dimanche 4 novembre 2012

Romney is geen freak


Mia Doornaert (De Standaard)

‘Romney richt zich in de eerste plaats tot de eigen achterban, en probeert dan die steun naar het centrum toe te verbreden.'
reuters
Het is wat makkelijk om Mitt Romney opzij te zetten als een schertsfiguur. De Republikein spreekt krasse taal voor zijn achterban, maar is een legitiem presidentskandidaat.
Een journalist die net uit Amerika terug is, noemde afgelopen week in een tv-journaal de Amerikaanse voorstanders van wapenbezit ‘freaks'. Het is typisch voor het taalgebruik in onze media over de Verenigde Staten, ook over de presidentsverkiezingen.
Zowat de helft van de Amerikanen is gekant tegen een breed verbod op wapenbezit. Het Hooggerechtshof heeft, zij het met een krappe meerderheid, bevestigd dat wapenbezit een door de grondwet gegarandeerd individueel recht is. Allemaal ‘freaks'?
Als in de moslimwereld grote massa's hysterisch en soms gewelddadig tegen Amerika betogen wegens één onnozel filmpje op het internet, noemt niemand ze ‘freaks'. Maar als doorsnee Amerikanen anders denken dan doorsnee Europeanen, dan bewijst dat hoezeer hun slechte eetgewoonten ook hun hersenen onder een vetlaag hebben versmacht.
ZOTTEN EN FANATICIDE
Amerikanen wier opinies het meest verschillen van de Europese mainstream bevinden zich aan de rechterzijde van het politieke spectrum, dus aan de Republikeinse kant. Met het gevolg dat hun presidentskandidaat in veel Europese media veel kritischer behandeld wordt dan de Democratische. Dat geldt nu ook in het duel tussen Obama en Romney.
Laten we wel wezen, met argumenten gestaafde kritiek op Romney is de normaalste zaak van de wereld. Maar ook in onze kwaliteitsmedia zit in de berichtgeving, in de woordkeuze en selectie van nieuwsitems een vooroordeel tegen Romney ingebakken. In een verslag over een debat tussen de presidentskandidaten lees je bijvoorbeeld dat Romney herhaaldelijk ‘een loopje nam met de waarheid', zonder dat dit met voorbeelden gestaafd wordt. De onderliggende boodschap is meteen ook dat president Obama niets dan de waarheid spreekt.
En zo zijn er legio voorbeelden. Ze geven de indruk dat Republikeinse kandidaat geen legitieme politicus is, maar een rariteit, de spreekbuis van ‘freaks'. Het is behoorlijk arrogant mensen die heel anders denken dan wij af te schilderen als zotten of fanatici. Veel Amerikanen begrijpen niet dat de Fransen een socialist verkozen hebben die hoge inkomstenschijven voor 75 procent wil afromen, een recept voor vermogensvlucht. Dat betekent ook niet dat de Fransen zot geworden zijn.
DE KUNST VAN HET HAALBARE
Romney is bijvoorbeeld ook ongenadig aangepakt over zijn uitspraak, die overigens niet voor publicatie bedoeld was, dat hij zich in zijn campagne niet richt tot de '47 procent van Amerikanen die van een uitkering leven of op andere manieren belang hebben bij massale staatsuitgaven'. Dat was het bewijs van zijn harteloosheid en die van zijn partij.
Op de keper beschouwd zei Romney daarmee iets heel normaals. Wie een verkiezing wil winnen, zeker in een tweestrijd, richt zich in de eerste plaats tot de eigen achterban, en probeert dan die steun naar het centrum toe te verbreden. Campagne voeren met de argumenten van je tegenkandidaat is geen recept voor succes. Dat betekent niet dat, wanneer die kandidaat eenmaal verkozen is, hij geen enkele rekening houdt met de burgers die niet voor hem gestemd hebben.
Obama doet niets anders. In zijn campagne zet hij de verwachtingen van zijn achterban in de verf. Als president heeft hij heel wat van zijn verkiezingsbeloften niet uitgevoerd, onder meer een beperking van het wapenbezit. Omdat hij de president was geworden van alle Amerikanen, en politiek de kunst is van het haalbare.
Met zijn kritiek op een stelsel dat te veel mensen opsluit in afhankelijkheid, in de plaats van ze te helpen op eigen benen te staan, zei Romney trouwens niet veel anders dan wat zoveel Vlamingen zeggen over het beleid van de PS in Wallonië.
SCHIETGRAGE REDNECKS
Het zou het begrip van wat zich in Amerika afspeelt ten goede komen mochten onze media Romney als een legitieme kandidaat behandelen, en uitleggen waarom zoveel Amerikanen blijkbaar voor hem willen stemmen. Die kiezers zijn lang niet allemaal integristische evangelicals, harteloze uitzuigers van de kleine mens of schietgrage, obese rednecks.
We vloeien over van begrip en ‘respect' voor andere culturen. Maar aan Romney wordt blijkbaar niet vergeven dat de VS heel verschillend zijn van West-Europa. Dat zijn ze altijd geweest, sinds ze opgericht werden als land van individuele vrijheid tegen the dark and despotic continent dat Europa toen was. Daar kan men de Republikeinse kandidaat niet op aankijken.

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
ET SI ROMNEY L'EMPORTAIT MARDI?
Attention, nous autres Européens ignorons volontiers les états d'âme de l'Amérique profonde, celle qui ne se déplace pas sans flingue dans la poche revolver, qui paye ses impôts, le moins d'impôts possible, qui va chanter des psaumes à pleins poumons et écouter le pasteur au temple le dimanche, qui roule en grosse cylindrée et travaille aussi dur qu'un flamand de Poperingue. (Met zijn kritiek op een stelsel dat te veel mensen opsluit in afhankelijkheid, in de plaats van ze te helpen op eigen benen te staan, zei Romney trouwens niet veel anders dan wat zoveel Vlamingen zeggen over het beleid van de PS in Wallonië.)
Cette Amérique là est, qu'on ne s'y trompe pas, plus proche des Romney, des Tea Parties que du clan Clinton-Obama.
Non, franchement je ne crois pas à une nouvelle victoire de ces derniers même si franchement je le déplore.
Car qu'on le veuille ou non: there is still such thing as an American dream based on traditional Yankee values that eventually remove mountains. Et ce rêve c'est le mormon milliardaire qui l'incarne.
Dans un reportage vu sur Panorama (VRT) et diffusé aussi sur les chaînes françaises on voit comment l'équipe brouillonne d'Obama a fait face pendant quatre ans à la crise. C'est plutôt affligeant.
Cela dit, malgré toutes ses faiblesses, Barack l'intello est un bonhomme super sympa qui n'hésite pas a sauter dans sa limousine blindée pour aller chercher une tournée de Hamburgers et de sodas pour son équipe éreintée.
Ceci dit, Romney a quelque chose du pasteur WASP, un je ne sais quoi de paternaliste qui rassure une Amérique en plein désarroi.
Pour toutes ces raisons bonnes et mauvaises et malgré sa piètre connaissance de la politique étrangère- Reagan n'en savait pas plus avant d'occuper la maison blanche- le mormon rassure plus qu'il n'inquiète. C'est, à coup sûr, l'inconscient Yankee qui décidera mardi.
Et Lincoln risque bien d'être assassiné, symboliquement, une seconde fois.
Les Américains  attendaient le retour de Roosevelt, ils ont du se contenter d'un remake de Jimmy Carter.
Dommage, le métisse avait beaucoup d'humour et de bonnes idée (le Healthcare et le discours du Caire) mais sans doute trop peu de caractère. Comme Hollande du reste,
MG

.



Aucun commentaire: