vendredi 10 août 2012

Eed van burgerschap voor alle Brusselaars



OPINIE − De Morgen
Duidelijke afspraken over stedelijk samenleven: Brussel heeft nood aan een stadsethiek, stelt Els Ampe. Ze is fractievoorzitter van Open Vld in het Brussels Parlement en gemeenteraadslid in Brussel.
Als de gehele Brusselse samenleving nu geen sterk signaal geeft, hoe symbolisch ook, dan vrees ik dat het geloof in een gezamenlijke toekomst verder zal afbrokkelen tot er niets meer van overblijft
'Sale pute': een populair verwijt naar vrouwen op straat in Brussel. 'Madammeke, ge moet maar niet in Brussel wonen': een vaak gehoord antwoord van de politie. Beide uitspraken zijn tekenend voor de diepe malaise die reeds lang sluimert in Brussel. Het zegt zo veel over de bril waardoor sommige jongeren naar vrouwen kijken: als hoeren. Het zegt veel over de manier waarop sommige politiemannen naar de Brusselse jongeren kijken: als onverbeterlijk uitschot.

 Mensen die met open blik in de stad komen wonen, trekken al gauw weer weg. Moegestreden en zonder hoop op beterschap. We vervallen dan al snel in twee stellingen: Brussel opgeven of business as usual. Er is nochtans een derde weg: laten we duidelijke afspraken maken over stedelijk samenleven: een stadsethiek.

Menselijke prijs
Het geweld tegenover bus- en trambestuurders. De verhuis van bedrijven uit Molenbeek omwille van straatgeweld ten aanzien van het personeel. De onthullingen omtrent discriminatie op grond van afkomst in de interimsector. Gaybashing in de binnenstad. Agressie ten aanzien van de politie. De pakkende reportage Femme de la rue. De lijst is eindeloos en leidt tot frustraties. Bij 'oude' Belgen hoor je vaak:  'Het is dweilen met de kraan open, ze kunnen zich niet gedragen'. Bij 'nieuwe' Belgen: 'Zie je wel, ze moeten ons niet en zullen ons nooit aanvaarden.'

Elkaar opgeven is echter geen optie! Ook het gebrek aan netheid en de vele tags typeren de staat waarin het publieke domein verkeert: in staat van ontbinding. Mijn partij gelooft in de stad en haar diversiteit: 'Stadslucht maakt vrij' is al jaren ons adagium. Maar de huidige stadslucht verstikt ons. Ook de onverschilligheid van de burgemeesters van de getroffen gemeenten ondermijnt stedelijke ambities.

We betalen een hoge economische prijs voor dit alles. Dit gedrag jaagt immers mensen weg uit de stad. Inwoners die belastingen betalen, maar ook toeristen, pendelaars en shoppers die er geld uitgeven. Het kost Brussel jobs en welvaart.  De menselijke prijs is, zo mogelijk, nog groter: elke vorm van agressie, vernedering of discriminatie draagt het slachtoffer en zijn/haar omgeving nog jaren mee. We grossieren in persoonlijke trauma's en angsten.

Tijd dus dat het Brussels Parlement actie onderneemt. Meer autonomie betekent immers ook meer verantwoordelijkheid opnemen. Een repressief beleid kan niet langer uitblijven. Ruimte voor sport en ontspanning in de stad moet uitgebreid worden. Ja, maar er zal meer nodig zijn. Een charter rond stadsethiek dringt zich op.

Bij de aanvang van het politieke jaar vraag ik aan het Brussels Parlement om samen een charter rond stadsethiek op te stellen over de spelregels van het stedelijk samenleven. Een charter, gebaseerd op maximale tolerantie voor diversiteit en individuele keuzes en nultolerantie voor geweld en discriminatie. Al wie 'Brusselt' (woont of werkt voor een overheid in Brussel) zal zich akkoord moeten verklaren met de afspraken. Over hoe dat er moet uitzien, kunnen we inspiratie opdoen bij de Canadezen, waar burgers een plechtige 'Oath of Citizenship' moeten afleggen en een charter moeten ondertekenen. Canadezen krijgen op school ook lessen over wat dit inhoudt in de praktijk.

Charter

Het Brusselse charter start met het afleggen van een eed waarbij elkeen zweert: "De Belgische grondwet na te leven, de wetten, vrijheden en rechten te respecteren, de democratische waarden hoog te houden en de plichten als goede burger na te leven."

Het charter gaat dieper in op de vrijheden en democratische waarden.

l Het respecteren van alle mensen en hun lichamelijke en geestelijke integriteit, welke levensbeschouwing, geaardheid of sekse ze ook hebben.
• Democratie aanvaarden en uitdragen

• Scheiding tussen kerk en staat

• Vrijheid van levensbeschouwing

• Vrijheid van meningsuiting en persvrijheid

• Vrijheid van vereniging

• Vrijheid van verkeer

• Vrijheid van identiteit en aanvaarden van de multiculturele samenleving

• Recht op privaat eigendom en persoonlijk initiatief

• Het vrijwaren van het openbaar domein en respect voor de natuur

• De gelijkheid tussen man en vrouw

• Gelijke rechten voor hetero- en homoseksuelen

• Verantwoordelijkheid opnemen voor zichzelf en zijn/haar familie

• Verantwoordelijkheid opnemen om te stemmen

In de praktijklessen bijvoorbeeld, moeten schoolkinderen leren dat meisjes het recht hebben rond te lopen in korte rok, dat jongens aan andere jongens hun verliefdheid mogen tonen in het openbaar, dat je niemand mag uitsluiten omdat hij/zij een vreemd klinkende naam heeft, dat het publiek domein onze gezamenlijke 'living' is, etcetera.

De laatstejaars in het Brussels onderwijs, de verenigingen die subsidies aanvragen, de politie, de sportclub, de werkvloer, het gehele stedelijke weefsel van verenigingen en instellingen zullen zich moeten inschrijven in een stadsethiek.

Er moeten dus duidelijke afspraken zijn die al wie 'Brusselt' bindt, zelfs al hebben we heel verschillende overtuigingen. Een charter rond stadsethiek kan de aanzet zijn. Als de gehele Brusselse samenleving nu geen sterk signaal geeft, hoe symbolisch ook, dan vrees ik dat het geloof in een gezamenlijke toekomst verder zal afbrokkelen tot er niets meer van overblijft.


 Els L.J. Ampe  née le 18 janvier 1979 à Ostende est une femme politique belge bruxelloise, membre de Open VLD.
Elle est ingénieur civil en construction et master en gestion intégrée. Sa profession est expert immobilier.
Fonctions politiques
Membre du Parlement de la Région de Bruxelles-Capitale depuis le 29 juin 2004
Conseillère communale de la Ville de Bruxelles depuis 2006

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
POUR UNE CHARTE DU VIVRE ENSEMBLE FONDEE SUR UNE ETHIQUE URBAINE

“Brussel heeft nood aan een stadsethiek”
Els Ampe, la jeune Et bouillante conseillère bruxelloise et chef de la fraction du Open Vld au Parlement Bruxellois n’a pas froid aux yeux. Elle propose rien moins qu’un serment de citoynneté responsable signé par tous les Bruxellois. (Eed van burgerschap voor alle Brusselaars).
Par ce serment, les Bruxellois, tous les Bruxellois s’engageraient à respecter une charte du vivre ensemble dans la capitale.
La jeune deputée est convaincue que sans un signal fort, si symbolique soit-il, le vivre ensemble ne sera bientôt plus possible à Bruxelles.
'Sale pute' lancent les gamins désoeuvrés 'Madammeke, ge moet maar niet in Brussel wonen' répondent les pandores issus pour la plupart de « tussen Meise en Dendermonde. »
Elle y voit la double expression d’un profond malaise qui couve depuis longtemps à Bruxelles.
Cela en dit long sur le regard méprisant  que portent sur les femmes non voilées les gamins issus de l’immigration et sur celui que portent sur la jeunesse bruxelloise les policiers importés de Flandre pour la majorité d’entre eux.
.Et d’ajouter : « tous ceux qui viennent habiter ici avec leurs idées larges et leur esprit d’ouverture, en repartent presqu’aussitôt.
“zonder hoop op beterschap.”
Ce qui manque c’est une troisième voie: « een stadsethiek voor  stedelijk samenleven. »
Et la jeune dépitée de proposer un inventaire à la ,Prévert : violence contre les bus et leurs conducteurs, départ d’entreprises de Molenbeek suite à violence subie par leur personnel, discrimination à l’embauche de la part des firmes d’intérim, hostilité à l’égard des gays, harcèlement des forces de police, plaidoyer accablant du reportage « Femme de la rue » etc, etc.
Son parti le VLd « gelooft in de stad en haar diversiteit: 'Stadslucht maakt vrij'
Certes l’air de la ville rend plus libre. Mais cet air est désormais vicié et il nous asphyxie.
« We betalen een hoge economische prijs voor dit alles. Dit gedrag jaagt immers mensen weg uit de stad. Inwoners die belastingen betalen, maar ook toeristen, pendelaars en shoppers die er geld uitgeven. Het kost Brussel jobs en welvaart.”
Il est urgent que le Parlement bruxellois sorte du bois!  Il faut plus de répression (sic) « Een repressief beleid kan niet langer uitblijven.” Mais il faut aussi plus d’espace de sport et de détente. Surtout nous avons besoin d’une charte de l’éthique urbaine et du vivre ensemble.
Een charter rond stadsethiek dringt zich op.
Avec des règles d’urbanité et une tolérance zéro pour les contrevenants « met maximale tolerantie voor diversiteit en individuele keuzes en nultolerantie voor geweld en discriminatie. »
Il s’agit d’une pratique importée du Canada « waar burgers een plechtige 'Oath of Citizenship' moeten afleggen en een charter moeten ondertekenen.”
Ce sytème y donnerait d’excellent resultats où il s’accompagne de formations sur la citoyenneté responsable.

LA CHARTE
La charte se présente sous forme d’un serment  où chacun « jure de respecter la constitution belge, de respecter les lois et les libertés démocratiques, d’adhérer aux valeurs démocratiques et de se conformer aux droits et aux devoir du citoyen »

.Het respecteren van alle mensen en hun lichamelijke en geestelijke integriteit, welke levensbeschouwing, geaardheid of sekse ze ook hebben.

• Democratie aanvaarden en uitdragen

• Scheiding tussen kerk en staat

• Vrijheid van levensbeschouwing

• Vrijheid van meningsuiting en persvrijheid

• Vrijheid van vereniging

• Vrijheid van verkeer

• Vrijheid van identiteit en aanvaarden van de multiculturele samenleving

• Recht op privaat eigendom en persoonlijk initiatief

• Het vrijwaren van het openbaar domein en respect voor de natuur

• De gelijkheid tussen man en vrouw

• Gelijke rechten voor hetero- en homoseksuelen

• Verantwoordelijkheid opnemen voor zichzelf en zijn/haar familie

• Verantwoordelijkheid opnemen om te stemmen

Les élèves des classes terminales de l’enseignement secondaire et l’ensemble du tissu associatif devraient adhérer à cette charte pour être  diplômés et/ou subsidiés.
“Als de gehele Brusselse samenleving nu geen sterk signaal geeft, hoe symbolisch ook, dan vrees ik dat het geloof in een gezamenlijke toekomst verder zal afbrokkelen tot er niets meer van overblijft. »
Chacun jugera de la faisabilité de cette idée.
Certes, il est difficile de la repousser d’un revers de main.
A priori la chose nous paraît extrêmement difficile à appliquer dans la pratique, surtout parmi les jeunes dont le comportement urbain pose problème.
Ce qui est certain c’est que désormais les comportements déviants d’une partie de notre jeunesse bruxelloise ont cessé d’être tabou.
Remarquons  que ce sont des femmes qui ont si j’ose dire « déchiré le voile ».
En effet, jamais on ne vit sur cette terre générations de femmes plus déterminées, plus hardies,  plus efficaces que celles qui peuplent l’Europe aujourd’hui Je parle des mères quinquagénaires, de leurs filles trentenaires et des pionnières, les toujours jeunes grands-mères.
Un siècle d’émancipation féminine et aussi, il faut bien le dire de sécularisation, ont libéré la femme des jougs que les religions, le pouvoir  et la société lui ont imposés.
On me dira qu’avec la résistible  montée de l’islamisme le balancier semble repartir dans la direction opposée et qu’il  est d’autres intégristes populistes et machistes frustrés qui rêvent de rendre les femmes à leurs casseroles et à leurs langes, quitte à les revêtir d’une burqa de toile ou de chair.
On peut le craindre en effet, mais c’est compter sans  la pugnacité des femmes qui comme Els Ampe ont pris désormais  toute la mesure de leur potentiel. Si le camp de la réaction machiste par malheur devait triompher et que les partisans  du choc des sexes et des cultures devaient reprendre du poil de l’immonde bête au ventre encore tiède, s’en serait fait, sinon de l’humanité, du moins de la conception humaniste et des valeurs de l’occident. Cela, les plus éclairés des hommes l’ont parfaitement compris et c’est lorsque croit le péril et on ne saurait minimiser celui là, qu’augmente la volonté de le surmonter se plaisait à répéter Hölderlin et Edgar Morin de citer ce mot dans  la plupart de ses textes.
Il serait temps qu’on leur donne enfin carte blanche puisque le machisme a si lamentablement échoué.
Plus que jamais la femme devient  effectivement l’avenir de l’homme : ici, là bas et partout dans le monde. Le xxième siècle sera le siècle de la femme où ce sera le dernier.
MG

Aucun commentaire: