mercredi 20 mars 2013

Eindstation van confederatie heet ‘splitsing'


Column - De Standaard
Auteur: Mia Doornaert

Welke ‘maskers' zijn er in godsnaam gevallen dit weekeinde? Als er nog politici rondliepen die niet wisten dat de N-VA het einde van België wil, dan moeten ze dringend een andere job zoeken. Ook aan de onwetendheid van politici moeten er grenzen zijn.
De N-VA is, zoals alle loten die aan de Volksunie ontsproten zijn, een ideologisch Vlaams-nationalistische partij. Ze heeft dat nooit verborgen. Haar ideologie is onverzoenlijk anti-Belgisch, haar streefdoel is een onafhankelijk Vlaanderen. De N-VA kan pragmatisch zijn over de weg daarheen, niet over het doel zelf.
Daarover heeft Geert Bourgeois nu opheldering gegeven, in twee belangrijke punten: het tussenstation naar splitsing is een confederaal België, en daarvan maakt zijn partij de inzet van de verkiezingen van volgend jaar.
Dat heeft het voordeel van de duidelijkheid. Dat brengt ons hopelijk een klaar debat over de doelstellingen, modaliteiten, kosten en baten van het separatisme. En klare wijn over Brussel waarvoor geen enkel werkbaar Vlaams-nationalistisch scenario is uitgetekend – behalve de meest zuidelijke stad der Nederlanden zonder meer laten vallen.
Pas op, dat noodlottige scenario zou steun kunnen winnen in het huidige Vlaamse provincialisme, met zijn complexen jegens zowel de ‘Brusselse salons' als de Brusselse regenboogbevolking. Dat provincialisme wordt overigens nog versterkt door de omroep en een deel van onze pers die alleen nog over ‘Vlaanderen' spreken, en ‘België' systematisch bannen, behalve waar het echt niet anders kan. Dat schept de indruk van een Vlaamse staat die er helemaal niet is.
Daarom, ter wille van een echt debat, een paar essentiële vaststellingen.
Daar is ten eerste die zo los gebruikte term ‘confederatie'. Het is een historisch feit dat een confederatie (statenbond) een instabiele staatsvorm is, te klein voor het tafellaken, te groot voor het servet. Een confederatie die niet uitgroeit tot een federatie (bondsstaat) valt uiteen. Een federatie die zich afzwakt tot een confederatie is aan het uiteenvallen.
Laat men nu niet schermen met de Confédération Helvétique . Zwitserland mag zich een confederatie noemen, het is een federale staat met alle wezenskenmerken ervan: één regering, één federaal parlement, één leger, één buitenlands beleid, één munt. En een duidelijke hiërarchie waarin het federale niveau primeert op de lagere.
Dat, om andere voorbeelden te nemen, in Duitsland of de Verenigde Staten de deelstaten zeer verregaande bevoegdheden hebben, verandert niets aan het feit dat die twee landen zeer zeker bondsstaten zijn, geen statenbonden. Wie een Belgische confederatie wil, kiest voor een eindstation dat splitsing heet.
Ten tweede: als Vlaanderen Brussel zou opgeven om sneller te kunnen splitsen, schiet het zichzelf in de voet. Dan laat het de naam België aan de overblijvende Waals-Brusselse staat, die daarmee ook een grote diplomatieke meerwaarde erft: medestichtend land van de VN, de Navo, de EU, van alle grote internationale instellingen. Dan kan Vlaanderen moeizaam met de EU gaan onderhandelen om lid te mogen worden. En komt het als ongeveer 200ste lidstaat de VN binnengekropen. Voorwaar een glorieus vooruitzicht.
Laat Bart De Wever niet meer komen vertellen dat het Belgische niveau over afzienbare tijd als een ‘bruistablet' in een Europese staat zal kunnen opgaan. Twintig jaar geleden verkondigden Vlaamse politici en commentatoren die onzin ook al. Er kwam geen Europese staat en die zal er ook niet komen, om de simpele reden dat de meeste landen van de Unie, van Frankrijk en Spanje tot Polen en Zweden, willen blijven bestaan, en niet gereduceerd willen worden tot een ster op een Europese vlag.
Geert Bourgeois heeft dit weekeinde niet alleen de andere partijen de handschoen toegeworpen, maar ook de zijne. Nu hij het debat over separatisme op scherp zet, zal ook de N-VA met meer moeten aankomen dan wollige formules en wishful thinking.


COMMENTAIRE DE DIVERCITY
BELGIQUE TERMINUS TOUT LE MONDE DESCEND
Que nous dit, en substance, Mia Doornaert?

1. Quels masques sont tombés? Comme si on ne savait pas depuis longtemps que N-VA veut l'évaporation de la Belgique.
2. Faut-il rappeler que la N-VA est un avatar de la très nationaliste, flamingante et indépendantiste Volksunie( onverzoenlijk anti-Belgisch)
3. La N-VA cherche des moyens pragmatiques (confédéralisme ) pour arriver à ses fins.
4. Geert Bourgeois a clarifié deux points: le confédéralisme à la belge est à ses yeux une étape vers cet objectif. Ce sera son thème de campagne de même que l'avenir de Bruxelles que la N-VA ne compte pas lâcher.
5. Ce scénario misérable risque d'être très apprécié par une Flandre provinciale et complexée aussi bien par les salons mondains bruxellois que par la population arc-en-ciel de la capitale.
6. Ce provincialisme est renforcé par les médias télévisés et écrits qui ont définitivement banni le terme Belgique de leur vocabulaire au profit du mot ‘Vlaanderen'.
7. " Dat schept de indruk van een Vlaamse staat die er helemaal niet is." Cela crée un mirage: celui d'un Etat flamand qui n'existe pas.
8. Confédéralisme est un terme ambigu que la N-VA s'efforce de ne jamais utiliser à bon escient.
9. Abandonner Bruxelles pour prix de l'indépendance, c'est se tirer une balle dans le pied au profit d'une Belgique résiduelle qui comprendrait Wallonie Bruxelles.
10. Dorénavant la N-VA va vraiment devoir s'expliquer sur les enjeux des élections de 2014.


Aucun commentaire: