dimanche 12 août 2012

We krijgen slaag omdat we flik zijn



WIE BESCHERMT DE POLITIE?
Auteur: Wouter Woussen(DS)

Als politieman in Brussel weet je waar een identiteitscontrole verkeerd kan aflopen. En zelfs in burger ga je beter niet naar de kermis.
‘Weet u waar we echt bang voor zijn? Dat we gevolgd worden, dat ze ons elders lastigvallen dan op het terrein. In onze privé. Dan vertrouw ik niet meer op het gerecht. Mijn auto mogen ze vernielen, geen probleem. Maar als ze aan mijn familie komen, ben ík het gerecht.'
In een uitzonderlijk openhartig gesprek getuigen zes Brusselse agenten in De Standaard over het toenemende geweld in de quartiers chauds. Ook buiten de werkuren: ‘We zijn beknot in onze vrijheid. Je neemt hier niet zomaar de tram, je gaat niet zomaar naar de cinema. Omdat je flik bent. En omdat ze jou herkennen. Mijn vriendin wou eens naar de Zuidkermis. Eén keer zijn we geweest. “Ah monsieur l'agent, le monde est petit, monsieur l'agent.” Terwijl je schouder aan schouder door de massa schuifelt. Nooit meer.'
Politieagenten die na een nachtdienst per trein moeten terugkeren en 's nachts naar het station moeten, doen dat liever met drie man tegelijk. Burgerpersoneel, dat nooit in uniform op straat loopt, krijgt slaag omdat ook zij herkend worden. Een groep agenten krijgt klappen omdat ze herkend worden in de Kinepolis. ‘Een collega is sindsdien levenslang 7procent arbeidsongeschikt. Je mag nog zulke spierballen hebben, dat helpt niets.'
VERRADER
Voor een Marokkaanse flik is het niet beter. ‘Erger nog. Chkem, noemen ze die, verrader. Een Marokkaanse collega zegt het zelf. Ze pikken hem er altijd uit. Ze kunnen niet verkroppen dat één van hen bij de vijand is.'
‘En het gerecht? Dat laat ons in de steek. Als een magistraat bedreigd wordt, moeten wij hem beschermen. Terecht. Maar ze beseffen niet wat het is om géén bescherming te hebben. Dat er eens een met ons meeloopt. In politie-uniform. Die zal niet meer zeggen: “Aangevallen worden, dat hoort bij uw job.”'
BELANGRIJKSTE VERKIEZINGEN

Auteur: Guy Tegenbos
De getuigenis van de Brusselse agenten, vandaag in deze krant, grijpt naar de keel. We leven hier toch wel in een omgekeerde wereld. Het zou normaal moeten zijn dat een misdadiger zich opgejaagd voelt als hij naar de kermis gaat, en voortdurend vreest herkend en ‘gepakt' te worden. In Brussel lopen de agenten in het weekend met dat gevoelen rond: bang herkend te worden door degenen die hen in de week ook belagen.
Aan wie geven zij de schuld? Aan het gerecht dat amper optreedt, en aan de politiek ‘die hen feitelijk verplicht zich terug te trekken'.
Dat is hun visie. Ze lijdt, zoals eenieders visie op de eigen zaak, aan enige eenzijdigheid. Het is hun versie van het ‘Si on me laisse faire' van Michel Bourlet destijds. Maar ze zeggen wel wat iederéén ziet, behalve de betrokken Brusselse politici en magistraten.
Het gerecht faalt er flagrant. Misschien doet het parket zijn werk wel – dat verweerde zich deze week – maar de zittende magistratuur niet.
De Brusselse politici minimaliseren de feiten, schokschouderen ‘dat dit nu eenmaal eigen is aan elke grootstad' en noemen dit een campagne van de Vlaamse media die niet van Brussel zouden houden.
Er zijn inderdaad grootsteden waar vergelijkbare problemen voorkomen, maar er zijn veel steden van eenzelfde omvang waar dit soort toestanden niet voorkomt.
De Brusselse situatie heeft natuurlijk te maken met het apart blijven voortbestaan van 19 gemeenten en 6 politiezones. Maar intussen is de veiligheid in de eerste plaats de verantwoordelijkheid van de burgemeesters. En als die falen, dan moeten de Brusselse burgers daar maar eens aan denken op 14 oktober aanstaande.
Waarmee niet gezegd is dat veiligheid alleen een kwestie is van repressie. Sociaal en economisch beleid moeten de basis leggen voor vreedzamer en welvarender samenleven, maar dat beleid werkt niet zolang de straat onveilig is en de grijze economie hele wijken in handen heeft.
Nu de gemeenteraadsverkiezingen naderen, zullen de Grote Politici weer Grote Toespraken houden om te zeggen dat de gemeente het belangrijkste beleidsniveau is. Ze menen dat niet en gedragen zich ook niet zo. Maar het is wel juist. De gemeente is het belangrijkste bestuursniveau voor het welbevinden van de burgers. De nakende verkiezingen zijn dus de belangrijkste van allemaal.
De gemeente is ook een grote werkgever. Vaak de grootste op het eigen grondgebied. Er mag dan ook een professioneel personeelsbeleid van verwacht worden. De getuigenissen, ook in deze krant, over de wijze waarop het bestuur van Sint-Genesius-Rode het pestgedrag bij haar personeel (niet) heeft aangepakt, wijzen de burger erop dat hij dit ook best in het oog houdt op 14 oktober.
COMMENTAIRE DE DIVERCITY
LES RISQUES DU METIER
Les policiers actifs sur le terrain bruxellois sont sur les nerfs. Ils craignent pour leur quiétude et la sécurité de leurs proches. En effet, une fois rendus à la vie civile quand se termine leur service en uniforme, il leur arrive d’être confrontés à des délinquants qu’ils ont remis au pas la veille. “Ah monsieur l'agent, le monde est petit, monsieur l'agent.”  Pire, ils  ne se sentent pas soutenus par la magistrature et le monde politique. Ils craquent dans les colonnes du Standaard qui commente “ De Brusselse politici minimaliseren de feiten, schokschouderen ‘dat dit nu eenmaal eigen is aan elke grootstad' en noemen dit een campagne van de Vlaamse media die niet van Brussel zouden houden.”

Quelques extraits des 108 intrventions des internautes:
“links veroorzaakt de miserie en iemand anders mag het oplossen.”
“Na de 108 reacties gelezen te hebben, vraag ik me toch af hoe men het probleem zou kunnen oplossen, als er altijd maar nieuwe worden geïmporteerd. Een maatschappij kan dat aantal niet aan, en op deze manier geraken we er nooit uit.”
“Zet uw stem kracht bij door nultolerantie te vragen voor blind geweld, gewelddadig machismo, seksisme, agressie... Religie en ras mogen nooit een reden zijn om uit te sluiten, zomin als religie en ras een excuus kunnen zijn om te stigmatiseren. Wat we vragen van politici en Justitie is een transparante aanpak van de agressie die deze rechtstaat onleefbaar maakt voor steeds grotere groepen van de bevolking (vrouwen, homoseksuelen, andersdenkenden ...) Als die eis geen urgentie is, is de huidige politieke klasse uw en mijn stem niet waard.”
“Niet agent maar misdadiger moet zich opgejaagd voelen.”. Zo zou het moeten zijn inderdaad, maar dit is de omgekeerde wereld van surrealistisch, of moet ik zeggen socialistisch België... waar daders worden behandeld alsof zij het slachtoffer zijn, en waar de slachtoffers als daders worden behandeld. “
“Vraag eens aan een agent in Nederland of hij op eender welk zomerfestival daar wil staan? De problematiek van Brussel staat zeker niet alleen, het is van politieagenten die geremd worden (klopt, ook alle analyses in Nederland wijzen daarop) en bestuurders die de situatie onderschatten. Nee, die burgemeesters in Brussel zijn niet erger dan die in Nederland, maar allen lijden ze aan een een 'gomden-sixties' zucht, en schuwen het geweld te gebruiken dat ze zelf kennen, meegemaakt hebben. Welke taal die persoon spreekt heeft geen enkel belang, enkel een dommerik die zo kortzichtig denkt. Het is de fout van een generatie die de zaken niet wil zien.”
“Het blijft oorverdovend stil bij de politici . Anders zijn er onmiddellijk om hun reacties te geven in alle geuren en kleuren . Echte problemen zijn blijkbaar een probleem voor deze dames en heren .”
“Zoals altijd is iedereen weer aan het kankeren zonder één oplossing voor te stellen. Zal ik het dan maar doen? Op korte termijn: sterkere en meer gerichte politie-acties in de probleemwijken om de zichtbaarheid en macht van de politie te vergroten. Op middellange termijn: bewustmaking van de lokale gemeenschap om sociale druk te zetten op de rotte appels + opzetten van (liefst goedkope) projecten om de jeugd van de straat te houden, zoals voetbal en jeugdhuizen. Op lange termijn moet een ander onderwijsmodel ingevoerd worden, dat zich richt op het vermijden van drop-outs. O ja, en als kers op de taart: per geregistreerd misdrijf vermindert de sociale uitkering. “
“Het probleem zit dieper, en de problemen van de politie is enkel een symptoom. Er moet aan mensen echt duidelijk gemaakt worden dat de politie aan hun kant staat, en niet altijd fascistoïde zwijnen zijn.”
“Bepaalde bendes willen de macht over het territorium én over de vrouwen, om vrij hun handel in drugs én sex te kunnen houden en uitbouwen. Zero tolerance voor die mensen, total tolerance voor hen die rechtvaardigheid n democratie verdedigen. De lokale overheid ( politie inbegrepen ) staat machteloos, noch middelen noch opleiding van mensen is aanwezig om aan dergelijke terreur het hoofd te kunnen bieden. “
“We kunnen ons afvragen of we het probleem van de allochtone bendevorming niet zelf een goede voedingsbodem hebben gegeven door ons geloof in netwerken als de remedie voor alle kwalen. De officiële structuur van organisaties wordt doorkruist met officieuze netwerken. Heb je een probleem? Zorg dat je een goed circuit hebt van vriendjes, met aanwezigheid zowat overal. Een paar telefoontjes, en klaar is kees. Toch veel gemakkelijker dan naar de rechtbank stappen, de wet te volgen, of de geijkte maar vervelende procedures op te starten, niet? Alle Belgen zijn gelijk voor de wet, maar soms staan de leden van mijn groep er toch iets boven. “
Que conclure de tout cela?
Que l’opinion se polarise dangereusement entre partisans de l’ordre et de la stricte application de la loi  (en gros, la droite)et partisans de la tolérance et de la riposte graduée (en gros, la gauche).
Constatons que sous l’effet de la crise qui exacerbe les esprits, on assiste à une radicisation “à l’américaine” des esprits en faveur de plus de répression et d’une tolérance zéro. Que l’on songe à l’affaire du foulard, celle de la libération de Martin,la requète des policiers en colère etc. La riposte politique tarde à venir, trois mois avant les communales, les politique prolongent leurs vacances.
Le clash entre le camp des défenseurs  de l’ordre et celui de fauteurs de désordre paraît de plus en plus inévitable.
L’automne sera chaud, très chaud. Sale temps pour l’interculturel!
MG

Aucun commentaire: