jeudi 27 septembre 2012

Deze regering gooit haar eigen ruiten in




Het wordt tijd dat Di Rupo inziet dat het premierschap een inhoudelijke job is, geen uitvoerende. We hebben een piloot nodig in de cockpit
Een premier heeft de kracht van zijn ambt. Hij zet de toon, voor en achter de schermen. Zo bouwt hij geloofwaardigheid en draagkracht op voor het gemeenschappelijke project van zijn coalitie.

Niet zo met Elio Di Rupo.

Vlaanderen omarmt deze premier en zijn project niet, integendeel. De relatie blijft onderkoeld en afstandelijk, zeker met de ondernemende toplaag. Na de ongenuanceerde uitspraken van een grootindustrieel 'dat deze regering niet socialistisch maar marxistisch is', zou je logischerwijze afstand verwachten van collega-ondernemers en industriëlen.

Er valt immers economisch weinig te winnen bij een ramkoers met de macht. En toch lijkt ondernemend Vlaanderen net daarvoor te kiezen, afgaande op de bittere gal die men spuwt over de premier en zijn kabinet.

De vraag of Di Rupo als Waalse socialist überhaupt een faire kans zou hebben gehad in een landsdeel waar N-VA de politieke toon zet, is terecht. Alleen, ze is ook irrelevant. Want deze regering gooit haar eigen ruiten in, en niet alleen bij Vlaamse ondernemers.

Heel het debat rond de fiscaliteit, de laatste steen des aanstoots voor de boze bedrijfsleiders, is symptomatisch. Bijna iedereen, van partijleider over sociale partner tot opiniemaker is het erover eens dat de belastingdruk op arbeid in dit land te zwaar is. En bijna iedereen is het er ook over eens dat we onze huidige welvaartsstaat niet mogen opgeven. Dus moeten we de financiering van het land herbekijken.

Maar wanneer de komst van de rijkste Fransman pijnlijk aantoont dat ons fiscaal regime voor vermogens wel erg mild is, komt de kat op de koord. De linkerflank van de federale regering, PS en cdH op kop, jaagt half Vlaanderen op de kast met iets wat ruikt naar een belastingverhoging: de invoering van een vermogenstaks. De rechterflank steigert en blokkeert, met als toppunt een liberale vicepremier die dreigt de regering op te blazen. Terwijl het heel simpel zou kunnen zijn: meer taks op vermogen, minder taks op arbeid.

In plaats van daadkracht, van durf om dit dossier aan te snijden, schuift deze regering de boel op de lange baan. Met steeds dezelfde mantra bij de premier: 'We houden ons aan het regeerakkoord'.

Het wordt tijd dat Di Rupo inziet dat het premierschap een inhoudelijke job is, geen uitvoerende. We hebben een piloot nodig in de cockpit, iemand die moeilijke vragen niet uit de weg gaat, maar ze aansnijdt. In die zin is de boosheid van ondernemend Vlaanderen te begrijpen, ze snakken naar een toekomstgericht project. Alleen is die verzuchting geen monopolie van de haute finance, die in één beweging dreigt de koffers te pakken.

Ook verpleegster An maakt zich terecht zorgen over haar toekomst, en vraagt zich af waarom ze proportioneel meer belastingen betaalt dan een miljardair.

Wouter Verschelden
Hoofdredacteur De Morgen

COMMENTAIRES D'INTERNAUTES

"Toine maakt zich ook terecht zorgen en vraagt zich af waarom hij allerhande belastingen dient te betalen en de vakbonden niet , waarom hij zijn geld niet in belastingsparadijzen zou mogen onderbrengen, aan gunstige voorwaarden, maar de vakbonden wel"

"Enige dagen terug rade een aantal ondernemers aan om voor N-VA te stemmen. Daarna kwam er een aandraven met een marxistische onderscheiding voor de premier. Dat het niet allemaal loopt zoals het hoort staat buiten kijf, maar dit alles geeft een wrang gevoel van "Vokaïzering" met de nauwelijks verholen bedoeling hun messias op de troon te helpen plaatsen."

"De traditionele 3 politieke families inclusief de rooien zorgen er reeds jaar en dag voor dat de écht groten en écht rijken inderdaad in België nog steeds een zéér gunstig fiscaal regime hebben, maar de gemiddelde hardwerkende zelfstandige wordt net als de gemiddelde werknemer ontzettend zwaar belast. Diegenen die hier stellen dat N-VA er puur voor de rijken zou zijn, kletsen maar. 't Zijn de traditionele 3, inclusief de soc'en die reeds decenialang quasi dezelfde regels laten gelden."

"De NVA hoeft geen campagne te voeren, dat doen de media in hun plaats."

"Ik ben ook voorstander van de rijken meer te belasten, maar niet op de eerste plaats. Volgens mij moet je eerst afvragen : "Neemt iedereen zijn verantwoordelijkheid". Want volgens mij moeten de mensen die hun plichten niet nakomen aangepakt worden. Ik heb het enerzijds over 'belastingontduiking' en anderzijds over 'werklozen die te weinig moeite doen om werk te zoeken'."

"Wat "ondernemend Vlaanderen" wil, staat mooi verwoord in het NVA-programma: maatregelen die het werkvee dwingen slechtere arbeidsvoorwaarden te accepteren en de "ondernemers" nog meer winsten opleveren. Niks inhoudelijk project en zeker geen daadkrachtige Di Rupo in de cockpit."

COMMENTAIRES DE DIVERCITY
QUAND ELIO SE MET EN SCENE A LA VISCONTI
A observer les tribulations d' Elio dans les rues de New York en compagnie de deux de ses ministres on n'a vraiment pas le sentiment qu'il se met en scène  pour remporter les élections communales (il est candidat à sa succession à mons) qui se rapprochent à grands pas. "Dans cette mise en scène, la photo joue un rôle essentiel: il s’agit, presque exclusivement, de “photo opportunities”(LB).
Et ceci , selon de Morgen au dépens de son efficacité de chef de gouvernement.  "Een premier heeft de kracht van zijn ambt. Hij zet de toon, voor en achter de schermen. Zo bouwt hij geloofwaardigheid en draagkracht op voor het gemeenschappelijke project van zijn coalitie.
Niet zo met Elio Di Rupo" (DM)
Curieusement Elio premier donne, plus l'impression de régner en souverain décontracté que de gouverner la Belgique.
Yves Leterme, malgré sa belle maîtrise du français et son nom à consonnance latine,  nous donnait le sentiment  d'être le premier ministre des seuls Flamands. Avec Elio ce serait plutôt l'inverse: "Vlaanderen omarmt deze premier en zijn project niet, integendeel, (...)
de linkerflank van de federale regering, PS en cdH op kop, jaagt half Vlaanderen op de kast met iets wat ruikt naar een belastingverhoging: de invoering van een vermogenstaks."
Il est bien certain que les slogans de campagne du PS renforcent encore cette impression.
Le vivre ensemble entre Flamands néo conservateurs et francophones regardés par eux comme des néo marxistes est vraiment mis à rude épreuve.
Quoi qu'il en soit, Elio premier ne boude pas son plaisir. Serait-il persuadé qu'il entrera dans l'histoire commele dernier premier ministre du royaume de Belgique?
MG



PHOTO OP: BELGIUM

Philippe Paquet (La libre)
L’entourage du Premier ministre nous en veut d’avoir peut-être suggéré, dans notre chronique d’hier, que M. Di Rupo était venu à New York pour ne rien faire.
La diplomatie, nul ne l’ignore, fait une grande place aux apparences: des déclarations ciselées à la virgule près, des gestes mûrement réfléchis (sourire ou pas, serrer une main ou non…), des rapports volontiers manipulateurs avec les médias, etc.
Dans cette mise en scène, la photo joue un rôle essentiel. Il suffit, pour s’en convaincre, de passer en revue le programme envoyé chaque jour par le service de presse des Nations unies aux journalistes accrédités: il s’agit, presque exclusivement, de “photo opportunities”. Les médias doivent trouver leur bonheur dans le privilège d’immortaliser l’entrevue de X et Y au siège de l’Onu. Quelques coups de flash, trois petits tours, et l’on s’en va.
La Belgique ferait-elle bande à part ? Préférerait-elle la vérité à l’illusion? Privilégierait-elle la coulisse plutôt que le show? Toujours est-il, comme devait nous le dire mardi, à New York, Paul Magnette, ministre des Entreprises publiques, de la Politique scientifique et de la Coopération au développement, chargé des Grandes Villes, etc., notre pays ne fait pas assez savoir tout ce qu’il réalise et finance dans le cadre des Nations unies (la Belgique occupe d’ailleurs une remarquable 15e place sur 193 en termes de contribution au budget global de l’Organisation).
La Belgique compte ainsi parmi les principaux contributeurs aux budgets spécifiques des agences de l’Onu qui s’occupent d’aide humanitaire, de santé publique, d’éducation, mais on l’ignore, a souligné le ministre de la Coopération etc. La Belgique fait souvent aussi bien, voire plus, que la Hollande et les pays scandinaves, mais autant ceux-ci ont l’art de le crier sur tous les toits, autant notre petit royaume sait se faire discret.
C’est pareil sur le terrain diplomatique. La Belgique se bat ainsi continuellement pour que l’Afrique centrale reste sur le radar des Nations unies, rappelle Didier Reynders, notre ministre des Affaires étrangères, alors que, cette année, la Syrie, l’Iran et même le Mali tirent la couverture médiatique et diplomatique à eux, aux dépens du Congo.
On n’est dès lors pas trop de trois, du côté belge, pour tenter de remettre les pendules à l’heure. L’entourage du Premier ministre nous en veut d’avoir peut-être suggéré, dans notre chronique d’hier, que M. Di Rupo était venu à New York pour ne rien faire. On ne saurait, en effet, être plus éloigné de la réalité puisque, en plus de sa participation à plusieurs réunions multilatérales et de ses rencontres bilatérales (notamment avec son collègue d’Andorre), le chef du gouvernement doit faire la promotion de Liège Expo 2017.


Aucun commentaire: