jeudi 2 août 2012

Klassieke muziek houdt vandalen niet tegen





Sinds 18 juli weerklinkt er klassieke muziek doorheen het Kortrijkse Begijnhofpark in een poging hangjongeren te verjagen. Vandalen worden door de muziek in elk geval niet afgeschrikt, want maandagnacht brachten die een bezoek aan het park.

Enkele snoeren van de geluidsboxen werden doorgesneden en een zitbank beschadigd. De stad liet onmiddellijk herstellingswerken uitvoeren. Burgemeester Stefaan De Clerck reageert bedroefd op de feiten. 'Het betreurt me dat sommigen er toch maar in zijn geslaagd om vernietigingen toe te brengen aan een positief project', zegt hij. (bdv)

COMMENTAIRE DE DIVERCITY

BOOMERANG

L’allégorie est jolie. Il était une fois un ravissant béguinage que depuis longtemps les béguines avaient déserté. De charmants jeunes gens assez désoeuvrés y faisaient désormais la loi au grand dam du maire chrétien-démocrate qui, voyant s’approcher une échéance électorale et soucieux de plaire à son électorat proposa de les en chasser avec…de la musique classique. Très mécontents, les hardis jeunes gens coupèrent les fils de l’onéreuse installation et saccagèrent les bancs.  L’opposition ricane.

Il n’est pas bon de tirer au canon sur les petits oiseaux, disent les Allemands. Il n’est pas bon non plus de chasser les vandales avec du vent.

Toujours opter pour la juste mesure. Mais où donc est passé le proverbial bon sens des belges?

MG



Hangjongeren




© brusselnieuws.be
"Primeur!", schreeuwen de kranten. Kortrijk gaat hangjongeren in een park te lijf met klassiek. Enkele grote steden in het buitenland hadden dat wapen al ingezet, maar nu dus ook bij ons.
Johan De Smet

Een streepje klassieke muziek moet er voor zorgen dat jongeren, de overlast en het bijhorende onveiligheidsgevoel gillend wegrennen. De hangjongeren in kwestie kwamen verbaasd uit de lucht vallen. We praten gewoon wat, drinken iets, en ‘dansen op de muziek van onze gsm’s’, was het bijna hartverscheurende verweer van de vermoedelijk criminele en dronken hangjongeren. Dat stadje uit Footloose bestaat dus echt. En het heet Kortrijk.

Zoals wel vaker het geval is, was de primeur helemaal geen primeur. In Brussel laat de MIVB al jaren klassieke muziek door de metrostations galmen. Niet continu, maar ‘s avonds, op het hangjongeren-piekuur. Sorry dus, Kortrijk.

MAAR WAAROM IS KLASSIEKE MUZIEK ZO VERSCHRIKKELIJK DAT HET JONGEREN LETTERLIJK WEGJAAGT ?

In mijn iPod zit Monteverdi naast The Maccabees, Callas naast Cat Power, en Janácek naast Jay-Z. Maar blijkbaar ben ik raar. Muziek hoor je in vakjes te stoppen, want da’s lekker makkelijk. En klassiek zit in het vakje ‘old people’. Muziek gemaakt voor de gezapige derde leeftijd, geschreven door oude mannen met pruiken op. Maar is dat zo?

NIPPLEGATE IN 1894
Als rock ‘n roll als slogan ‘live fast, die young’ heeft, dan geldt dat dubbel zo voor klassiek. Pergolesi stierf op z’n 26ste, Schubert werd 31, Bellini 33 en Mozart was dood op 35. Tot zover het cliché van de grijze oude man met de dikke buik.

Wonderkind Justin Bieber kan niet op tegen Mozart. Die componeerde vanaf z’n vijfde, had z’n eerste symfonie te pakken op z’n achtste, en schreef z’n eerste opera op z’n twaalfde. En de biografieën van componisten zijn net iets meer hardcore dan anekdotes over een tv door het hotelraam. Zelfs de zogenaamde ‘wardrobe malfunction’ van Janet Jackson is niks nieuws. Al op de première van ‘Thais’, in Parijs in 1894, liet sopraan Sybil Sanderson ‘per ongeluk’ wat tiet zien, met een heel schandaal als gevolg. Nipplegate @ the opera.

Wie een rekenmachine bij de hand heeft weet ook snel dat de gemiddelde leeftijd van de Rolling Stones beduidend hoger ligt dan die van de Wiener Philharmoniker. Rock ‘n roll is al een halve eeuw mainstream. Niks staatsgevaarlijk meer aan luide gitaren of bonkende beats.

NO LOLZ ALLOWED
Natuurlijk is de wereld van de klassieke muziek zelf ook schuldig aan de kloof met de kids. Over concerten wordt vaak een absurde saus sérieux gegoten, die even klef als misplaatst is. Enkel uitgestreken gezichten. Strictly no LOLZ allowed. En veel orkesten, concertzalen of operahuizen hebben wel pro forma een jongerenwerking, maar in se zijn de meeste blij met een gedwee abonneepubliek van middelbare leeftijd. En dus is een jongerenabonnement of een ‘familieconcert’ niet meer dan een schaamlapje. Alsof dat een publiek voor de toekomst waarborgt.

Want wanneer klassiek af en toe uit het hok mag, spreekt het wel tot de verbeelding. Hoeveel mensen hebben Wagner niet ontdekt met ‘Apocalypse now’, Barber dankzij ‘Platoon’, of Smetana na het zien van ‘The Tree of Life’? De vrouwen-doen-ook-aan-SM bestseller ’50 Shades of Grey’ doet deze dagen zelfs de verkoopcijfers van renaissance-componist Thomas Tallis de hoogte inschieten. En die kerel is dood sinds 1585. Maar zeg dat niet hard, want anders raken onze hokjes in de war.

Maar terug naar de hangjongeren, en nog snel wat goeie raad voor het Kortrijkse stadsbestuur. Ik hang ‘s avonds zelf ook wel eens rond in een metrostation. Niet om hommeles te maken, maar omdat ik van A naar B moet en geen auto heb. En dat ik dan nog ongeduldiger op de metro sta te wachten dan overdag, heeft veel met die klassieke muziek te maken die door het station galmt. "Beschouwt de MIVB mij als een hangjongere?", dacht ik even. Maar toen besefte ik: het is gewoon slechte muziek. Niks dan bombast en slagroom. Irritant druk cimbalengeklets. Zelfs ik ga er van lopen. De breeddenkende jongen die zo trots is op z’n eclectische iPod.

Dus, Kortrijk : draai vooral slechte muziek. Vermijd een hartverscheurende Purcell, een machtige Beethoven, of een ontroerende Mozart. Want anders gaat het jonge tuig misschien nog van klassiek beginnen houden ook. En dat wil blijkbaar niemand.

COMMENTAIRE DIVERCITY

CARREMENT IRRÉSISTIBLE

On retiendra de ce morceau de bravoure que Courtrai ne saurait avoir la primeur de cette initiative, puisque depuis des années, la STIB diffuse après l’heure bleue du classique dans ses stations, question de dissuader les flâneurs indésirables d’y traîner trop longtemps. Mais qu’on prenne garde de leur diffuser les pires morceaux du répertoire, de peur que ces jeunes gens ne se mettent à apprécier, qui sait, Bach ou Pergolèse... En dat wil blijkbaar niemand!






Aucun commentaire: