jeudi 27 décembre 2012

JUIST KONINGSHUIZEN ZIJN DE ULTIEME MAQUETTE VAN POPULISME


Kersttoespraken zijn vanouds een plechtig prerogatief van konings-huizen. Meestal houden de gekroonde hoofden het op een boodschap van troost en hoop. Balsem voor landgenoten die het moeilijk hebben.

Warme woorden van solidariteit.

Soms slaan ze lichtelijk door in bezweringen.

Altijd delicaat, want staatshoofden horen zich ver te houden van politieke uitspraken.

Maar ja, waar het hart vol van is...

Koning Albert waarschuwde in tremolo's voor populisme en zondebokken. Met

weerzin voor populisten is niets mis. Maar het klinkt wat vreemd uit een mond van koninklijken bloede. Juist koningshuizen zijn de ultieme maquette van populisme.

Zonder volksgunst geen monarchie.

Daarom ook zoeken koninklijke gezelschappen gretig aansluiting bij het gemiddelde sentiment van hun onderdanen.

En dus had Queen Elisabeth het nog even over de Spelen in Londen. Bezoeken aan rampen, ziekenhuizen, dorpsfeesten, hondenasiels... Stuk voor stuk uitingen van goedaardig populisme.

Om de zoveel tijd zoekt een koning zijn volk op. Niet om veel te zeggen, om er te zijn, vooral om gezien te worden. En hij alleen stelt vragen.

Populisme is de smeerolie voor monarchieën.

Voorzichtig legde koning Albert de link van het hedendaagse populisme naar de jaren dertig. Tikje gewaagd voor een politieke asexué.

Overigens, worden de jaren dertig zo stilaan niet wat té overladen als modieus mantra?

Hugo Camps


Aucun commentaire: