samedi 19 mai 2012

" END THIS DEPRESSION NOW!"



Le déni de réalité


BEATRICE DELVAUX

Arrêtons de nous raconter des histoires. Jamais l’histoire de l’Europe, sous nos yeux, n’a été aussi près de tourner au cauchemar. Les dirigeants du G8, Obama, Merkel, Hollande et Van Rompuy, doivent renoncer aux arguties et aux demi-mesures. Car deux faits sont patents, qui déterminent tous les autres.

1. Il faut arrêter de demander aux Grecs de fournir des efforts, renoncer à l’idée de leur infliger une nouvelle cure d’austérité. Ce pays ne peut plus le supporter, sa population est aux abois et un parti néonazi est déjà dans l’enceinte démocratique. Il faut leur donner de l’oxygène, pas les étouffer. Pour eux, mais aussi pour nous.

2. Le temps presse. Les équilibres sont déjà fragiles mais si les « runs on the bank » grecs et espagnols sont réels et s’amplifient, il n’y aura personne capable de contenir ce tsunami et cette panique qui feront s’effondrer le système financier européen comme un château de cartes. L’Allemagne et la Banque centrale européenne doivent arrêter de s’accrocher à l’inflation basse. La nourrir en injectant réellement cette fois des liquidités dans le système serait le moindre des maux, puisque nous en sommes à devoir choisir entre la peste et le choléra. Et vite.

Ce qui est en cause n’est pas la pertinence de la générosité envers l’un des pays de la zone euro, mais la survie de la zone euro et au-delà, bien plus inquiétant, le très grave risque politique qui pèse désormais sur nous en cas d’éclatement.

Citons Krugman, l’économiste américain : « La chute de l’euro constituerait un échec gigantesque du projet européen (…) et aurait le même effet que l’échec de l’austérité en Grèce, à savoir le discrédit sur les politiques démocratiques et le renforcement des extrêmes. » Il implore les leaders européens, Allemagne et BCE en tête, d’arrêter de moraliser pour affronter la réalité, d’arrêter de temporiser pour prendre les devants. L’équilibre politique de l’Europe est en cause. Nous n’avions jamais un jour imaginé nous trouver confrontés à cette terrible éventualité qu’ont affrontée nos grands-parents.

GERMANY, THE CRISIS AND THE G-8

When the leaders of the Group of 8 gather at Camp David on Friday, President Obama and the others must press Chancellor Angela Merkel of Germany to commit to a euro-zone growth package. This is no time to mince words: Her one-size-fits-all austerity program has been a failure, pushing heavily indebted countries deeper into recession, making it even harder for them to pay off their debts. It is putting the already-weak recovery in the United States at risk and is fueling instability and extremism in Europe.

After months of obstinance, Ms. Merkel has softened her stance — saying that Germany is open to stimulus to spur growth, employment and development in Greece and pledging to work with the new French president, François Hollande, on a program to promote growth across recession-racked Europe. It is unclear, however, whether her comments reflect a true and lasting change of heart.

Ms. Merkel’s new talking points appear to be driven mainly by the defeat in France of Nicolas Sarkozy, her longtime partner-in-austerity, and the spreading chaos in Greece, where anti-austerity voters brought down the government this month and fears that the country could soon exit the euro have provoked a run on the banks and capital flight.

German officials made things worse by talking about the euro zone’s ability to carry on without Greece. Ms. Merkel is now insisting that she wants Greece to remain, but it will take more than kind words to change things.

What is needed is a real “growth compact” to boost the capacity of the European Investment Bank and other European Union funds to invest in infrastructure and other job-creating projects in crisis countries. It would need to be coupled with a plan to soften or delay agreed-upon spending cuts. That would be a breakthrough but only a start on the road to recovery.

Germany still strongly opposes a sensible plan, endorsed by the International Monetary Fund, in which euro-zone members jointly issue bonds. Such bonds would both help pay for stimulus projects while easing borrowing costs for vulnerable countries like Spain and Italy.

Some German voters have also begun to question austerity. But after insisting for so long that the profligate must pay for their sins, Ms. Merkel will need political cover from her fellow leaders. And there is no question that many of the struggling countries need to reform.

Greece and many others need to collect taxes, reform their labor markets and commit to honest and transparent budgeting. France could also soften its resistance to stronger pan-European institutions. That would allow for more effective decision-making on financial reform, emergency aid, fiscal discipline and structural reforms.

Everyone needs a way out. At the G-8 meeting, world leaders must find one.

END THIS DEPRESSION NOW": PAUL KRUGMAN URGES PUBLIC SPENDING, NOT DEFICIT HYSTERIA, TO SAVE ECONOMY

Public spending is under assault from the United States to Europe in the name of fighting deficits. Nobel Prize-winning economist Paul Krugman argues in his new book, "End This Depression Now!", that the hysteria over the deficit will constrain an economic recovery in a time of high unemployment and stagnating wages. "The economics is really easy," says Krugman, "If we were to spend more money at the government level and ... rehire the schoolteachers, firefighters, police officers who have been laid off in the last several years because of cutbacks at the state and local level, we would be a long way back towards full employment. ... Right now, there just is not enough spending, and we need the government, which can do it, to step in and provide the demand we need. ... We’ve had austerity in the face of a recession, in a way that we have never had before since the 1930s. ... And the results are clear: it’s disastrous." Krugman writes about the economy as a columnist for the New York Times and is a professor of economics at Princeton University. [includes rush transcript]

Paul Krugman, Nobel Prize-winning economist and op-ed columnist for the New York Times. Professor of economics at Princeton University and centenary professor at the London School of Economics. Author of numerous books, including The Return of Depression Economics and the Crisis of 2008. His new book, End This Depression Now!, has just been published.

COMMENTAIRE DE DIVERCITY

" END THIS DEPRESSION NOW!"

Que celui/celle qui a des oreilles entende, que celle/ celui qui a des yeux lise.

L'Occident est à un tournant comme après la grande dépression de 1929.

Il ne sert à rien de pratiquer plus longtemps la rigueur pour la rigueur, d'imposer à la zone euro tout entière l'austérité à l'allemande, c'est le pire des traitements. Il équivaut au remède des médecins honnis par Molière:

« Clystérium donare, postea saignare, ensuita purgare " Et si ça ne suffit pas on recommence: " Ensuita, resaignare et repurgare ». On saigne à peu près n'importe quelle nation aujourd'hui de la Grèce à l'Espagne en passant par l'Italie; du nourrisson au vieillard, chacun subit la douloureuse épreuve sans protester : qui oserait contester le savoir des prestigieux docteurs, issus de la faculté berlinoise ? Krugman le met en doute et il préconise l'inverse: une transfusion hardie de sang frais. Autrement dit un vaste New Deal.

C'est aussi ce que préconise le président Obama qui a trouvé en Hollande un allié inattendu. Qu'ils montrent ensemble qu'il sont les fils de Roosevelt, le président qui osa. C'est là-dessus que se jouera la réelection de Obama. Pour lui le temps presse.

Les élections françaises ont bousculé la donne européenne et sont une menace mortelle pour l'avenir politique de Angela Merkel.

L'Europe entend résonner au loin le pas des cavaliers de l'apocalypse.

 END THIS DEPRESSION NOW": PAUL KRUGMAN URGES PUBLIC SPENDING, NOT DEFICIT HYSTERIA, TO SAVE ECONOMY





G8-LEIDERS ZIJN HET NIET EENS OVER MAATREGELEN VOOR EUROZONE



De leiders van de G8 willen een "sterke" eurozone met inbegrip van Griekenland. Ze willen economische groei en vraag stimuleren, naast maatregelen om de met schulden overladen begrotingen gezond te maken. Dat staat in een verklaring van de vooraanstaande industrielanden. De G8 wordt gehouden in Camp David, het buitenverblijf van de Amerikaanse president. De lidstaten van de G8 zijn de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Italië, Duitsland, Canada, Japan en Rusland.

De leiders lieten echter ook duidelijk merken dat ze het nog niet eens zijn over de maatregelen die bij het streven horen. "De juiste maatregelen zijn niet voor ieder van ons hetzelfde", stond in de verklaring. "We zijn het eens over het belang van een sterke en samenhangende eurozone voor wereldwijde stabiliteit en herstel. We bevestigen ons belang bij een Griekenland dat deel uitmaakt van de eurozone, maar zijn verplichtingen in acht neemt", aldus de leiders.

CONSOLIDATIE ÉN GROEI
"De boodschap is dat consolidatie en groei twee zijden zijn van één en dezelfde medaille", zei Duits bondskanselier Angela Merkel tegenover verslaggevers. "Wij zijn het er volslagen over eens dat we beide nodig hebben". "Wij moeten beide tegelijktertijd nastreven", viel de kersverse Franse president François Hollande haar bij. De leiders van de G8 beklemtonen dat Griekenland zijn engagementen moet nakomen en binnen de eurozone moet blijven.

Eerder op de dag had de Britse premier David Cameron gezegd dat "de leiders van de vooraanstaande industrielanden van de G8 vooruitgang boeken bij het aanpakken van de crisis in de eurozone". Na een ontmoeting met de Amerikaanse president Barack Obama zei hij dat er "een groeiend gevoel van urgentie" bestaat dat er maatregelen moeten worden genomen om de crisis op te lossen. Cameron noemde de Europese crisis en de "zeer hoge olieprijs" de grootste bedreigingen voor de economieën van de grote industrielanden.

GEZONDE FINANCIËN
Obama zei even later dat de G8 "groei, stabiliteit" en gezonde financiën voor de eurozone nastreeft. Volgens hem is een gebalanceerde aanpak nodig "als onderdeel van een totaalpakket om de welvaart te bereiken waarnaar we op zoek zijn voor onze burgers".

Een van de problemen die tijdens de G8 aan de orde komen zijn de verschillende opvattingen van Europese landen over de aanpak van de crisis. Zo is de Duitse bondskanselier Angela Merkel groot voorstander van het beperken van overheidsuitgaven. Frankrijk is met de nieuwe president François Hollande kritisch komen te staan tegenover de Duitse aanpak. Hij wil meer aandacht voor een strategie voor economische groei.

EUROPA IS TAMELIJK DICHT BIJ DE APOCALYPS

dm columnNew York Times-columnist Paul Krugman is de Nobelprijswinnaar economie van 2008. De optimist in de econoom zegt: de euro kan nog gered worden.

·      

Ineens zie je zonneklaar hoe de euro - dat grootse, gebrekkige experiment om een monetaire unie te bouwen zonder politieke unie - uit elkaar zou kunnen vallen. En we hebben het hier niet over iets voor in de verre toekomst. Het kan verbijsterend snel uit elkaar vallen, een kwestie van maanden, niet jaren. De kosten - de economische maar vooral ook de politieke - zullen gigantisch zijn.

Dat hoeft niet te gebeuren. De euro (of althans het meeste ervan) kan alsnog gered worden. Maar dat veronderstelt dat de Europese leiders, vooral in Duitsland en bij de Europese Centrale Bank, op een heel andere manier gaan handelen dan ze de voorbije jaren gedaan hebben. Ze moeten ophouden met moraliseren en de realiteit onder ogen zien. Ze moeten ophouden met temporiseren en voor één keer het voortouw nemen.

Ik zou zo graag zeggen dat ik optimistisch ben.

Het verhaal tot dusver: toen de euro er kwam, heerste er een klimaat van optimisme in Europa - later bleek dat dat het ergste was wat er kon gebeuren. Er stroomde geld naar Spanje en andere landen, die plotseling beschouwd werden als veilige investeringen. Die kapitaalstroom creëerde mee vastgoedbubbels en enorme handelstekorten. Maar door de financiële crisis van 2008 droogde de stroom op, waardoor precies de landen die zo geboomd hadden, wegzonken.

MOMENT VAN DE WAARHEID
Op dat ogenblik werd de afwezigheid van een politieke unie in Europa een ernstig gevaar. Zowel Florida als Spanje hadden een vastgoedzeepbel, maar toen die van Florida plofte, konden gepensioneerden nog rekenen op sociale zekerheid en ziekteverzekering uit Washington. Spanje krijgt die steun niet. En zo werd de gebarsten zeepbel ook nog eens een budgettaire crisis.

Het antwoord van Europa is bezuinigen: woeste besparingen in een poging de obligatiemarkten gerust te stellen. Maar zoals elke econoom met verstand u had kunnen zeggen (en dat deden we, écht) verergerden die besparingen de depressie in de geteisterde Europese economieën, wat het vertrouwen van de investeerder verder ondermijnde en de politieke instabiliteit vergrootte.

Nu komt het moment van de waarheid.

Griekenland staat momenteel in het centrum van de aandacht. Kiezers die om begrijpelijke redenen boos zijn voor een beleid dat geleid heeft tot een werkloosheid van 22 procent - meer dan 50 procent bij de jeugd - keren zich tegen de partijen die verantwoordelijk zijn voor dat beleid. En omdat het hele Griekse politieke establishment in feite een verdoemde economische orthodoxie door de strot geduwd kreeg, is het resultaat dat de walging van de kiezer in het voordeel speelt van extremistische partijen.

Zelfs als de peilingen fout blijken en de regerende coalitie er toch in slaagt een meerderheid uit de brand te slepen bij de verkiezingen, dan zal Griekenland nooit kunnen uitvoeren wat Duitsland en de ECB eisen.

Wat nu? Momenteel beleeft Griekenland een bank jog, een soort bank run, maar dan in slow motion, omdat spaarders hun geld van de rekening halen als voorbereiding op een mogelijke exit van Griekenland uit de eurozone. Eigenlijk financiert de ECB die bank run door Griekenland de noodzakelijk euro's te lenen. Als en (waarschijnlijk) wanneer de ECB beslist dat ze niet meer kan lenen, dan zal Griekenland zich verplicht zien de euro op te geven en opnieuw zijn eigen munt te hanteren.

POLITIEKE PRIJS
Het bewijs dat de euro niet onomkeerbaar is, zou leiden tot een stormloop op Spaanse en Italiaanse banken. Opnieuw zou de ECB moeten kiezen of ze onbeperkt blijft financieren; als ze nee zou zeggen, dan zou de euro in zijn totaliteit ten onder gaan.

Toch volstaat financieren niet. Italië en vooral Spanje moeten hoop gegeven worden - een economische omgeving waarin ze een redelijke kans hebben om uit de depressie te geraken.

Realistisch bekeken bestaat de enige manier om zo'n omgeving te creëren erin dat de ECB haar obsessie voor prijsstabiliteit opgeeft, dat ze een paar jaar een inflatie van 3 of 4 procent in Europa (en meer dan die in Duitsland) aanvaardt en zelfs aanmoedigt. Zowel de centrale bankiers als Duitsland haten dat idee, maar het is de enige manier om de euro te redden. In de voorbije tweeënhalf jaar hebben Europese leiders op de crisis gereageerd met halfslachtige maatregelen om tijd te kopen, maar ze hebben geen gebruikgemaakt van die tijd. Nu is er geen tijd meer.

Zal Europa eindelijk echt iets doen? Laat het ons hopen, en niet alleen omdat een teloorgang van de euro in de hele wereld gevolgen zou hebben. Want voor een mislukking van het Europese beleid zullen we vooral een politieke prijs betalen. Bekijk het zo: een mislukking van de euro zou een enorme nederlaag betekenen voor het ruimere Europese project, een poging om vrede, welvaart en democratie te creëren in een continent met een verschrikkelijke geschiedenis. Het zou zowat hetzelfde effect hebben als de besparingseisen in Griekenland: diskrediet voor de mainstream, meer macht voor de extremisten.

We zijn dus allemaal gebaat bij succes in Europa - maar het zijn de Europeanen zelf die dat succes moeten bewerkstelligen. De wereld kijkt toe om te zien of ze opgewassen zijn tegen die taak.





Aucun commentaire: