Eremoorden zijn te voorkomen

De voorbije jaren zijn verschillende gevallen van eerwraak fataal afgelopen doordat er voor de slachtoffers geen opvang was en doordat hulpverleners en politie de zaken verkeerd aanpakten. Dat staat in een rapport over eergerelateerd geweld dat De Standaard kon inkijken.

Opvallend is het gebrek aan opvang voor minderjarige slachtoffers. In vluchthuizen kunnen zij niet terecht en het Vertrouwenscentrum Kindermishandeling treedt pas op nadat het een onderzoek heeft uitgevoerd. Maar wanneer er een risico bestaat op ernstige vormen van geweld, is er weinig tijd om te handelen. De hulpverlening is daar niet op afgestemd. Bovendien brengen hulpverleners ook altijd de ouders op de hoogte, een groot risico aangezien die ouders niet zelden net de aanstekers van het geweld zijn.

Het onderzoek beschrijft een geval met dramatische afloop, omdat hulpverleners het minderjarige slachtoffer geen opvangplaats konden bieden. Het slachtoffer wilde nochtans vluchten en was bereid om met de familie te breken.

Een belangrijk aandachtspunt is ook het schrijnende gebrek aan kennis en inzicht in eergerelateerd geweld. Leerkrachten, huisartsen, hulpverleners en agenten worden geconfronteerd met slachtoffers, maar weten niet hoe hierop te reageren. Ze negeren ernstige signalen of treffen maatregelen die escalatie in de hand werken.

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
L’INTERCULTUREL EST LA SEULE SOLUTION
Il se dit dans cet article que la majorité des crimes d’honneur se produisent faute de disposer d’une structure d’accueil pour celles qui en sont victimes. Créer un accueil serait une manière de s’attaquer aux conséquences en faisant fi des causes. Les crimes d’honneurs résultent de toute évidence d’une régression identitaire. Celles qui en sont victimes, à leur manière, sont toujours en rupture avec une structure familiale régressive et traditionaliste. Toujours elles sont le produit d’une purification ethnique à l’envers : on ne peut se marier en dehors de sa religion et de son clan ; la femme n’est pas libre de ses choix mais doit se soumettre à celui des mâles de la tribu communautaire.

L’enseignement a pour projet d’émanciper la personne en particulier la femme. C’est un domaine où il ne réussit pas trop mal face à la régression ethnique et intégriste au sein des communautés. C’est l’enseignement visant à former des citoyens qui au fil des décennies et des siècles a libéré les masses asservies de la tutelle des privilégiés. C’est à l’enseignement d’émanciper les sous privilégiés du système, de briser les carcans mentaux imposés par les traditionnallistes qui entendent bien asservir les membres de leurs communautés. Mais les pauvres enseignant(e)s sont ils/elles armés pour gagner ce combat qui forcément se fonde sur un vrai dialogue interculturel ?
MG