samedi 28 juillet 2012

Nationalisme is maar een middel. Waarom Jurgen Ceder zijn plaats had bij de N-VA







Of Jurgen Ceder straks kandidaat is voor de N-VA of niet, maakt niet veel verschil. Want de inzet is volgens MARC REYNEBEAU niet het nationalisme zelf, wel de conservatieve politiek die de N-VA wil voeren. (De Standaard)

Of Jurgen Ceder nu al dan niet op och-here de zesde plaats van de N-VA-lijst in Dilbeek staat, maakt op zichzelf niet zoveel uit. Even anekdotisch is het dat hij die kandidatuur nu opgeeft. Want daarmee is het knelpunt niet van de baan. Dat blijft immers waarom de N-VA het belangrijk vond om een zo prominent voormalig lid van Vlaams Belang, samen met enkele tientallen anderen, politiek onderdak te verlenen. De partij is inmiddels nog niet tot andere inzichten gekomen, want als ze nu openlijk zegt dat de operatie met Ceder niet kan doorgaan, is dat alleen als gevolg van externe druk en de angst voor imagoschade.

Natuurlijk moet niemand voor eeuwig een jeugdzonde worden nagedragen. Natuurlijk kunnen mensen van mening veranderen. Alleen domoren doen dat nooit, terwijl in de hemel meer vreugde is voor één zondaar et cetera. Maar de systematiek waarmee Ceder zijn verleden, dat meer omvat dan enkele jeugdzonden, blijft minimaliseren zonder er afstand van te nemen, toont aan dat van veel ‘voortschrijdend inzicht' toch geen sprake is. Toch kon hij, net als een Karim Van Overmeire in Aalst, met succes een overigens schimmige ‘screening' bij de N-VA doorstaan.

Wat bezielt voorzitter Bart De Wever dan met deze overlopers van Vlaams Belang? Op het eerste gezicht wil de N-VA tegen 2014 incontournable worden en haalt ze daarvoor alle nationalistische hens aan dek. Dan mikt ze in de eerste plaats op het ‘onnuttig' gebleven reservoir van Vlaams Belang, al moet het inmiddels al haast geheel opgepeuzelde LDD daarbij niet worden vergeten, in 2009 nog goed voor 7,6 procent van de stemmen.

NIET ÉÉN EN ONVERDEELD

Die strategie past bij een oud zeer in de Vlaamse Beweging: haar ideologische verdeeldheid. Want nationalisme is niet echt een ideologie, of in alle geval slechts een onvolledige. Het streeft naar een maximale politieke autonomie van de ‘natie', maar zegt niets over hoe die natie intern moet worden georganiseerd en bestuurd. Dat kan ideologisch net zo goed links als rechts worden ingevuld, of pluralistisch, zoals het geval was bij wijlen de Volksunie. Dat is ook de gedachte achter de IJzerbedevaartterm ‘godsvrede': ideologische verschillen opzijzetten om, over de partijgrenzen heen, samen specifieke Vlaamse doelstellingen te realiseren.

Al was dat laatste historisch niet altijd het geval. Na de Eerste Wereldoorlog rangeerde de aanvankelijk pluralistische Frontpartij, naarmate ze aan belang won, haar linkervleugel uit. Dat was zeker zo toen het VNV in zijn electorale opgang van de jaren dertig koos voor een regelrecht fascistische koers. Toen het zich in 1978-79 van de Volksunie afscheurde, koos het Vlaams Blok ook al voor een extreemrechtse en zelfs racistische koers.

Eind 2003 zei De Wever daarover: ‘Het was ooit de charme van de VU dat ze maatschappelijk gemengd, “onzuiver” was. Nu bestaat die perceptie niet meer en word je al snel in de rechtse hoek gedrukt. Het is griezelig hoe men aanstuurt op een herhaling van wat in de jaren dertig is gebeurd.' Daarmee bedoelde hij de pogingen van het toenmalige Blok om N-VA'ers in te halen, een operatie waarin wijlen Marie-Rose Morel centraal stond.

De Wever voegde daar nog aan toe: ‘het is niet omdat je voor de rechterzijde kiest, dat je daarom buiten de democratische consensus wilt staan. Ik kan u verzekeren dat de reserves bij de N-VA tegenover het Vlaams Blok zéér groot zijn.' Daarin toonde De Wever zich altijd rechtlijnig: het nationalisme is voor hem slechts een middel, en wel om bij ideologisch rechts stemmen te verzamelen voor een uitgesproken conservatief en neoliberaal, maar wel democratisch programma. In die redenering kan alleen de Vlaamse onafhankelijkheid – wat het streefdoel van de N-VA blijft – de context creëren om die conservatieve ideologie in de praktijk te brengen.

Dat leidde in de catacombentijd van de jonge N-VA nog tot de groeipijnen, zoals toen de zelfverklaarde sociaaldemocraat Eric Defoort een tijdlang de partij verliet omdat ze, zoals deze krant toen stelde, ‘te veel de werkgeversorganisaties achterna liep' en het contact met de vakbonden weigerde. De N-VA streefde inderdaad nooit naar een ‘godsvrede' of een band met linkse flaminganten.

RECHTS EN POLARISEREND

Een ruime Vlaamse zelfstandigheid is vandaag trouwens amper nog een onderwerp van discussie. Alle Vlaamse partijen, ook SP.A en Groen, beroepen zich uitsluitend nog op een Vlaamse politieke polis. Het verschil met de nationalisten is alleen nog een kwestie van gradaties. Ook dat is de context waarin de N-VA zich als een rechtse partij profileert. Ze ziet daar in een Vlaamse ‘grondstroom' een democratisch draagvlak voor.

De Wever koos daarbij voor een directe polarisering. Hij deed dat openlijk toen hij begin juli vorig jaar de nota van toenmalig formateur Elio Di Rupo afwees, waarvan hij het centristische sociaaleconomische luik zo mogelijk nog harder aan spaanders hakte dan het communautaire gedeelte ervan.

Sindsdien heet het uitentreuren dat Di Rupo, samen met zijn Vlaamse partners, een ‘PS-belastingregering' leidt. Zij zou er alleen op uit zijn om de hardwerkende Vlaamse tweeverdiener geld uit de zakken te kloppen om een dubieus sociaal apparaat in stand te houden dat alleen het profitariaat aanmoedigt.

Dat neoliberale denken, dat economische vrijheid koppelt aan sociale discipline en controle, is Vlaams Belang nooit vreemd geweest. Het verschil is vooral dat het binnen de N-VA in een democratische partij kan voortbloeien. En een gemarginaliseerd Belang kan het Vlaamse nationalisme niet langer besmetten met zijn xenofobe ranzigheid. Zoals voorts elke extra stem natuurlijk welkom blijft.



COMMENTAIRE DE DIVERCITY

LE NATIONALISME EST UN MOYEN; LE DESSEIN DE LA N VA: DEVENIR UN PUISSANT PARTI CONSERVATEUR

En somme De Wever reprend à son compte la stratégie électorale de Nicolas Sarkozy: conquérir l'électorat d'extrême-droite pour vaincre le courant progressiste, en l'occurence Spa, Groen mais aussi Cd&V et Vld en Flandre et le dragon rouge de Wallonie, son ennemi absolu: Elio di Rupo: "België ontstrikken". (débarasser le pays de l'homme au papillon)  "Want nationalisme is niet echt een ideologie, of in alle geval slechts een onvolledige. Het streeft naar een maximale politieke autonomie van de ‘natie', maar zegt niets over hoe die natie intern moet worden georganiseerd en bestuurd." Le nationalisme n'est qu'un moyen, ce n'est pas une idéologie qui nous dirait comment gouverner une  Flandre devenue indépendante.

 (...) "Het nationalisme is voor hem slechts een middel, en wel om bij ideologisch rechts stemmen te verzamelen voor een uitgesproken conservatief en neoliberaal, maar wel democratisch programma. In die redenering kan alleen de Vlaamse onafhankelijkheid – wat het streefdoel van de N-VA blijft – de context creëren om die conservatieve ideologie in de praktijk te brengen."

Le grand dessein c'est d'instaurer en Flandre  ce conservatisme "néo libéral" (style tea parties) qui plaît tellement  à l'électorat flamand  ulcéré par la politique social-démocrate du gouvernement Di Rupo, ressenti comme comme le principal responsable de la chape d'impôts qui pèse sur la classe moyenne flamande profondément poujadiste. De Wever rêve de conquérir la place occupée autrefois par le grand parti populaire CVP. Ce fut longtemps la stratégie payante de Guy Verhostadt avant que le Vld du fils De Croo ne rétrécisse comme peau de chagrin.

Pour y arriver, il est persuadé qu'il doit se situer quelque part entre la droite et la droite extrême , sur le fil du rasoir. "Dat neoliberale denken, dat economische vrijheid koppelt aan sociale discipline en controle, is Vlaams Belang nooit vreemd geweest. Het verschil is vooral dat het binnen de N-VA in een democratische partij kan voortbloeien."

Entre l'ancienne N-VA (qui se métamorphose en  nouvelle N-VB) et le Vlaams Belang il n'y a qu'un vernis de respectabilité démocratique. Gageons qu'au train où vont les choses, il se craquellera très vite.

On verra alors ce que veut vraiment la Flandre hostile à une Wallonie socialiste et à un Bruxelles saturé d'immigrés.

MG



Aucun commentaire: