mercredi 9 janvier 2013

DE BLINDE BRUSSELSE VLEK

Auteur: Luckas Vander Taelen
De N-VA is Brussel liever kwijt dan rijk, zegt Luckas Vander Taelen . Nochtans zou het de Vlaams-nationalisten weleens zuur kunnen opbreken als ze de hoofdstad blijven negeren bij het uitwerken van een confederaal model.
Op veel begrip moet de N-VA niet rekenen bij Franstalige politici. De partij wordt vooral verweten het confederalisme te propageren zonder erbij te vertellen wat dat nu juist betekent. De enige die de partij van Bart De Wever lijkt te begrijpen is of all persons José Happart, die de Franstaligen oproept om niet tot 2014 te wachten om te onderhandelen met de Vlamingen over een opsplitsing van dit land. Happart vreest vooral voor Brussel, dat steeds Engelstaliger wordt. De nieuwe Belgen houden volgens hem minder aan het Frans en zouden weleens kunnen kiezen voor aansluiting bij Vlaanderen.
Maar intussen blijft Brussel aan Vlaams-nationalistische kant een blinde vlek. Siegfried Bracke gaf dat zaterdag toe in La Libre Belgique : hij zei dat zijn partij geen ‘toepasbare en concrete oplossing heeft voor de toekomst van Brussel', net zomin als de andere partijen die het confederalisme genegen zijn. Maar de N-VA zou volgens Bracke hard werken aan ‘een plan voor Brussel'. Dat zou welgekomen zijn, want tot op heden lijkt het wel of de N-VA in haar confederaal toekomstbeeld voor dit land niet goed weet wat gedaan met Brussel.
De vraag blijft wel hoe dat N-VA-plan er zal uitzien. De mantra van de twee democratieën maakt het de partij immers zo goed als onmogelijk het politiek gegeven van de drie gewesten te aanvaarden. Ook al vindt men dat geen goede zaak, het is nu eenmaal een feit dat Brussel een gewest is. Of men nu van oordeel is dat Brussel niet optimaal beheerd wordt, doet in deze niet ter zake. De analyse van Brussels N-VA-gemeenteraadslid Johan Van den Driessche (DS 5 januari) is meer dan verdienstelijk en legt de vinger op de vele zere plekken die de stad rijk is. Maar ook hij geeft geen antwoord op de vraag wat de plaats is van de stad in het confederalistische staatsmodel van zijn partij.
ACHILLESPEES
Vorige week sprak N-VA-ondervoorzitter Ben Weyts in een interview in Metro over de toekomst van dit land met geen woord over Brussel. Waar de hoofdstad van Vlaanderen zich situeert in een confederaal model, blijft een mysterie. Dit vacuüm in het Vlaams-nationalistische denken is de achillespees van de partij van Bart De Wever: nooit is de partij verder geraakt dan een vaag voorstel dat in een confederale structuur de twee gemeenschappen samen het beheer van Brussel op zich zouden gaan nemen.
Zondag stelde Eric Defoort, éminence grise van de N-VA, in een RTBF-debat dat zijn partij nog steeds in die richting denkt. Dat is op zijn zachtst gezegd institutionele fictie en zeker politieke dynamiet. Want dat komt neer op het afnemen van de bevoegdheden van de regering van het Hoofdstedelijke Gewest of zelfs de volledige afschaffing ervan. Dat zou heel veel lijken op een soort staatsgreep door de gemeenschappen tegen het Brussels gewest. Niet meteen een voorstel dat haalbaar lijkt in toekomstige staatkundige onderhandelingen.
Misschien moet het negeren van Brussel als gewest gezien worden als een provocatie jegens de Franstaligen. Want die zullen niet anders kunnen dan zich verzetten tegen deze vermeende sluipende ‘Vlaamse aanval' op Brussel. Wat dan een ideaal voorwendsel zou bieden aan de Vlaams-nationalisten om de huidige staatsstructuur op te blazen.
FEDERATIE VLAANDEREN-BRUSSEL
Op een moment dat Brussel een ongeziene bevolkingsgroei kent, rept Weyts in het Metro -interview met geen woord over de stad die in het midden van zijn virtuele Belgische confederatie zou komen te liggen. Hoofdstad van Europa, zetel van internationale instellingen en bedrijven, het belangrijkste economische centrum van dit land: dat heeft blijkbaar allemaal geen belang voor de ondervoorzitter van de N-VA.
De vlucht vooruit naar het confederalisme verblindt het rationale, politieke denken en versterkt het beeld dat ondanks alle ‘Vlaanderen-laat-Brussel-niet-los'-retoriek de hoofdstad al lang geen deel meer uitmaakt van het haast romantische staatsideaal van de Vlaams-nationalisten. Brussel lijkt hen niet meer te interesseren. Door niet systematisch de band tussen Brussel en Vlaanderen als onverbreekbaar te benadrukken, verdwijnt de Brusselse factor steeds meer naar de achtergrond, omdat hij in de Vlaamse dromen van onafhankelijkheid als een remmende factor gezien wordt.
Niemand in nationalistische kringen heeft na het provocerende ‘Fédération Wallonie-Bruxelles' van de Franstaligen verontwaardigd uitgeroepen dat wij het dan ook maar vanaf nu moesten hebben over de ‘Federatie Vlaanderen-Brussel'. Zaterdag riep Paul Magnette in Le Soir op tot de vorming van een ‘Waals-Brusselse natie'. Als ook hierop niet wordt gereageerd vanuit Vlaamse hoek, dan kan de conclusie niet anders zijn dat de Vlamingen Brussel liever kwijt dan rijk zijn.
Hoe graag de N-VA het heeft over ‘twee democratieën', er zijn in dit land drie gewesten. En het is niet omdat Bart De Wever burgemeester is geworden van Antwerpen, dat Brussel van secundair belang is voor Vlaanderen. Vanuit een welbegrepen eigenbelang moet Vlaanderen beseffen dat een stad die over tien jaar 1,2 miljoen inwoners zal tellen, steeds de belangrijkste inzet zal zijn van elke hervorming.
Wie zich bewust is van de uitstroom van Brussel naar zijn brede Rand en het toenemende economische belang van de stad voor het hele Vlaamse hinterland, kan niet anders als daar rekening mee houden. Wie deze politieke realiteit ondergeschikt maakt aan zijn ideologie, raakt zijn eigen hoofdstad kwijt en speelt met de toekomst van Vlaanderen.
Wie? Vlaams parlementslid Groen.
Wat? De N-VA heeft de mond vol van het confederalisme, maar de hoofdstad wordt in heel dat verhaal doodgezwegen.
Waarom? Er zijn in dit land tot nader order nog drie gewesten, en dat past toch zo slecht in de mantra van de twee democratieën.

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
UNE SYNTHESE LUCIDE
Oui, le coup d'envoi de la campagne électorale pour les législatives fédérales et régionales de 2014 a été donné.
C'est le remarquable discours du roi qui, bien involontairement, en fut le détonnateur.
A première vue, la N-VA serait prête à renoncer à Bruxelles. Ce serait un scoop. (De N-VA is Brussel liever kwijt dan rijk, zegt Luckas Vander Taelen). Serait-ce une première retombée de la stratégie confédérale de ce parti séparatiste?
Autre scoop: Happart est persuadé que les élus d'origine turque et maghrébine, de plus en plus nombreux à Bruxelles n'hésiteront pas à se tourner vers la Flandre. On en est loin.
Siegfried Bracke à la Libre: mon parti n'a pas de solution concrète pour l'avenir de Bruxelles. En revanche il prépare ‘een plan voor Brussel?'.
"De vraag blijft wel hoe dat N-VA-plan er zal uitzien."
On sait que la N-VA ne raisonne qu'en termes de Communautés et non de régions. De fait, la N-VA ne reconnaît pas le statut régional de Bruxelles Capitale.
Johan Van den Driessche (DS 5 januari) reste très laconique sur cet aspect de la question. (geen antwoord op de vraag wat de plaats is van de stad in het confederalistische staatsmodel van zijn partij)
Vander Taelen voit dans cette faiblesse le talon d'Achille de la N-VA. "Nooit is de partij verder geraakt dan een vaag voorstel dat in een confederale structuur de twee gemeenschappen samen het beheer van Brussel op zich zouden gaan nemen."
"Misschien moet het negeren van Brussel als gewest gezien worden als een provocatie jegens de Franstaligen."
S'agirait-il d'une provocation destinée à fâcher les Bruxellois contre la N-VA. Car, forcément, ils assimileront à un affront cette tentative de renier leur statut. "Wat dan een ideaal voorwendsel zou bieden aan de Vlaams-nationalisten om de huidige staatsstructuur op te blazen." ce qui offrirait aux nationalistes un prétexte idéal pour faire sauter cette structure qui leur paraît tellement détestable.
"Wie zich bewust is van de uitstroom van Brussel naar zijn brede Rand en het toenemende economische belang van de stad voor het hele Vlaamse hinterland, kan niet anders als daar rekening mee houden. Wie deze politieke realiteit ondergeschikt maakt aan zijn ideologie, raakt zijn eigen hoofdstad kwijt en speelt met de toekomst van Vlaanderen."
Et de rappeler l'importance d'une bonne collaboration entre la Région de Bruxelles et son hinterland, autrement dit l'importance de la métropole et de la communauté urbaine.
Il est selon nous à redouter que le remplacement de Charles Picqué par un personnage de second ordre risque de déforcer la Région Bruxelles Capitale face à la fine stratégie que la NVA est en train de mettre en place dans le dessein de déstabiliser la troisième région belge dont elle refuse de reconnaître la légitimité. En cela, le départ de Picqué est une faute stratégique grave qui risque de coûter très cher au Ps électoralement et à tous les Bruxellois globalement.
MG

Aucun commentaire: