mercredi 17 juillet 2013

Vrouwenbesnijdenis: we moeten de mensen wakker schudden


Assita Kanko


Gemeenteraadslid voor de MR in Elsene en lid van de denktank Liberales. Geboren in Burkina Faso. In Knack


De bevolkingssamenstelling van ons land is kennelijk veranderd. Maar onswaardenstelsel, geïnspireerd door de verlichting, moet dezelfde blijven.Daarover valt niet te onderhandelen.

Vrijdag keek ik mee in Brussel naar de film “The Cut” van regisseur BerylMagoko uit KenyaMagoko woont in Afrika en voert een moedige strijd tegen besnijdenis. Ze vertelde ons waarom ze ervoor gekozen had om met haar camera een stem te geven aan de meisjes van haar land over dit pijnlijk onderwerp. Besnijdenis. De toeschouwers in de zaal waren tot tranen toe bewogen. Net zoals mannen in Ouagadougou (Burkina Faso) toen de documentaire getoond werd op het Afrikaans film festival (FESPACO) en er een prijs won. 

Vrouwenbesnijdenis is een van de gruwelijkste praktijken die omwille van culturele en/of religieuze redenen nog steeds gebeuren. Gelukkig wordt dit in onze contreien maatschappelijk sterk afgekeurd en groeit het besef dat het een barbaarse daad is die moet worden bestreden en bestraft. En toch kom ik nog mensen tegen, zelfs vrouwen, die voorstander zijn van vrouwenbesnijdenis. Hier in Europa, in 2013. 

Zo ontving ik onlangs een email van Aïcha (fictieve naam), een vrouw van Afrikaanse afkomst die ik al een tijdje ken. Ze schreef, en ik citeer, over ‘de debiele mensen die de praktijk (van de vrouwenbesnijdenis) schandalig vinden en willen uitbannen, zonder ook maar even stil te staan bij de voor- en nadelen ervan’. Wat een contrast! Ik antwoordde haar dat er vanzelfsprekend géén enkel voordeel is aan de besnijdenis. Aïcha is dynamisch, tweetalig, en ze vertelt een coherent verhaal over werkgelegenheid. Tijdens een vorige gesprek, zei ze me al dat ze voorstander is van besnijdenis omdat het ‘een anti-conceptiemiddel is, door de zin in seks bij vrouwen te beperken’… 

Ik was gechoqueerd. Ik denk er anders over en probeerde haar te overtuigen. Het lijkt wel of alleen mannen zouden mogen genieten van seks, terwijl vrouwen dienen als broedmachines. Is het recht op seksueel genot dan geen vrouwenrecht? En kende ze de risico’s? Bijvoorbeeld bij bevallingen? Aïcharepliceerde dat er bij ‘bevallingen toch geen complicaties waren’ en dat ‘veel Afrikaanse vrouwen veel kinderen krijgen ondanks hun besnijdenis’. 

Ik vroeg me af waarom ze er voor koos om hier in Europa te komen wonen. Als er in haar land van herkomst dan toch zoveel “voordelen” zijn voor vrouwen, waarom bleef ze er dan niet? Maar dat zeg ik haar niet luidop want ik wil haarovertuigen van haar ongelijk. Tenslotte is ze ook een moeder… van een klein meisje. 

Het absurde van dit gesprek brengt me in één harde klap terug naar mijn kindertijd waar ik de onuitspreekbare pijn van dit traditioneel gebruik meemaakte. Enkele minuten later spreekt Aïcha me vol liefde over haar kind. Overtuigd dat we toch niet meteen op één lijn zullen zitten, zeg ik haar met een glimlach: ‘je gaat toch zeker niet je dochter laten besnijden… hier zijn er toch andere methoden van…anticonceptie!’. Ze antwoordt me ernstig ‘dat is precies de reden waarom ik het bij haar niet gedaan heb…’. 

Al kan ik me in de redenering absoluut niet vinden, ben ik toch lichtjes opgelucht. Voor haar dochter. 

Besnijdenis is niet zomaar een woord, maar de verschrikkelijke realiteit voor meer dan 130 miljoen vrouwen en meisjes over de hele wereld, ook hier bij ons in het hart van Europa. Volgens de laatste schattingen wonen in ons land tweeduizend potentiële slachtoffers, waarvan de helft in Brussel! Het is belangrijk om erover te spreken, er tegen te vechten.

De bevolkingssamenstelling van ons land is kennelijk veranderd. Maar onswaardenstelsel, geïnspireerd door de verlichting, moet dezelfde blijven. Daarover valt niet te onderhandelen. Sommige nieuwkomers aanvaarden dat echter niet omwille van culturele en/of religieuze redenen, al zijn die strijdig met onze tijdsgeest en met onze wetten.

Dankzij vrouwen zoals Waris Dirie, regisseur van “Desert Flower” (Mijn woestijn) enAyaan Hirsi Ali auteur van “Nomade” werd dit onderwerp steeds meer gedemystifieerd. Spreken over genitale verminking van vrouwen is steeds minder een taboe. Ik ben hen daar oneindig dankbaar voor. Mede dankzij hun inzet, dat van andere vrouwen en van organisaties zoals de GAMS, werd deze praktijk strafbaar gesteld al blijft het bijzonder moeilijk om de misdaad vast te stellen, het slachtoffer te helpen en de daders te bestraffen. Daarom moeten we er blijven over spreken. Zoals regisseur Beryl Magoko. We moeten de mensen wakker schudden. Hoe kan men zwijgen zolang deze gruweldaden nog steeds bestaan? 

Ik spreek erover omdat ik optimistisch ben. Omdat ik ervan overtuigd ben dat er haalbare oplossingen zijn. Omdat schending van vrouwenrechten, die zo gemakkelijk gebagatelliseerd worden, moeten ophouden. Omdat het voor mij ondraaglijk is om me in te beelden dat er in Brussel meisjes nog steeds het slachtoffer kunnen zijn van deze wreedheden. Ondanks de wet. Simpelweg omdat er sommigen zijn die denken dat hun tradities superieur zijn aan onze wetten, of dat onze waarden onderhandelbaar zouden zijn. 

Die manier van denken moet veranderen. Kennis en bewustmaking door middel van onderwijs moeten sterker zijn dan culturele en religieuze dogma's. Bijvoorbeeld, door een leerplicht vanaf drie jaar in te voeren zou men kinderen al heel vroeg helpen opgroeien tot bewuste en kritische burgers. Daarvoor moeten er echter genoeg scholen zijn met kwalitatief hoogstaand onderwijs,hetgeen vandaag in Brussel nog niet het geval is. 

Deze educatieve politiek zou hand in hand moeten gaan met een concreet integratietraject, opdat het voor elke burger mogelijk wordt gemaakt om zijn of haar verantwoordelijkheid in de maatschappij op te nemen. 

Als we willen dat de integratie en de sociale samenhang een succes wordt, dan moeten we ambitieuzer en strenger zijn. Dat is onze plicht

Assita Kanko


COMMENTAIRE DE DIVERCITY

L'EXCISION N'INTERESSE PERSONNE

Tout le monde s'excite sur le foulard islamique/ste, tandis que l'excision,qui mutile dans la douleur des millions de fillettes, n'émeut personne ou presque.Faut il s'y résigner au nom du dialogue des cultures? Faut-il respecter cette pratique barbare sous prétexte qu'elle fait partie de traditions africaines ancestrales? Un vrai dialogue interculturel, où chacun conserve son quant à soi culturel et où on regarde l'autre en toute liberté et dans le respect de sa différence doit nous amener à convaincre les partisans de cette pratique aberrante avec des arguments rationnels, de la cruauté et de l'absurdité de cette tradition barbare.

C'est à ce travail que se livre la très brillante Assita Kanko qui est à l'évidence une étoile montante, au demeurant parfaitement bilingue, de la jeune génération politique.

Nous prenons conscience en écrivant ceci que DiverCity consacre beaucoup trop peu d'espace aux problèmes des communautés africaines et asiatiques qui vivent nombreuses à Bruxelles. Il est vrai que les médias parlent infiniment plus des minorités islamiques que de l'ensemble des minorités culturelles. C'est une erreur que nous nous devons de corriger. Ce sera difficile.

MG

 

 

 

Aucun commentaire: