mardi 8 mai 2012

New Deal




LE MONDE

(...)Changer, c'est maintenant le défi principal qui attend le nouveau chef de l'Etat. François Hollande et ses principaux soutiens ont, dès hier, décliné les termes de ce changement annoncé et attendu. Mais ils l'ont fait, tous, avec une grande prudence et une extrême gravité. A juste titre.

 C'est que, plus encore qu'en 1981, la France est plongée en 2012 dans une profonde crise économique et sociale, qu'elle est aussi bien plus dépendante, par de multiples liens, du reste du monde, de l'Europe tout particulièrement. S'il doit, dès ce matin, s'engager dans la bataille des législatives, pour que les Français lui donnent la majorité dont il a besoin, François Hollande doit aussi très vite convaincre les Européens de la pertinence de son combat en faveur de la croissance.

 Ce n'est qu'avec l'ensemble des pays européens que la France pourra retrouver des marges de manœuvre. De ce point de vue, l'élection française a déjà fait bouger les lignes. Mais il ne faut pas s'y tromper. Les multiples appels, désormais, en faveur de la croissance en Europe - jusqu'à Angela Merkel et son "pacte de croissance" - ne parlent pas toujours de la même chose. Quand François Hollande rêve d'un "New Deal" européen, sur le modèle du grand programme d'infrastructures lancé dans les années 1930 aux Etats-Unis par Franklin Roosevelt, les dirigeants conservateurs européens pensent davantage à des politiques de rigueur et de libéralisation économique, celle du marché du travail notamment. Un compromis entre ces approches est à la fois possible et nécessaire.

 François Hollande, par sa culture sociale-démocrate et ses convictions européennes, est sans doute le mieux à même de travailler à un tel compromis. Il lui faut néanmoins tirer les leçons des années 1980 et s'émanciper là de François Mitterrand. En engageant, en 1981, une politique de relance massive par la dépense publique, le premier président socialiste de la Ve République avait précipité la France dans une grave crise financière et conduit à la douloureuse rigueur de 1983. Pour négocier avec le reste de l'Europe, la France doit faire rapidement preuve de sa volonté et de sa capacité à réduire sa dette et ses déficits. Même s'il obtient finalement une réorientation de l'Europe, François Hollande ne pourra renverser la vapeur du jour au lendemain. D'où l'importance de l'autre grand changement, sur la manière de gouverner.

 Celui-là peut être mis en œuvre rapidement et faire sentir ses effets presque immédiatement. Dimanche soir, dans ses propos comme dans son comportement, François Hollande a amorcé ce changement. (...)

 La dynamique économique et sociale a son propre rythme. D'où l'importance de la forme, au-delà du style. En l'espèce, une nouvelle manière d'être au pouvoir, moins flamboyante, plus proche et plus à l'écoute des Français, moins "clivante" et guidée par un souci d'équité. La façon de gouverner peut changer très vite. C'est l'une des facettes du New Deal, et pas la moindre.Erik Izraelewicz (éditorialiste en chef du Monde)

COMMENTAIRE DE DIVERCITY

 NEW DEAL EUROPEEN

Cela fait des semaines que nous l'écrivons: l'Europe a besoin d'un New Deal à la Roosevelt.

Puisse Hollande avoir la force et caractère de l'imposer à ses partenaires européens et en particulier à la Chancelière de Fer.
A l'évidence, Martin Schulz (SPD) président du Parlement européen partage cette analyse. C'est de très bonne augure car demain les sociaux-démocrates seront au pouvoir en Allemage avec ou sans Merkel.

"Door een gebrek aan solidariteit, verbeelding, moed, eenheid en visie is Europa voor sommigen een symbool van verdeeldheid geworden. Dat moet veranderen. De verkiezing van Hollande is een kans om de confrontatie aan te gaan met de uitdagingen waar de EU voor staat." (DM)

HOLLANDE, EEN NIEUWE KANS VOOR EUROPA

 Behalve bezuinigen moeten lidstaten ook groei stimuleren. Dat vindt Martin Schulz (SPD Duitsland), voorzitter van het Europees Parlement.

Een beleid dat alleen gericht is op besparingen verlamt economieën en verdeelt de Europese Unie

Zelden heeft een verkiezing in de EU zoveel losgemaakt als de presidentsverkiezing in Frankrijk van zondag. Zelden heeft een machtswisseling in één EU-lidstaat zoveel verwachtingen gecreëerd voor een reële koerswijziging van het beleid.

Het is merkwaardig hoe uit de financiële en economische crisis een nieuwe Europese natie en een nieuwe publieke sfeer opduikt. Europeanen komen erachter hoe afhankelijk ze zijn van elkaar. De fouten van één land kunnen de hele Europese economie aantasten en de vruchten van zestig jaar integratie bezoedelen. Vrede, solidariteit en welvaart zijn geen onomkeerbare verwezenlijkingen; alleen als 27 landen samenwerken, kunnen we dat behouden.

De zege van François Hollande is een nieuwe kans voor Europa. Ze zou het einde moeten inluiden van een beleid dat alleen gericht is op besparingen. Die aanpak verlamt economieën en verdeelt de Europese Unie. De belofte van groei door de nieuwe Franse president heeft de burger hoop gegeven en mag niemand alarmeren, zeker de financiële markten niet.

De plannen van Hollande voor een groei-initiatief vallen in goede aarde, vooral bij het Europees Parlement, dat herhaaldelijk heeft opgeroepen tot zulke maatregelen. Ook de Europese Commissie werkt aan een 'groeipact', dat de Europese leiders in juni zullen bespreken. Europa heeft inderdaad een masterplan nodig om een maalstroom van recessie, toenemende werkloosheid en verzwakking van het bankwezen te vermijden.

Zo'n plan gaat niet over geld bijdrukken. Begrotingsdiscipline blijft cruciaal, en dat geldt ook voor diepgaande structurele hervormingen. Het groeiplan kan gefinancierd worden met nieuwe bronnen van inkomsten, zoals een belasting op financiële transacties , door belastingontwijking en -fraude tegen te gaan en belastingparadijzen te elimineren, en door structurele fondsen efficiënter aan te wenden.

Wat moet er gebeuren? Ten eerste moeten gerichte investeringen voorrang krijgen. De Europese Investeringsbank (EIB) zou een goed instrument zijn om de uitgaven te verhogen voor grote infrastructuurwerken (bijvoorbeeld in de energiesector). Ze zou meer middelen moeten krijgen om haar kredietprogramma's op te voeren. De bekostiging van investeringen zou ook kunnen komen uit nieuwe projectobligaties. Op lange termijn moet het idee van euro-obligaties herbekeken worden. De kanalisering van structuurfondsen richting innovatie is essentieel. De uitgaven voor onderzoek en ontwikkeling zijn alarmerend laag in vergelijking met die van onze internationale partners. Een fundamentele hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid mag geen taboe meer zijn.

Ten tweede moet de jeugd voorrang krijgen. De werkloosheidsgraad in de eurozone, 10,9 procent, staat op zijn hoogste peil sinds de euro ingevoerd werd en jonge mensen betalen als eerste slachtoffers een onevenredig hoge prijs. We kunnen het ons niet veroorloven een verloren generatie te creëren die het Europese sociale weefsel en de stabiliteit zou kunnen vernietigen. Er moet direct een noodplan komen; investeringen in beroepsopleiding, een verhoging van de onderwijskansen en, vooral, incentives voor werkgevers om jonge mensen in dienst te nemen, zijn goed bestede middelen.

De ECB biedt banken langetermijnleningen aan tegen een voordelige intrest. Dat geld moet uitgeleend worden aan kmo's, het levensbloed van de Europese economie. De EU heeft ook nood aan gemeenschappelijke initiatieven om de gefragmenteerde bilaterale akkoorden omtrent belastingontduiking te vervangen.

Ten derde mogen de lidstaten tijdens de onderhandelingen over de langetermijnuitgaven niet uit populistisch winstbejag lukraak beknibbelen op de EU-begroting voor 2014-2020. Als het ons menens is met een algeheel groeiplan, dan moeten we daar de middelen voor uittrekken. Het EU-budget is een investeringsvehikel om de economie aan te zwengelen en banen te creëren. Het financiert pan-Europees transport en energienetwerken. Het stimuleert innovatie, onderzoek en ontwikkeling. Het is een hefboom voor investeringen, maakt grote economieën mogelijk, kan geen deficit oplopen.

Door een gebrek aan solidariteit, verbeelding, moed, eenheid en visie is Europa voor sommigen een symbool van verdeeldheid geworden. Dat moet veranderen. De verkiezing van Hollande is een kans om de confrontatie aan te gaan met de uitdagingen waar de EU voor staat.(De Morgen)

Aucun commentaire: