samedi 25 août 2012

VIOLENCE CONTRE LA POLICE : BEAUCOUP DE JEUNES AGENTS SONT DÉMOTIVÉS





POLINA VOROBIEVA
 << Si nous ne faisons rien pour punir les actes de violences envers la police à Bruxelles, nous ferons face à une génération qui aura perdu toute motivation >>, met en garde le syndicat National du personnel de Police et de Sécurité.
Le syndicat National du personnel de Police et de Sécurité (SNPS) a tenu à réagir sur la VRT suite aux derniers heurts qui ont eu lieu entre la police et des civils à Bruxelles. << Dernièrement, deux agents de la police ont été agressés à la foire du midi. L'auteur de l'agression a rapidement été libéré. >> Le syndicat regrette que les << délinquants soient relâchés aussi vite qu'ils ont été  arrêtés. >>
<< Nous avons eu les deux agents agressés à la foire en ligne. Ils ont la vingtaine. L'un d'eux a affirmé qu'il était victime de ces comportements violents pour la troisième fois dans sa carrière. Il a
affirmé ne pas pouvoir continuer si ce genre d'incident se reproduit chaque année. >>
<< LES AGENTS DE POLICE SONT FRUSTRÉS >>
Le SNPS pointe l'intervention trop légère de la justice. << Les agents de police sont frustrés. Si les auteurs disposeront bientôt d'un avocat pro deo, les agents qui ont été victimes de violence ont encore de nombreux formulaires à remplir avant de se voir attribuer un avocat. >>
Plus tôt ce mois-ci, la ministre de l'Intérieur, Joëlle Milquet a sévèrement condamné les violences contre la police. Milquet a évoqué un plan global visant à renforcer la protection des agents. Plus
précisément, la mise en oeuvre effective des sanctions. Un groupe de travail a été mis en place. Un plan pourrait être présenté au parlement en automne, a affirmé Milquet.

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
MOLENBEEKISATION
Deux commentateurs se déchaînent :
<< Bruxelles se molenbeekise... Normal... Dans une région où on pratique un néomarxisme sauvage, où on punit l'effort, l'entreprise... Où on prône l'inversion des valeurs, le nivellement vers le bas...
Cela entraine 2 courants au sein des populations: 1. Fuite des habiles, des énergiques, des intelligents... mécontents du sort réservé... Et 2. Arrivée massive des natures indisciplinées, des
feignants, des tires au flanc, bien décidés à "profiter"... Le tout sous le regard impuissant de la police, eunuque des temps modernes à Bruxelles... NB: savez vous combien de familles francophones de Bruxelles se sont installées en région Alostoise? 5000 en 5 ans!!! >>
<< Le laxisme, l'oisiveté (politiques des doits sans devoirs et du chômage à vie), le social-clientélisme, l'inversion des valeurs, le communautarisme... Voilà quelques bonnes et très efficaces recettes de gauche pour réussir un délicieux Molenbeek... Bruxelles, ville à fuir au plus vite! "
<< Je n'ai jamais oublié que le véritable objectif inavouable du socialisme était d'accroitre la dépendance. La misère n'était pas seulement le sol nourricier du socialisme mais l'effet délibérément
recherché" MARGARET THATCHER ;
Ce qui est certain c'est que Bruxelles est dans le collimateur des médias flamands mais désormais aussi des médias francophones.
Une exception :le plaidyer pro bruxellois su professeur Eric Corrijn de la VUB.
A qui ce crime prémédité, très prémédité profite-t-il ?
Si beaucoup de jeunes policiers se disent démotivés et frustrés, en revanche il arrive à certains d'entre eu de se comporter de manière assez lamentable comme en témoigne le reportage mis sur You Tube par un citoyen anglais membre de Amnesty International. Il montre un
policier s'acharnant avec violence sur un homme à terre menotté et sans défense. Ces images tournées en live à Etterbeek sont tout à fait insupportables
On lira également l'intervention du sénateur << groen >> Vander Taelen et l'article de Eric Corrijn, Bruxxelois flamand et grand amoureux du visage cosmopolite de Bruxelles.

LES GARÇONS DE LA RUE
Waarom 'stigmatisering' een slecht excuus is     
Auteur: Luckas Vander Taelen



Brussel stond het voorbije halfjaar wel vaker in brand. Burgemeesters kijken vaak de andere kant op.
Geertje De Waegeneer
Wie de problemen met allochtonen in de grootstad durft te benoemen, of het nu om vrouwen met rokjes of agenten met stokken gaat, bezondigt zich zogezegd aan stigmatisering. Niets van, zegt LUCKAS VANDER TAELEN.
Het omgekeerde is waar: alles op zijn beloop laten gaan, dat is discriminatie.
Een banaal voorval in Sint-Joost-ten-Node, een van de negentien Brusselse gemeentes. Alil, 23 jaar, rijdt met motorfiets maar zonder nummerplaat door een eenrichtingsstraat, tegen de rijrichting in. Een agent maakt er hem attent op dat hij een overtreding begaat. Het antwoord van Alil is kort en krachtig: hij slaat de agent drie keer in het gezicht. In geen tijd loopt de straat vol. De agent wordt
aangemaand het blauwblauw te laten. Alil is woedend. 'Door jouw schuld heb ik mijn ramadan gebroken', zegt hij. Elk gebruik van geweld is immers verboden in vastentijd. Waarop Alil de agent een vierde keer in het gezicht slaat. Het gevolg: de agent is zes dagen werkonbekwaam,
Alil wordt na verhoor vrijgelaten omdat hij geen strafblad had.
VERLOREN TIJD
Bovenstaand verhaal sluit pijnlijk naadloos aan bij de getuigenissen van Brusselse politiemensen (DS 11 augustus). Agenten die in de val gelokt worden door georganiseerde bendes, agenten die buiten hun diensturen geïntimideerd worden, dat kun je niet langer ongestraft fait divers noemen die eigen zijn aan een grootstad. De enige positieve ontwikkeling is dat nu blijkbaar ook bij sommige politici het besef gegroeid is dat dit zo niet verder kan. Brussels minister-president Charles Picqué en minister van Binnenlandse Zaken Joëlle Milquet spraken zich ondubbelzinnig uit. Maar van de Brusselse burgemeesters was niet veel te horen.
Er is kostbare tijd verloren gegaan. Ik beschreef meer dan twee jaar geleden hoe bewoners van een appartementsgebouw in Molenbeek vreesden voor hun leven, toen de brandweer niet opdaagde bij een brand die baldadige jongeren hadden aangestoken. De hulpdiensten waren wantrouwig geworden na valse oproepen waarbij ze bekogeld werden.
Ernstige feiten leken me dat toen al. Burgemeester Moureaux temperde: Molenbeek is de Bronx niet.
Inderdaad, in de Bronx is het ondenkbaar dat politiemensen bekogeld zouden worden met scherp geslepen kasseistenen zoals twee weken geleden gebeurde in Anderlecht. Brusselse burgemeesters kijken liever de andere kant uit als weer enige agenten het ziekenhuis worden ingeslagen. Ze zijn meesters in de kunst van het relativeren. De uitspraak van burgemeester van Brussel Freddy Thielemans dat een overval met kalasjnikovs in het centrum van de hoofdstad van Europa niet meer is dan een fait divers, zal hem - hopelijk - tot het eindevan zijn carrière blijven achtervolgen.
De Brusselse burgemeesters steken bewust hun kop in het zand, ze denken vooral aan hun eigen electorale belangen. In het licht van de komende gemeenteraadsverkiezingen willen zij koste wat het kost vermijden hun kiespubliek te mishagen.
In de Brusselse centrumgemeenten is een groot deel van de bevolking van Maghrebijnse origine. Daarom zijn lokale bestuurders geneigd zich zeer terughoudend op te stellen bij problemen met allochtone jongeren. Want snel wordt men er vanuit politiek correcte hoek van beschuldigd een bevolkingsgroep te 'stigmatiseren'.
SEKSUALITEIT OP STRAAT
Het overkwam Sofie Peeters, die in een documentaire vastlegde wat iedereen die al eens over de Brusselse straten loopt al jaren weet:
dat Maghrebijnse jongens het op zijn zachtst gezegd moeilijk hebben met hun seksualiteit. Het blijft merkwaardig dat een studentenfilm nodig was om een probleem aan te kaarten dat vele vrouwen al jaren ergert. Maar de weldenkenden waakten: ook Peeters werd verweten te 'stigmatiseren'. Nadia Fadil (KUL) verweet haar zelfs een instrument te zijn van de witte middenklasse om de binnenstad te controleren en de law and order te willen herstellen.
Wat is daar overigens fout mee, met respect voor wet en orde?
Jongens van Maghrebijnse afkomst hebben vaak een handicap door hun familiale achtergrond. Ze worden opgevoed als kleine prinsjes en verafgood door hun moeder. Van in hun jongste jaren leren ze dat ze de meerdere zijn van hun zusjes. Dat zorgt soms al in de kleuterklas voor problemen tussen Maghrebijnse jongetjes en meisjes met een andere culturele achtergrond.
Een afwezige of zwakke vaderfiguur in vele allochtone gezinnen maakt een positieve identificatie voor de jongens bijzonder moeilijk en levert een slecht zelfbeeld op. De onbewuste vertaling daarvan is dat ze elke vorm van gezag op school en straat afwijzen en een slachtofferrol cultiveren. Denken in termen van 'eer en schande' in plaats van onze 'schuld en boete' maakt het bovendien bijzonder moeilijk om aan allochtone jongens een besef van eigen verantwoordelijkheid bij te brengen.
ONBESTAANDE ARBEIDSETHIEK
Dat is een bijzonder gevaarlijke combinatie van factoren voor jongeren die te vaak in een negatieve spiraal terechtkomen. Die is niet enkel sociaal-economisch, hoe graag sommige neomarxisten dat ook blijven geloven. Allochtone jongeren zitten snel vast in een werkloosheidsval waar ze niet uit geraken. Dat heeft veel te maken met een andere nefaste cocktail: gebrekkige opleidingen en een onbestaande arbeidsethiek. Er is een sociale druk die individuele responsabilisering afwijst. Wie zijn lot in eigen handen neemt, zet zich buiten de groep.
Het is alleen door een situatie juist in te schatten dat men kan hopen er een oplossing voor te vinden. Wie met verschil in opvoeding en cultuur geen rekening houdt, doet eigenlijk aan discriminatie, omdat zo de betrokken groep kansen ontzegd worden om een problematische
situatie aan te pakken. Wie allochtone jongeren een toekomst wil bieden en wil vermijden dat ze bezwijken onder de druk van jeugdbendes of religieus fundamentalisme, moet durven pleiten voor een gerichte aanpak.
Problemen benoemen heeft niets met stigmatiseren te maken. Wel, het is een vorm van positieve discriminatie. Het heeft geen zin het allochtone seksisme dat Sofie Peeters toonde tot een
algemeen probleem te reduceren. Maghrebijnse jongens hebben nu eenmaal een totaal andere (in hun geval onbestaande) seksuele opvoeding gekregen dan Belgische jongens. En als men die jongeren perspectief wil bieden op een toekomst, moet men het met hen durven hebben over
wat zij zelf daar willen aan doen. Die eigen verantwoordelijkheid blijven afwentelen op 'de maatschappij' is niet langer houdbaar.
Dan komt er misschien een dag dat een jonge Brusselaar beseft dat het zijn eigen persoonlijke verantwoordelijkheid is als hij zonder nummerplaat in de verkeerde richting rijdt. En dat het niet de schuld is van een agent dat zijn ramadan verknoeid is.
Correctie, men heeft de situatie in Brussel uit de hand laten lopen.
De toestand is er niet zo maar gekomen en is zal ook niet zomaar verdwijnen. Ten eerste mogen de beleidsverantwoordelijken in eigen boezem kijken hoe het zover gekomen is en schuld bekennen. Slechts wanneer dit schuldbesef er is kan het roer omgegooid worden. Zelfs dan zal het nog aartsmoeilijk zijn om de zaken ten goede te keren.

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
ANTAGONISME CULTUREL ET EDUCATIF
Luckas Vander Taelen, sénateur groen demeurant à Forest a décidé il y a près de deux ans de renoncer une fois pour toute à la langue de bois. Il dénonce le laxisme des bourgmestres bruxellois qui pratiquent, selon lui,  un laisser faire coupable vis à vis d'une jeunesse allochtone désoeuvrée de plus en plus agressive à l'égard de la police et rétive à toute forme d'autorité.
Philippe Moureaux s'insurge: "Molenbeek n'est pas le Bronx!"  mais, assurément, il semble en train de le devenir.
Du reste remarque le sénateur, dans le Bronx, les forces de police ne sont pas bombardées de pavés et de projectiles, à Molenbeek oui.
 "In de Brusselse centrumgemeenten is een groot deel van de bevolking van Maghrebijnse origine. Daarom zijn lokale bestuurders geneigd zich zeer terughoudend op te stellen bij problemen met allochtone jongeren. Want snel wordt men er vanuit politiek correcte hoek van beschuldigd een bevolkingsgroep te 'stigmatiseren'."
Traduit librement: l'électorat maghrébin est majoritaire dans les communes de la ceinture pauvre et les notables locaux auront besoin de leurs voix en octobre prochain. Donc il est hors de question de
stigmatiser les gamins de peur de s'aliéner le vote de leurs parents.
Ajoutons que les jeunes gens originaire du Maghreb ont une manière assez particulière de vivre leur sexualité: "Maghrebijnse jongens hebben  het moeilijk met hun seksualiteit. Het blijft merkwaardig dat
een studentenfilm nodig was om een probleem aan te kaarten dat vele vrouwen al jaren ergert." Aussitôt, Nadia Fadil (KUL) dénonce l'opération "féministe" organisée par Sofie Peeters  dans les  rues du quartier Anneesens. Elle lui reproche  d'être "een instrument van de witte middenklasse om de binnenstad te controleren en de law and order te willen herstellen."
Et de dénoncer un déficit d'éthique de travail au sein de ce groupe social: "Allochtone jongeren zitten snel vast in een werkloosheidsval waar ze niet uit geraken. (gebrekkige opleidingen en een onbestaande arbeidsethiek)" Résultat: il règne dans ces milieux une pression
sociale qui va dans le sens de la déresponsibilisation ( die individuele responsabilisering afwijst. Wie zijn lot in eigen handen neemt, zet zich buiten de groep.)
Origine de cette  dichotomie sociale: une dichotomie culturelle : "een verschil in opvoeding en cultuur" (...) "Wie allochtone jongeren een toekomst wil bieden en wil vermijden dat ze bezwijken onder de druk van jeugdbendes of religieus fundamentalisme, moet durven pleiten voor een gerichte aanpak." Il faut donc une approche adéquate pour éviter le renforcement des bandes et l'influence fondamentaliste.  Vite dit! mais encore?
Pointer les problèmes  ne devrait pas être prétexte à stigmatisation.
Ce qu'il faut c'est une politique de discrimination positive.
"Maghrebijnse jongens hebben nu eenmaal een totaal andere (in hun geval onbestaande) seksuele opvoeding gekregen dan Belgische jongens."
Comment donc responsabiliser ces jeunes gens? "Men heeft de situatie in Brussel uit de hand laten lopen." Il est temps que les responsables politiques fassent leur mea culpa et reprennent les choses en main. Il est urgent de  renverser la vapeur!
Bref? On en vient toujours à l'éternel problème du vivre ensemble via le respect de l'autre, le dialogue et la collaboration. Nous appellerons cela le dialogue interculturel!
On semble faire du sur place dans ce domaine, voire même régresser.
Et quid de l'enseignement? "Over de rol van het onderwijs. Er moeten voldoende goede en sociaal gemengde scholen zijn, zowel Franstalige als Nederlandstalige als meertalige. De vuilbakscholen moeten er uit.
De Lille veut un plan stratégique (een actieplan) sans tabous.
Op basis van een grondige studie in overleg met de verschillende gemeenten,  samen het gewest én de gemeenschappen moet het tot een actieplan komen." Bruno De Lille "Wil men tot een oplossing komen, dan moet er over alles, zonder taboes, gepraat kunnen worden"
Plus on s'approche de la date fatidique des élections communales plus la nervosité monte chez les politiques.
Cela fait des années que DiverCity plaide pour des Etats Généraux de l'enseignement à Bruxelles.
Dans une interview accordée au Vif/L'Express, le député Yvan Mayeur (Ps) "vise le gouvernement bruxellois" : << Dans la capitale, "tout est réuni pour une explosion sociale. Il est temps que le gouvernement dirigé par Charles Picqué (PS lui aussi)] se bouge! Il lui manque une dynamique. Il faut cesser de rester béat devant 20% de chômeurs en Région bruxelloise."
Tout indique que dans les années qui viennent la problématique bruxelloise sera au centre de ce qui restera de la politique belge.
MG

HET IS HEET IN BRUSSEL
DM
Om een efficiënt veiligheidsbeleid te kunnen voeren, moeten gemeenten, politie en justitie op één lijn zitten, schrijft Bruno De Lille(Groen). Hij is staatssecretaris van het Brussels Hoofdstedelijk gewest.



Het is heet in Brussel. En dan heb ik het niet over de temperatuur maar over de (on)veiligheid. Er was de terechte aanklacht tegen het alom aanwezige seksisme, er waren gewelddadige incidenten met de
politie. Er heerst het broeierige gevoel dat er 'iets' op til is, dat de buil zal barsten, etcetera. Het heeft echter geen zin dat we ons verliezen in oeverloze debatten. Veel belangrijker is de zoektocht
naar oplossingen. Hoe wordt het weer veiliger op onze straten?

SNELLER STRAFFEN
Om een efficiënt veiligheidsbeleid te kunnen voeren, moeten gemeenten, politie en justitie echter op één lijn zitten. Een basisvoorwaarde die vandaag niet vervuld is. En helaas zijn het de burgers die de gevolgenhiervan moeten dragen.
Het klinkt zo logisch dat er eigenlijk geen debat over zou mogen zijn.Maar toch is er nog veel werk aan de winkel.
Allereerst moeten we het respect voor de politie herstellen. Het is al vaker gezegd maar als je ook de zogenaamde kleine overtredingen niet aanpakt, creëer je een sfeer van straffeloosheid.
Ten tweede is snel straffen heel belangrijk. Het werkt niet ontradend of corrigerend als overtreders die opgepakt of betrapt worden, meteen daarna losgelaten worden en pas maanden of zelfs jaren later een boete of straf ontvangen. De Gemeentelijke Administratieve Sancties (GAS) kunnen daarbij helpen, al blijft het eigenlijk een systeem dat de gemeenten verplicht de zwakheid of het slecht functioneren van het gerecht te compenseren.

EÉN POLITIEZONE VOOR BRUSSEL
Verder moet de politie ook zichtbaar en aanspreekbaar zijn. We zijn niets met politieagenten die snel in hun politiecombi door de straat rijden. Fietsbrigades of agenten te voet zijn veel toegankelijker. We
moeten ervoor zorgen dat mensen 'hun' agent kennen, hem durven aanspreken en informeren en weten te vinden. Hebben we daarvoor meer agenten nodig? Misschien. Misschien ook niet. In sommige zones doet het gerucht de ronde dat je aan de politie moet melden dat men dreigt te schieten of dat er anders het eerste halfuur geen patrouille langskomt.
In de zone Schaarbeek slaagt men er sinds enige tijd in, zonder het korps uit te breiden, binnen de 5 minuten ter plekke te zijn als er een oproep komt.
Wat de Brusselaars niet begrijpen - terecht niet begrijpen - is dat dit wel kan in de ene zone en niet in de andere. Dat heeft niets te maken met betere of slechtere agenten maar wel met (politieke) keuzes,
leiding, sturing, etcetera. En bij die politieke sturing kunnen we ons veel vragen stellen. In heel wat politiezones is er een voortdurende concurrentie tussen de verschillende leden van het politiecollege met als triest orgelpunt de constante na-ijver tussen de burgemeesters van Brussel en Elsene die ervoor zorgde dat de belangrijkste politiezone van het gewest maanden niet optimaal kon functioneren. Vandaar dat ik blijf pleiten voor de eenmaking van de 6 politiezones onder leiding van de Brusselse minister-president of een minister van Veiligheid.

Wat met het parket?
Tegelijkertijd moeten we in alle openheid een discussie voeren over en met het parket. Momenteel geeft het parket de indruk dat het op eigen houtje kan beslissen welke overtredingen echt bestraft zullen worden.
Misschien klopt het dat het parket te weinig mensen en middelen heeft maar de optie "enkel te bestraffen indien tijd, geld en goesting" staat nergens in onze wetboeken. Dus moet dat debat dringend gehouden worden.

VUILBAKSCHOLEN
Ten slotte hebben we een uniforme aanpak nodig van onze 'probleemwijken'. Want die zijn er. Het zijn geen no-gozones zoals sommigen beweren maar plaatsen in de stad waar alle problemen samenkomen en waar bij het minste geringste de vlam in de pan slaat.
Wil men tot een oplossing van de problemen komen moet er over alles - zonder taboes - gepraat kunnen worden.
Over de persoonlijke verantwoordelijkheid bijvoorbeeld. Want het is niet omdat je arm bent, dat je helemaal geen kansen krijgt of crimineel moet worden (de meeste armen mensen bewijzen dat trouwens elke dag).
Over de socio-economische achterstelling en discriminatie. Want die bestaan wel degelijk.
Over de rol van het onderwijs. Dat er voldoende goede en sociaal gemengde scholen moeten zijn. Zowel Franstalige als Nederlandstalige als meertalige. Dat de vuilbakscholen er uit moeten.

ACTIEPLAN
En laten we dan op basis van een grondige studie in overleg met de verschillende gemeenten, het gewest én de gemeenschappen samen tot een actieplan komen.
En als we dan over enkele jaren in de krant lezen "dat het weer heet wordt in Brussel", dan weten we dat het over de temperatuur gaat. En alleen maar over de temperatuur.

Aucun commentaire: