jeudi 11 juillet 2013

De ene 11 juli is de andere niet


OPINIE − De Morgen


Dit is de keuze die de Vlaamse kiezer moet maken: stormram De Wever of hetvooruitgangs- geloof van Peeters en bij uitbreiding ook sp.a en Open Vld

  

Met een verschil van amper twaalf minuten dwarrelden ze in de mailbox binnen. Eerst de 11-juli boodschap van N-VA-voorzitter Bart De Wever, dan de toespraak die minister-president Kris Peeters (CD&V) in Kortrijk hield aan de vooravond van het Feest van de Vlaamse Gemeenschap. De timing liep gelijk, maar het verschil in toon kon moeilijk groter zijn.

"Onze welvaart is in gevaar", meldde Bart De Wever aan de ene kant, en dat is natuurlijk allemaal de schuld van "de door de PS gedomineerde belastingregering". Daartegenover stond Kris Peeters die weliswaar ook "de ergste crisis in tachtig jaar" vaststelde, maar voorts blijk gaf van een bijzonder optimisme: "Vlaanderen blijft zich weren."

Natuurlijk: de functie maakt de man. Als federaal oppositieleider heeft Bart De Wever de plicht om oppositie te voeren. Als Vlaams regeringsleider heeft Kris Peeters evengoed de plicht om de zegeningen van zijn beleid te tellen. En toch. Dit is meer dan een kwestie van rolverdeling. Het legt een kloof bloot in strategie en maatschappelijk denken tussen twee politieke concurrenten die voorts ideologisch dicht bij elkaar staan. Het is de kloof tussen voluntarisme en klaagzang.

Dat is meer dan tactiek alleen, het verraadt een manier van in de wereld te staan. Tegenover De Wever zet Peeters een alternatief: op 'knorpotconfederalisme' wordt geantwoord met 'positief confederalisme'. Het is de botsing van de gedachte dat een ondernemend Vlaanderen de middelen heeft om boven water te komen tegenover de idee dat een machteloos Vlaanderen altijd weer de dupe is.

Dat negativisme is sterker dan De Wever zelf, het lijkt wel een filosofische overtuiging. Bart De Wever is een sterke spreker, maar zelfs als hij als burgemeester bericht over een grondverzakking in de haven, wil hij graag benadrukken dat een nieuwe catastrofe als in Gellingen maar op het nippertje vermeden is.

Het maakt van De Wever zelf misschien wel de grootste vijand van De Wever. Als je voortdurend schimpt op al wie niet gelijkgezind is, hou je weinig bondgenoten over. Zo'n isolement is leuk als je wilt benadrukken hoe uniek je wel bent, maar het dwingt je ook om wiskundig incontournable te worden. Anders dreigt verder verwijl in de oppositie. Ooit wordt de kiezer dat moe.

Dit verschil in toon tussen de twee populairste politici van dit moment is erg relevant. Op een politiek-emotioneel niveau staat de Vlaamse kiezer voor een duidelijke keuze: kiest hij voor de stormram De Wever of voor het vooruitgangsgeloof van Peeters en bij uitbreiding sp.a en Open Vld? Het is'Labour isn't working' van Thatcher tegenover 'Yes we can van Obama', maar dan aan de Vlaamse stembus. Onderschat die emotionele sublaag niet. Meer dan de ongetwijfeld nog boeiende debatten over kindergeld, confederalisme en loonlasten zal het de keuze tussen die positieve en negatieve boodschap zijn die het stemgedrag bepaalt.
Bart Eeckhout
Senior Writer



COMMENTAIRE DE DIVERCITY

LE COMBAT DES CHEFS


Le bras de fer entre Bart de Weser et Chris Peeters commence donc en ce 11 juillet, jour de la fête "nationale" flamande.

Dans leurs discours choc respectifs, les deux hommes politiques les plus populaires de Flandre opposent deux mentalités et deux points de vues antgonistes: pour Bart De Wever super caliméroFlandria est la victime de la cigale Di Rupo et de son gouvernement laxiste qui lui impose toujours plus d'impôts: "Onze welvaart is in gevaar."  Pour Peeters en revanche, nous traversons "de ergste crisis in tachtig jaarmais La Flandre ne fléchit pas."Vlaanderen blijft zich weren." Au contraire, elle se défend bien.

La fonction fait l'homme: il est normal que le chef de l'opposition hurle au scandale tandis que chef du gouvernement flamand Peeters se doit d'afficher un bilan triomphaliste de son travail de législation.

Au delà de ce clivage naturel, on observera un contraste entre le lamento de DeWever et le volontarisme de Peeters.

Et de constater que le "négativisme" de De Wever lui est littéralement chevillé au corps. Ditmaakt van De Wever zelf misschien wel de grootste vijand van De Wever. A la longue cette attitude de pleureuse perpétuelle fatigue l'électeur (Ooit wordt de kiezer dat moe.)

Le choix est donc entre deux tempéraments. "Het is 'Labour isn't working' vanThatcher tegenover 'Yes we can van Obama' "

Et c'est en grande partie sur cet antagonisme-là que se joueront en Flandre les élections de 2014. Suspense en perspective!

MG

 

Aucun commentaire: