samedi 11 juin 2011

Tobback vs. de jeugd: En in de vijfde ronde ging hij tegen de grond


Mei '68 mag hij dan wel feestelijk gemist hebben, in juni '11 blijkt Louis Tobback de verrassende agent provocateur die de verontwaardigde jeugd een stem geeft. Jong Vlaanderen mag de oude sp.a-vos danken dat hij hen uit hun blokstress wakkerschudde, want plots hadden we een 'generatiedebat'. En dat debat verloor hij strijdvaardig, in een aardig gevuld Leuvens museum M.

"Ik ben niet gekomen om te boksen", stelde Tobback de jeugdige durvers eerst op hun gemak. "Maar als de jongeren mij weg willen, moeten ze me maar verjagen."


De nieuwe generatie gelooft dat het slechter zal gaan. En dus zoekt men een zondebok. Sommigen in racisme, sommigen in de politiek. Als er vandaag in Vlaanderen een Degrelle of een Wilders opstaat, hebben we prijs
Louis Tobback
"Ik ben niet gekomen om te boksen. Ik ben zelfs niet gekomen om dit debat te winnen." Anderzijds: "Wie gekomen is om mij te zeggen dat ik een zeur en oude sok ben, die mag meteen vertrekken."

De vragensteller uit het publiek die hengelde naar de mogelijkheid dat de 73-jarige burgemeester stilaan baan zou ruimen voor de jongeren, kreeg dan ook een tobbackiaanse toek op de neus. "Als ik het beu ben, zal ik het u met Nieuwjaar wel vertellen. En als de jongeren mij weg willen, moeten ze me maar verjagen. Dat geldt ook voor mijn partijgenoten." Boem, pats. Daar hoorde ook een gedenkwaardiger argument bij: "Jong zijn is geen verdienste van zichzelf. Oud is niet op zichzelf een schande."


SNELLE AANVAL
Van Charlene Aerbeydt bijvoorbeeld. Zij koos voor de snelle aanval, geen kwaaie tactiek als je aankijkt tegen twee uur discussiëren met een politieke krokodil. "Jongeren willen zich best politiek engageren", wist ze. "Maar de drempel is te hoog. Je moet de juiste connecties hebben of de juiste achternaam. En als er lijsten moeten gemaakt worden, nemen witte konijnen de plaats in van hardwerkende militanten."

Kon Tobback zich nog verweren met de woorden dat hij het destijds als twintigjarige ook niet cadeau kreeg, dan volgde de uppercut snel. Weer Charlene: "Vandaag zijn het vooral zonen en dochters van die snel carrière maken." Tobback gaf toe: "Dat er zoveel zonen en dochters van politici in de politiek stappen, is misschien wel een bewijs van bloedarmoede." Die kon zoon Bruno ongewild in zijn zak steken. Dus toch een beetje een boksmatch.

Dezelfde jongedame bracht ook de rode draad in het debat aan de oppervlakte. "Politieke partijen geven ons geen keuze. Ze willen allemaal het centrum veroveren. Rood, blauw of oranje, wat is nog het verschil?" Daverend applaus uit de jonge zaal, die achteraf dezelfde oprisping nog meermaals zou herhalen. En zo zweefde dat andere zwaargewicht, Bart De Wever (N-VA), toch weer als een schim over het gesprek. Like him or not, van hem weet elke minimaal in politiek geïnteresseerde meerderjarige wel waarvoor hij staat.

Instemming kwam op dat punt zelfs van Tobback, met een venijnig terzijdetje voor de eigen partij: "Ik was de eerste om mijn partij te kapittelen omdat ze haar studiedienst afbouwde." Het bracht hem bij zijn sterkste oneliner van de avond. "Als alle ideologieën voorbijgestreefd zijn, is het dringend tijd om een nieuwe te stichten."

Meteen kwamen we zo bij het hart van het debat, de kern ook van de veelbesproken column van Louis Tobback waar de hele woordenstrijd een week of twee geleden om begon. Tobback verwijt de jongeren niet een gebrek aan actie, wel een gebrek aan gerichtheid. "Als de kerken leeglopen, komen de medicijnmannen. Mijn boodschap aan de jongeren is: maak de weg niet vrij voor medicijnmannen."

Dat deed de Shame-betoging van 40.000 om een regering smekende (jonge) burgers net wel, vindt Tobback. En nu schakelde hij, overigens gretig tegen de zaal in, een versnelling hoger. "Mensen mogen signalen geven maar ze moeten wel leesbaar zijn. Was Shame een Belgicistische betoging van franskiljons? Was het een antisysteembetoging of net een warme oproep om snel een regering te vormen?"

Of meer provocerend: "Het is een beetje zoals de chauffeurs van De Lijn die staken omdat er een collega is aangevallen. Waartegen staken ze? Tegen de criminelen? Het is zoals met de Witte Mars: de enige vrucht daarvan is dat er iemand minister is kunnen worden. Natuurlijk kon die beweging geen druk zetten op de hervorming van Justitie, ze was uitgedoofd nog voor je er erg in had." Volgt u nog, Marc Verwilghen (Open Vld)?

Het signaal van Shame was dan misschien niet partijpolitiek, maar het was wel helder, vond Rémy Bonnaffé, nog zo'n politiek talentje van amper achttien en voor een dag vantussen zijn studieboeken secundair onderwijs gekomen. Hij leverde de mooiste zinsnede van de avond af - dat gaf zelf de meester-redenaar Tobback toe. "Politici zouden zich beter als architecten gedragen. Ze moeten mogelijk maken wat mensen willen die in het huis gaan wonen. Ze moeten dat huis niet zelf binnenstebuiten draaien."

Het is een jeugdige samenvatting van wat je een liberale visie op de samenleving - 'kleine overheid' - zou kunnen noemen, en verhip, de jongeman bleek een lauwe militant van Jong Open Vld te zijn. Naïef noemde hij zichzelf, "met een zandkorrel van de kennis van meneer Tobback", maar wel oprecht om te zeggen dat Brussel-Halle-Vilvoorde hem geen knijt interesseerde, en dat hij graag zou zien dat er bij Elio Di Rupo aan de onderhandelingstafel eindelijk over echte politiek zou gedebatteerd worden. Wel alle harten veroverd, de jonge Rémy.

Instemming ook bij zijn kompanen. Niet bij Charlene, die Shame niet en B-H-V wel belangrijk vond, wel bij bijvoorbeeld Jozef Janssens, aspirant-archeoloog aan de KU Leuven. "Politici moeten zichzelf in vraag stellen. Het haantjesgevecht is niet wat mensen vooruithelpt."

SHOPPEN BIJ PARTIJEN
En Tobback. Die incasseerde dit type aantijgingen met plezier. Net om dit soort gevoelens op te wekken had hij zichzelf in dit retorische wespennest gestort. 'Ik ben eigenlijk uw bondgenoot', hoorde je hem bijna zijn nerveuze gesprekspartners toefluisteren. "Het probleem is dat de huidige nieuwe generatie, de huidige middenklasse niet meer gelooft in vooruitgang", verzuchtte hij. "Men gelooft dat het slechter zal gaan. En dus zoekt men een zondebok. Sommigen in racisme, sommigen in de politiek. Dat kan nog het minste kwaad. Maar als er vandaag in Vlaanderen een Degrelle of een Wilders opstaat, hebben we ook prijs. Als een rattenvanger lokt hij de mensen mee, surfend op de golf van onbestemde verontwaardiging. Jongeren willen ideeën shoppen bij diverse partijen. Eclecticisme is in de kunst het teken van decadente tijden."

Het jonge publiek vond van niet. Maar het had de boodschap wel gehoord. In die wetenschap wou de oude bokser gerust in de laatste ronde met enig vertoon tegen het canvas gaan.

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
COUP DE CHAPEAU A DE MORGEN LE « QUOTIDIEN QUI OSE »
De Morgen est à la hauteur de sa réputation et de son ancien slogan : « de krant die durft. »
D’abord accorder une tribune hebdomadaire au troublion Tobback, il fallait oser. Ensuite rebondir sur sa dernière chronique où il accuse les jeunes organisateurs de « indignons nous » d’être sans vision et sans projets. Il lui démontreront au cours d’une rencontre publique organisée par De Morgen que le crocodile se trompe et mettront le vieux boxeur chaos, du moins selon certaine témoins.



VAN AELST, DE TOBBACK VAN N-VA
09/06/11, 08u27
Peter De Roover, politiek secretaris van de Vlaamse Volksbeweging, vindt dat Louis Tobback en Vic Van Aelst met dezelfde scherpe tong spreken. Toch worden ze niet op dezelfde manier behandeld, schrijft hij.


Waar ligt het verschil tussen brutaliteiten en scherpe polemiek? Wat heet een belediging en wat hoort in de categorie 'recht voor de raap'? De lijn wordt minder objectief getrokken dan men mag verwachten. Twee heren op leeftijd lenen zich mooi voor een analyse.

Vic Van Aelst en Louis Tobback kunnen beiden terugblikken op een rijkgevulde en succesrijke loopbaan en moeten zich niet te veel meer gelegen laten aan verdere loopbaanplanning. Beiden verkiezen de provocatie boven de genuanceerde analyse en gaven daar recentelijk weer enkele rake voorbeelden van.

Van Louis Tobback wordt gezegd dat hij zorgt voor politiek debat. Op zijn uitspraken over 'de' jongeren, volgden woord en wederwoord. De Louis had het weer eens raak geformuleerd, of je nu voor of tegen bent. Nuttige bijdrage ook, want "hopelijk kan het debat dat Louis Tobback op gang bracht, leiden tot een nieuw 'grand design' voor de welvaartsstaat", lezen we.

Vic Van Aelst kon in de pers na zijn forse formuleringen op minder begrip rekenen. Een korte bloemlezing: "schier eindeloze reeks kwetsende uitspraken"; "beledigingen in het rond strooit"; "wrokkige rancune"; "brutaal schoffeert met uitspraken waaruit een xenofobe walm opstijgt"; "rattenvanger"; "de gifspuit hanteren". Een vergelijking met Mladic bleef niet uit.

Van Aelst maakt zich schuldig aan beledigingen. Tobback schrijft over een opiniestuk van politicoloog Bart Maddens dat het "eigenlijk voer is voor een psychiater". Over De Wever stelt hij zich de vraag: "hoe lang dulden wij nog dat die kerel ons allemaal met onze kl*** rammelt?" Hij verontschuldigt zich voor zijn grove taalgebruik, "maar ik word er oprecht kwaad van". Bij Van Aelst klinkt het: "Mijn Vlaamsgezindheid is met een Franstalige puntenslijper geslepen. Dit is in mijn lijf gegroeid, veertig jaar lang". Kwaadheid dus, want hij vertelt verder: "'In de jaren zeventig was ik nog een vriendelijk man. Ik dacht nog dat er met de Franstaligen een redelijk en geciviliseerd gesprek mogelijk was." (…)
Beide heren mogen dan wel provocerend zijn, bij Tobback is dat om de jongeren (nog altijd een doelgroep van de SPA) een 'wake up call' te geven. Bij Van Aelst gaat het om pure haatdragende taal, enkel en alleen bedoeld om te scoren bij de eigen achterban. Of stelt De Roover nu toch voor om een federale kieskring te installeren, zodat Walen die het eens zijn met Van Aelst ook op de NVA kunnen stemmen?

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
VAN AELST ET TOBBACK LES DEUX PEPES DU MUPPETSHOW

Aucun commentaire: