vendredi 20 septembre 2013

Het zijn vermoeiende tijden voor iemand die de media volgt

DEMORGEN  COLUMN 

Schrijvende medemens Guillaume Van derStighelen en marktonderzoeker Jan Callebaut schrijven om beurten de column in Media.com.


© photo news.


https://twitter.com/GuillaumeVdS

Het is niet langer voldoende dat je leest of kijkt. Je moet ook iets terugzeggen.Dat is wat een mens zo uitput. Je moet meedoen


Het zijn vermoeiende tijden. Tenminste, voor iemand die de media volgt. Vroeger las je de krant, je zuchtte een keer diep, sloeg hem dicht en dat was het dan. 's Avonds keek je televisie, schudde minzaam het hoofd bij zoveel onzin en je kroop je bed in met een boek. Je droomde zacht, over normale dingen als een grote rammenas in je moestuin of een van je duiven die een prijs wint op de belangrijkste wedstrijd van het jaar.

Vandaag ligt het helemaal anders.

Je wordt wakker met discussies op de radio over zaken die je nog moet vernemen. Voor je de tijd hebt om goed te weten waarover het gaat moet je al een mening of een schrandere opmerking hebben ingetikt op Twitter. Daar word je doorverwezen naar toch weer een opmerkelijk stuk in een tijdschrift dat jij net niet hebt. Je zou het straks kunnen doornemen, maar je wil zelf je krant nog lezen. Tenminste, de koppen en de vetgedrukte tekst bij de foto's want je moet nog onder de douche. Ontbijten kan je in de file. Met in je ene hand een drankje met een tekst op die belooft dat er genoeg vitamines inzitten voor een hele dag en de andere hand je slimfoon, om te kijken of er niemand iets op je pagina heeft gepost. Zelf hecht je weinig aandacht aan zaken als Facebook, maar je vrienden, die zijn hopeloos. Zo verslaafd. En je moet wel af en toe kijken want voor je het weet is er ergens iets te doen en ben je er weer niet bij. Maar nu je er toch op zit, en je staat toch weer stil, kan je net zo goed even je oordeel intikken over iets wat net op de radio wordt gezegd. Want de wereld, het gaat er niet goed mee als jij je niet moeit. Op kantoor meldt je computer dat er gereageerd werd op je reacties en dan ben je natuurlijk verplicht daarop te reageren.

Ook televisie kijken thuis is werken. Jaren geleden ontdekten de zenders het succes van interactive en nu kan je niet meer kijken naar iemand die in een zwembad springt, zonder dat je gevraagd wordt daar je mening over te geven. Een mens begint uiteindelijk doodmoe aan een laatste poging om een level vanDarksiders II af te maken terwijl op je nachtkastje een stapel boeken ligt waarover een trouwe vriend je berichten heeft gestuurd dat je niet geleefd hebt als je die niet gelezen hebt. In je dromen roept je baas dat hij wel doorheeft dat je papier van de zaak mee naar huis neemt voor je printer en dat je moet opletten want het zijn slechte tijden en buiten staat er genoeg volk op de stoep, klaar om je plek in te nemen. Je baas heeft verdacht veel weg van Argul The Mad.

Het is dat weerwerk dat van je gevraagd wordt tegenwoordig. Het is niet langer voldoende dat je leest of kijkt. Je moet ook iets terugzeggen. Dat is wat een mens zo uitput. Je moet meedoen.

Wat waren het toch mooie tijden, toen je als zwijgende meerderheid nog gewoon je mond mocht houden.

 

COMMENTAIRE DE DIVERCITY

FABULEUX  CE TEXTE


L'info nous bombarde de partout, tout le temps, du lever au coucher. Il serait temps d'opérer de temps à autre des sevrages, des jeûnes, des ramadans: pas la moindre info du lever au coucher pendant quarante jours. La nuit tout ce qu'on veut.

Oh mais comme cela serait dur, vraiment dur.

Et pourtant, le journal d'hier ne vaut plus rien et celui de la semaine dernière est périmé comme un vieux camembert qui aurait dépassé la date de péremption: immangeablevraiment?

MG

 

Aucun commentaire: