mercredi 13 mars 2013

NETELIGE VRAGEN OVER VLAAMSE STRIJDERS IN SYRIË


De Morgen:"Wat als die jongeren terugkeren naar Vilvoorde, Mechelen of Antwerpen?", schrijft Bilal Benyaich, politicoloog (VUB) en co-auteur van een boek over islam en radicalisme in Brussel dat binnenkort verschijnt.

De Vlamingen die de Syrische hel overleven, zullen bij hun terugkeer heel wat vechtervaring, onverwerkte trauma's en contacten in de jihadwereld meebrengen
Vorige week waarschuwde het hoofd van Eurojust, de Belgische Michèle Coninsx, voor de deelname van "honderden Europese jongeren" en "tientallen Vlaamse jongeren" aan de strijd tegen het regime van Bachar Al-Assad in Syrië. Deze waarschuwing kan niet zomaar in de wind worden geslagen. Dat er Vlamingen strijden in Syrië is nieuw en gevaarlijk. Hoewel er nogal wat Europeanen meestrijden in Syrië vormen ze slechts een fractie van het aanzwellende legioen van buitenlandse strijders in dat land. De Tunesiërs alleen al bijvoorbeeld zijn met enkele duizenden. Opvallend is vooral het hoge aantal Vlamingen onder de Europeanen.

In een rapport van het Comité I van meer dan tien jaar geleden lezen we dat de Veiligheid van de Staat eind 2001 weet had, maar ook het spoor bijster was, van een tiental Belgen die vertrokken waren om deel te nemen aan de oorlog tegen de Amerikaanse bezetting van Afghanistan. Vandaag genereert Vlaanderen alleen al een veelvoud hiervan aan vrijwilligers voor de oorlog tegen Al-Assad - een aantal onder hen blijkt gesocialiseerd te zijn in het milieu van het ondertussen opgedoekte Sharia4Belgium.

De meesten zijn er jammer genoeg niet om voedselpakketten uit te delen aan Syrische vluchtelingen net over de grens in Turkije of Jordanië. Ze blijken zich aangesloten te hebben bij de gewapende tegenstanders van Al-Assad, die ook heel wat salafistisch-jihadistische milities en brigades kennen. Het is met andere woorden haast onvermijdelijk dat een aantal Vlamingen zij aan zij vechten met aan Al Qaida gelieerde veteranen uit Afghanistan en Irak.

Salafistisch-jihadistische brigades, zoals het Al-Nusra Front, hebben zich opgeworpen tot de meest te duchten tegenstanders van het Syrische regeringsleger. Mede hierdoor werd Syrië een magneet voor salafistische militanten uit alle hoeken van de wereld.
DE BRUSSELSE CONNECTIE
Het is niet de eerste keer dat Belgen, en personen woonachtig in België, betrokken zijn bij geweld in het buitenland. In de jaren tachtig bijvoorbeeld zijn een aantal personen gaan vechten in Afghanistan tegen de Sovjetbezetting. Solidariteit met onderdrukte geloofsgenoten was hier een centraal motief.(...)
Men kan er niet naast kijken. Het pad van heel wat Brusselse jihadisten (in wording) is op een bepaald moment gekruist met dat van ene Bassam Ayachi. Ayachi, een Frans-Syrische imam die sinds begin jaren negentig in Sint-Jans-Molenbeek woont, en vooral gekend is van zijn Centre Islamique Belge en de website assabyle.com, heeft bijvoorbeeld destijds het islamitische huwelijk voltrokken tussen Dahmane en El Aroud. In 2008 liep hij tegen de lamp. Niet in Brussel, maar in het Italiaanse Bari. Ayachi en zijn compagnon, de bekeerling Raphael Gendron, werden verdacht van het smokkelen van mensen om een aanslag te plegen in Parijs. De zaak kwam in beroep op losse schroeven te staan. Ze kwamen vier jaar later vrij.

Ayachi is nu terug in Brussel. Zijn maatje Gendron vecht ondertussen in Syrië. Net als de zoon van Bassam Ayachi trouwens, Abderrahmane Ayachi. In Syrië zou Ayachi junior het bataljon Soldiers of the Merciful samengesteld hebben dat onder de vleugels van de Falcons of Sham-brigade opereert. Geen doetje dus. Maar ook geen onbekende in Brussel. Ayachi junior, die nota bene recent in Brussel bij verstek veroordeeld is voor terrorisme, kreeg vorige zomer van niemand minder dan Brussels sp.a-parlementslid Fouad Ahidar volgende vriendschappelijke raad mee op Facebook: "Fais attention à toi cher Abderahman. Quelqu'un doit le faire malheureusement, fais attention. Nos prières sont avec toi. Assad tombera tôt ou tard." Alsof dit niet genoeg is, deelde Ahidar gelijktijdig een foto van een fiere, gewapende Ayachi junior. Dat zulk een houding problematisch is voor een parlementslid hoeft allicht geen betoog.

TIENTALLEN VLAMINGEN
Het salafistisch militantisme is nu geen exclusief 'Brussels probleem' meer. De afgelopen tien jaar zijn er ook in Oost-Vlaanderen, Antwerpen en Limburg enkele cellen opgerold. En vandaag leveren steden als Mechelen, Antwerpen en Vilvoorde zelfs meer strijders voor de bevrijding van Syrië dan Brussel. Een aantal onder hen - waaronder zij die tot het Sharia4Belgium-milieu behoorden - waren zichtbaar op de radar van veiligheids- en inlichtingendiensten. Dit stelt ons voor een reeks prangende vragen aan het adres van beleidsmakers.

Hoe komt het dat deze personen zonder meer zijn kunnen vertrekken naar Syrië? Is alles in het werk gesteld om ze te doen afzien van dit avontuur? Zijn er preventieve, aanklampende acties geweest? Indien niet: waarom niet? Weten de bevoegde diensten waar de jongeren zich op dit eigenste moment begeven? Of zijn ze het spoor bijster zoals dat van de Belgen die na 9/11 in Afghanistan gingen vechten? Hoeft het nog gezegd dat Vlamingen die de Syrische hel overleven bij hun terugkeer heel wat vechtervaring, onverwerkte trauma's en contacten in de jihadwereld zullen meebrengen? En last but not least, mogen we er zonder meer van uitgaan dat er wordt gewerkt aan een proactieve strategie om deze uitdaging het hoofd te bieden?


COMMENTAIRE DE DIVERCITY
CHRONIQUE D'UNE GUERRE CIVILE EUROPENNE ANNONCEE
Bombe sociale à retardement: 40 % de chômage chez nos jeunes des communes les plus pauvres de la couronne de Bruxelles, résultant d'un désastre scolaire. Abandonnés à eux-mêmes ces ados se retrouvent à l'école de la rue : trafics de drogues, bricolages divers, petites criminalités et sollicitations "miséricordieuses" de la part de groupes islamistes salafistes de type Sharia 4. Quelques-uns (quelques dizaines nous dit-on) partent casser du mécréant en Syrie, au Mali, en Afrique, partout aux côtés de leurs frères islamistes. A leur retour de ce service militaire improvisé, ils sont prêts à utiliser leur expérience contrel les structures et autorités de leur pays "d'accueil".
"La guerre de Syrie est-elle la guerre d’Espagne renouvelée ? Elle entraîne le même enragement politique, une haine analogue et des interventions étrangères armées," Pierre Dortiguier
Jean-Claude Jüncker, premier ministre luxembourgeois nous prédit "de nouvelles guerres européennes.". "Nieuwe oorlogen, zoals in Joegoslavië, Irak, of recenter Syrië, verlopen heel anders. De tegenstanders zijn geen natiestaten met een politieke hiërarchie. Het doel van het conflict is niet de overgave van een andere natiestaat. Dit conflict draait rond identiteit, rond religieuze of etnische groepen." (Tinneke Beeckman).
Selon nous, ce sont des guerres civiles qui sont à redouter. "A Bruxelles le "taux de chômage par niveau de diplôme est plus élevé que dans chacune des provinces belges, et dans d’autres ‘villes-Régions’ européennes", telles que Brême, Hambourg ou Séville."(...) "Mon étude montre que la spécificité du chômage bruxellois - le surplus de chômage par rapport à d’autres villes - apparaît non liée au niveau de diplôme, conclut Marion Englert.
La politique de la N-VA qui consiste à enfermer Bruxelles dans un carcan de 19 communes en refusant toute forme de communauté métropolitaine équivaut à entourer la capitale européenne d'un mur virtuel destiné à contenir, non pas tellement la tâche d'huile francophone (c'est un prétexte), que les populations d'origine immigrée qui de plus en plus s'installent en Brabant flamand.
Cette politique est de nature à concentrer dans les ghettos bruxellois une population condamnée à ne pas trouver de travail.
Difficile d'imaginer politique plus explosive.
MG

NIEUWE OORLOGEN
Tinneke Beeckman( De Standaard)

Tinneke Beeckeman
Geertje De Waegeneer

Tientallen jongeren uit België vechten in Syrië tegen . Een Fransman werd gearresteerd aan de zijde van islamisten in Mali. Ondertussen strijdt het Franse leger nochtans tegen die islamisten. Globalisering bepaalt onze conflicten. Ze maakt identiteit, zowel religieus als etnisch, politiek belangrijker. De logica van hedendaagse conflicten is dan ook anders dan die van de laatste oorlogen in West-Europa. Een verre oorlog verplicht ons dus om na te denken over ‘identiteit' in onze samenleving. En wat we kunnen doen bij humanitaire rampen, zoals in Syrië, hangt af van een goede analyse.
De oorlogen die wij herdenken, zoals de Eerste en de Tweede Wereldoorlog, volgen een ‘oude' logica, die uit Vom Krieg e van Clausewitz. Deze Pruisische militair beschouwt oorlog als de voortzetting van een politiek conflict tussen natiestaten. Oorlog is een wilsstrijd, gericht op de overgave van de tegenstander. Bloedige gevechten op slagvelden eisen vele soldatenlevens, zoals de landing in Normandië of de slag bij Stalingrad. Maar er is een duidelijk onderscheid tussen legers en burgers. Wat een bevolking verbindt, zoals geloof en identiteit, speelt wel een rol, maar wordt nog geïntegreerd in een politieke structuur, de natiestaat. Globalisering tast juist die politieke structuren aan, waardoor identiteit helemaal op de voorgrond treedt. Het wegvallen van die structuren verandert dus de aard van het conflict.
In New and Old Wars beschrijft Mary Kaldor, specialiste internationale conflicten, hoe we al te vaak die oude logica hanteren om de hedendaagse conflicten te begrijpen. Nieuwe oorlogen, zoals in Joegoslavië, Irak, of recenter Syrië, verlopen heel anders. De tegenstanders zijn geen natiestaten met een politieke hiërarchie. Het doel van het conflict is niet de overgave van een andere natiestaat. Dit conflict draait rond identiteit, rond religieuze of etnische groepen. Door globalisering vervalt het kader van een natiestaat. Daardoor worden burgers uit andere landen mee in de strijd betrokken. Moslimjongeren uit West-Europa vechten tegen Assad in Syrië, bijvoorbeeld: wat begon als een strijd voor méér democratie, wordt een religieuze oorlog gevoerd door jihadisten.
Gevechten vinden ook niet meer plaats op grote slagvelden, tussen beduchte legers. Geweld richt zich tegen burgers. Nieuwe oorlogen leiden dan ook tot verschrikkelijke humanitaire rampen. Geweld is een middel om burgers te intimideren en een polariserende ideologie – wij tegen zij – te verspreiden.
Een derde verschil is dat allerlei krachten de beëindiging van het conflict tegenwerken. De financiers, bijvoorbeeld, hebben geen belang bij een wapenstilstand. Want het oorlogsgeld komt niet meer uit de staatskassen, maar van (buitenlandse) belangengroepen. Amerikaanse staatsburgers van Servische of Kroatische origine, bijvoorbeeld, financierden de burgeroorlog in Joegoslavië. Buitenlandse regimes, zoals Saudi-Arabië, steunen salafisten in Mali en Syrië. Het conflict drijft ook op illegale drugshandel of wapensmokkel. Zo blijft het duren, want die dubieuze financiers hebben geen belang bij een stabiele, transparante staatsstructuur. Zo verzandt het conflict in een uitzichtloze situatie.
Westerse interventies in deze conflicten volgen al te vaak de logica van de oude oorlog: een leger vecht tot de overwinning. Zoals in Irak, bijvoorbeeld. Toenmalig president Bush dacht dat die voorbij was met de overgave van Saddam Hoesseins leger in 2003. Maar Irak is nog altijd een onveilig, hopeloos verdeeld land. De Tweede Wereldoorlog eindigde wel met Hitlers dood en de overgave van de Asmogendheden. Daarna kon de heropbouw beginnen.
Geslaagde interventies, humanitaire of andere, beginnen met het inzicht dat globalisering de logica van conflicten heeft veranderd. Of we dat nu willen of niet. Het wordt dus tijd om ook daarover te discussiëren.g

ET POUR TERMINER QUELQUES EXTRAITS DE CHANSONS HAINEUSES QUI CIRCULENT SUR LE NET EN FRANCE ET CHEZ NOUS :

"La France est une garce et on s'est fait trahir
On nique la France sous une tendance de musique populaire
Les frères sont armés jusqu'aux dents, tous prêts à faire la guerre
Faudrait changer les lois et pouvoir voir Bientôt à l'Élysée des arabes
et des noirs au pouvoir. Faut que ça pète !
Frère, je lance un appel, on est là pour tous niquer
La France aux français, tant qu' j'y serai, ça serait impossible.
Leur laisser des traces et des séquelles avant de crever. Faut leur en
faire baver la seule chose qu'ils ont méritée.
T'façon j'ai plus rien à perdre, j'aimerais les faire pendre. Mon seul
souhait
désormais est de nous voir les envahir. Ils canalisent la révolte
pour éviter la guerre civile."

"Allez-y, lâchez les pitts, cassez les vitres,
quoi. Rien à foutre, d' façon en face c'est des flics
Mais si on veut contrôler Paris, tu sais que ça sera tous ensemble.
Ca y est les pitts sont lâchés, les villes sont à chier, les vitres
sont cassées,
Les keufs sont lynchés, enfin, ça soulage, Faut que Paris crame.
On redémarre la guillotine, pire qu'à Djibouti. La France pète,
J'espère que t'as capté le concept."

"Quand le macro prend le micro, c'est pour niquer la France guerre
raciale, guerre fatale oil pour oil, dent pour dent organisation radicale,
par tous les moyens il faut leur niquer leurs mères Gouers (Français)
c'est toi qui perd. Flippe pour ta femme tes enfants pour ta race. On
s'est installé ici c'est vous qu'on va mettre dehors"

"Mais on reste pratiquants, délinquants
Nos psaumes récités
Par nos mômes de cité à cité.
Nique la justice
Y'a qu' dieu qui peut me juger
Rien qu' j' dors plus, sur cette terre de colons impurs
L pour ma Loi suprême représentée par l' Islam."

"J'suis venu en paix, pour faire la guerre aux bâtards....
Chante pour que les porcs rampent ....
J' leur veux la guerre, donc laisse-moi en paix frère...
On vend du shit aux blancs..."


De Vlaamse jongeren die naar Syrië trekken zijn daar allerminst om voedselpakketten uit te delen.
Tauseef Mustafa/afp



Aucun commentaire: