUI SE PASSE CHEZ NOUS ?
“Pas du tout. Je suis au contraire encore plus attentif à ce qui se passe en Belgique. Et puis, ce qui est intéressant, c’est que j’ai un son de cloche différent, celui de mon entourage. Cette incompréhension de mes proches face à notre situation. Quelqu’un a un jour dit que si tu arrivais à expliquer à un Français la situation politique belge et qu’il comprenait tout, c’est que tu as mal expliqué. Et c’est vrai. C’est inexplicable !”
Frédéric Seront (DH)

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
VOUS AVEZ DIT RÉSIGNATION?
De Morgen, le journal le plus progressiste, de Flandre a posé une question aux lecteurs de son site internet:
« Volgens een peiling zou vandaag 33,5 procent van de Vlamingen op de N-VA stemmen. Hoe zou u stemmen?
68% ont répondu “Ik ook”

32% ont répondu “Ik niet”

Ils sont 9923 a avoir pris part à ce sondage. Edifiant non ?

Elio en est sans voix ! Pour Rik Van Cauwelart, éditorialiste de Knack l’enjeu véritable est le suivant:
“De echte inzet is de machtsverhouding tussen de nettobetaler, Vlaanderen, en de netto-ontvangers, Wallonië en Brussel, en bijgevolg over de vraag of België in de huidige vorm kan blijven bestaan.”
Tout le reste n’est qu’emballage médiatique.
Autrement dit : la Wallonie et Bruxelles sont sous perfusion et la Flandre finance le baxter.
Pour le reste, les francophones sont en train d’activer leur plan B : la sécession pure et simple de wallobrux, un véritable Etat PS. Ceci est désastreux pour l’avenir de Bruxelles.
MG

DE ULTIEME CONFRONTATIE
Het gaat in deze politieke crisis al lang niet meer om communautaire perikelen als de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde. De echte inzet is de machtsverhouding tussen de nettobetaler, Vlaanderen, en de netto-ontvangers, Wallonië en Brussel. Kortom: het voortbestaan van het federale koninkrijk waar de Franstalige partijen niet meer in geloven.

Kennelijk heeft de maandenlange impasse de electorale aanhang van de N-VA van Bart De Wever in Vlaanderen en van de PS van Elio Di Rupo in Wallonië en Brussel nog doen toenemen.

N-VA en PS blijven bijgevolg tot elkaar veroordeeld. Want een federale regering zonder één van beide partijen is uitgesloten voor de andere politieke families, zeker in Vlaanderen waar de traditionele partijen tot een bijrol worden gereduceerd.

Het evaluatierapport dat de Europese Commissie afgelopen week aan de regering in lopende zaken overmaakte, liet zich volgens de meerderheid van de Vlaamse partijen lezen als een regeerprogram. Bij de PS werd dan weer geen krimp gegeven. Want de partij wil zich niet neerleggen bij wat de rechtse dictaten van de Europese Commissie worden genoemd. Vooral de aanmaning om te gaan sleutelen aan het indexmechanisme en aan de pensioenleeftijd stootte bij de Franstalige socialisten op een krachtig njet. Zelfs al gaf voormalig gouverneur Guy Quaden, een socialist, in zijn laatste jaarverslag vlak voor het aantreden van zijn opvolger Luc Coene te kennen dat het indexmechanisme op zijn minst moet worden hervormd.

Tegelijk met de bijsturingen waar de Europese Commissie op aandringt, moet ook drastisch worden gesaneerd. Doch zonder een staatshervorming die voorziet in een doorgedreven herverdeling van bevoegdheden en een bijhorende herziening van de bijzondere financieringswet staat de volgende federale regering, welke ook haar samenstelling, voor een haast onmogelijke inspanning.

Van de nagenoeg 140 miljard euro die de federale overheid jaarlijks incasseert, blijft na aftrek van de kosten van de sociale zekerheid, de intresten op de staatsschuld en de pensioenen nagenoeg 23 miljard over om de werking van spoorwegen, leger en justitie te financieren. Binnen die smalle financiële bandbreedte moet de volgende federale regering tegen 2015 zo’n 22 miljard euro wegsaneren.

Het gaat bijgevolg niet langer over communautaire perikelen als de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde – want eigenlijk ligt daar al een omzeggens uitgeschreven compromis tussen PS en N-VA op tafel. DE ECHTE INZET IS DE MACHTSVERHOUDING TUSSEN DE NETTOBETALER, VLAANDEREN, EN DE NETTO-ONTVANGERS, WALLONIË EN BRUSSEL, EN BIJGEVOLG OVER DE VRAAG OF BELGIË IN DE HUIDIGE VORM KAN BLIJVEN BESTAAN.

In Vlaanderen wordt onvoldoende beseft dat het de Franstalige partijen, en de PS van Elio Di Rupo in het bijzonder, echt menens is met hun Plan B, zoals ze de splitsing van het land noemen.’ Dat zei een Vlaamse minister in de regering van lopende zaken net op het moment net dat de strenge aanbevelingen van de Europese Commissie binnenliepen om de Belgische economie te hervormen. Hij voegde er aan toe: ‘De Franstalige partijen geloven eigenlijk niet meer in het voortbestaan van België. Het komt er bijgevolg voor hen op aan tijd te winnen – en dat mag jaren duren - , er zo voor zorgend dat Wallonië en Brussel, wachtend op de definitieve breuk, financieel kunnen aansterken.’
Blijven de Franstalige partijen op die stelling kamperen, dan bieden zelfs nieuwe verkiezingen geen uitkomst meer. (Rik Van Cauwelaert, Knack)

Aucun commentaire: